Το λημέρι

Με την πολιτική που εφάρμοσε ο Μπους , δημιούργησε περισσότερα μέλη της Αλ Κάϊντα, αυτό κατάφερε, είπε στη διάρκεια της επίσκεψής του στη χώρα μας ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τιμ Ρόμπινς και , ειλικρινά θα ήθελα πολύ να γνωρίσω από κοντά έστω έναν πολίτη, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής, που θα αντέκρουε με σοβαρά επιχειρήματα την άποψη του Ρόμπινς. Άνοιξε για τα καλά τον ασκό του Αιόλου ο Αμερικανός Πρόεδρος μετά την 11^η Σεπτεμβρίου, αν μη τι άλλο. Αυτό που δεν μέτρησε όμως καλά ο κύριος Ρόμπινς, ήταν η άποψη που εξέφρασε για τον Κλίντον: «εγκάλεσαν τον τελευταίο στο Κογκρέσο για μια πεολειχία», ήταν η ακριβής διατύπωση του γνωστού σκηνοθέτη.

Λυπάμαι βαθύτατα για αυτό που θα υποστηρίξω, αλλά, η φράση του Ρόμπινς, ήταν επιεικώς ατυχής. Όχι επειδή χρησιμοποίησε τον όρο «πεολειχία», (άλλωστε στην Ελλάδα είθισται και οι πολιτικοί ακόμα να μιλούν ακόμα πιο ..εκφραστικά –οράτε: «τσογλαναρία» , όπως είπε και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για άλλο στέλεχος, και το λεξιλόγιο αυτό σχολιάστηκε ως «αιχμηρή γλώσσα» και όχι ως «ύβρις»), αλλά επειδή αυτό που ήθελε να πει ο κύριος Ρόμπινς αναφερόμενος στην πεολειχία του Κλίντον, δείχνει πόσο μακριά νυχτωμένος είναι ο Αμερικανικός λαός, του οποίου, «το 68% δεν θέλει τον Μπους», κατά πως λένε τα γκάλοπ και διαβεβαίωσε και ο Ρόμπινς, αλλά είναι πρόθυμος από την άλλη να συγχωρεί πεολειχίες. Εξηγούμαι:

Το πρόβλημα του παρατηρούμενου πολιτικού αμοραλισμού (ευγενέστερα: της κατάρρευσης παραδοσιακών πολιτικών ιδεολογικών συστημάτων), της απουσίας πολιτικής ηθικής, του ατέρμονου αριβισμού για λόγους αποκλειστικά οικονομικής ευμάρειας, και συνεπώς, το πρόβλημα της αναπόφευκτης καταπίεσης ή και απόπειρας καταπίεσης λαών από άλλους λαούς, εμφανίζεται από την ώρα που ανεχόμαστε στην κορυφή της πολιτικής πυραμίδας τις πεολειχίες, οι οποίες, έχουν δυστυχώς την τάση, από κυριολεκτικές, να αποκτούν και μεταφορικό νόημα, συμβολικό! Αν ο αμερικανικός λαός δεν θέλει τον Μπους γιατί διεξήγαγε έναν άχρηστο πολιτικά και εγκληματικό ηθικά πόλεμο στο Ιράκ, αλλά συγχρόνως αδυνατεί να καταλάβει γιατί ήταν πολλαπλώς παρακμιακή η προηγούμενη «προεδρική πεολειχία», τότε μάλλον έχουμε , εμείς οι υπόλοιποι λαοί που δεν είμαστε «υπερδύναμη», πολλούς πολέμους ακόμα να δούμε, κι αλίμονο μας.

Όχι, δεν είμαι πουριτανή, ούτε ρεπουμπλικανή. Είμαι αποκλειστικά και μόνο Ελληνίδα και θλίβομαι κάθε φορά που οι Αμερικανοί διαβάζουν Θουκυδίδη και αποπειρώνται ανεπιτυχώς να τον εφαρμόσουν στη γεωστρατηγική και γεωπολιτική σφαίρα. Πουριτανή πάλι, έχοντας πρόγονο έναν πολυταξιδεμένο Οδυσσέα , λίγο δύσκολο ναμαι. Πιστεύω όμως , (αφελώς και ρομαντικώς ίσως, αλλά όλα τα «πιστεύω» εκκινούν λίγο –πολύ ή ενέχουν στοιχεία ρομαντισμού και ιδεαλισμού) στο παράδειγμα του εμπνευσμένου ηγέτη. Ωραία και αναγκαία η δημοκρατία, ωραία και βολικά τα προσωπικά δεδομένα, αλλά , αν «η γυναίκα του Καίσαρα» πρέπει να φαίνεται και να είναι συγχρόνως τίμια, πολλώ δε ο ίδιος ο «Καίσαρ». Να το πω πιο κυνικά , πιο απαιτητικά και πιο ωμά: ο λαός , ο κάθε λαός, μπορεί να αρέσκεται σε όσες πεολειχίες θέλει. Ο ηγέτης του όμως, οφείλει να παλεύει τα προσωπικά του πάθη, αν θέλει να αντικρούει και να αμύνεται έναντι των «παθών» των άλλων κρατών. Και για να μην εντρυφήσουμε περαιτέρω στην ελληνική πολιτική φιλοσοφία, στην αρχαιοελληνική πολιτική «στάση ζωής» και φανούμε έτσι και ξενέρωτοι έως ακαταλαβίστικοι έναντι του φερόμενου ως «δυτικού πολιτικού ρεαλισμού», ας το πούμε αλλιώς: Αν ο κύριος Ρόμπινς ήξερε Ελληνική Πολιτική Ιστορία, θα μπορούσε να δει πόσα κουκιά έχασε ο μακαρίτης ο Ανδρέας Παπανδρέου, όχι μόνο λόγω του σκανδάλου Κοσκωτά, όσο εξαιτίας του ότι τόλμησε να ζητήσει διαζύγιο από τη σύζυγό του. Αν πάλι ήξερε Καβάφη, ίσως ο κύριος Ρόμπινς θα έπρεπε να αποπειραθεί μια δεύτερη ανάγνωση του «Περιμένοντας τους βαρβάρους». Ναι, ανήκω σε κείνους που στοιχηματίζουν ότι ο κύριος Μπους δεν έχει διαβάσει ποτέ του το ελληνικό αυτό, πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως ποιητικό, αριστούργημα. Αλλά, και ο κύριος Κλίντον και ο κύριος Ρόμπινς , αν πιστεύουν και θυμούνται πως το χουν διαβάσει , δυστυχώς δεν το κατανόησαν.

Κατακλείδα ως προς τα του Ρόμπινς: η ηθική παρακμή προηγείται και προϋποτίθεται της πολιτικής παρακμής και αποσταθεροποίησης, ανεξαρτήτως των «γραμμών» και των «αναθεωρήσεων» που γράφουν πρόθυμα επί χρόνια οι Κίσσιγκερ και οι Μπρεζίνσκι.

Και από τον Ρόμπινς στο Κλούνεϋ: ο εραστής των ονείρων εκατομμυρίων γυναικών στην υφήλιο και δημοφιλής Αμερικανός ηθοποιός, «στρατολογήθηκε» την περασμένη Κυριακή στην Ουάσιγκτον από την Αμερικανοεβραϊκή κοινότητα, για να ηγηθεί πολυπληθούς πορείας με στόχο την καταγγελία της συνεχιζόμενης γενοκτονίας στο Νταρφούρ. Την αμερικανική μανία της ανάδειξης ηθοποιών του Χόλυγουντ σε πολιτικούς αστέρες , την αφήνω ασχολίαστη γιατί φτύνω τον Ελληνικό κόρφο μου, καθώς η ίδια μανία χτυπά εδώ και καιρό τη δική μου χώρα, αφού οι επικοινωνιολόγοι εξακολουθούν να ζουν με τη ψευδαίσθηση ότι αυτή η τακτική έχει αποτέλεσμα στη ψυχολογία των λαϊκών στρωμάτων. Εν πάση περιπτώσει, στη συγκέντρωση αυτή πήραν μέρος «χιλιάδες πολίτες» , ή τουλάχιστον αυτό αναφέρει ο αμερικανικός Τύπος. Τι συμβαίνει όμως στο Σουδάν και δη στο Νταρφούρ, περιοχή που πολλοί αναλυτές «δείχνουν» ως τον επόμενο «στόχο» των Αμερικανών;

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Σουδανικής κυβέρνησης και ανταρτών, αλλά 1.500.000 πρόσφυγες είτε στο γειτονικό Τσαντ είτε σε καταυλισμούς εντός του Σουδάν, εξακολουθούν να υποσιτίζονται, να βιάζονται και να βασανίζονται, ενώ είναι κοινό μυστικό πως τα 7800 μέλη της ειρηνευτικής δύναμης της Αφρικανικής Ένωσης αδυνατούν να επιβάλουν την τάξη. Όλα ξεκίνησαν το 2003, όταν οι αντάρτες ( ο Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν και η Κίνηση για τη Δικαιοσύνη και την Ισότητα) εξαπέλυσαν επιθέσεις κατά της κυβέρνησης ισχυριζόμενοι πως ο σουδανικός στρατός κάνει διακρίσεις υπέρ φυλών με αραβική καταγωγή , εις βάρος των φυλών με αφρικανική καταγωγή. Με δεδομένο όμως πως , φυλετικές εντάσεις υπήρχαν και παλιότερα( μουσουλμανικό το βόρειο Σουδάν και χριστιανικό το νότιο), και κυρίως, με δεδομένη την ανακάλυψη πετρελαίου στο Νταρφούρ, η ανομολόγητη βία και ο εμφύλιος στη χώρα αυτή με στόχο τη «δίκαιη μοιρασιά από τα έσοδα του πετρελαίου», οδήγησε στη «μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση των καιρών μας, ισοδύναμη με αυτήν της Ρουάντα».

Το αίτημα της Αμερικανοεβραϊκής , ως εκ τούτου κοινότητας της Ουασιγκτον, είναι να πιεστεί ο Μπους στη λήψη πρωτοβουλίας ώστε να εφαρμοστεί ουσιαστικά η ειρηνευτική συμφωνία και να κλείσει επιτέλους η λίστα των χιλιάδων φρικτά βασανισμένων και νεκρών πολιτών της χώρας αυτής. Επισήμως όμως, η κυβέρνηση του Χαρτούμ προειδοποιεί ΟΗΕ και ΗΠΑ πως «είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα, και , αν δει πολυεθνική δύναμη στο Νταρφούρ, θα γίνει η περιοχή ‘ταφόπλακα για τους ξένους», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνουν οι Σουδανοί αξιωματούχοι.

Ο Μπιν Λάντεν-σύμφωνα με την αμερικανική εκδοχή- αποφάσισε αμέσως μετά την αμερικανική επέμβαση στον Κόλπο να πλήξει με τη σειρά του αμερικανικούς στόχους στην Αραβική Χερσόνησο και στο Κέρας της Αφρικής, και γι αυτό μετέφερε κεφάλαια και εταιρείες του στο Σουδάν. Είναι προ πολλού αποχαρακτηρισμένα κάποια έγγραφα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, στα οποία γίνεται λόγος για τρία στρατόπεδα εκπαίδευσης τρομοκρατών του Λάντεν στο βόρειο Σουδάν, ενώ , είναι παγκοίνως γνωστό ότι το Στέητ Ντιπάρτμεντ χαρακτηρίζει το Σουδάν «χώρα που στηρίζει την τρομοκρατία». Μόλις προχθές, το Σουδάν καταχωρήθηκε στη λίστα των «αποτυχημένων κρατών», όπως τουλάχιστον διαπίστωσα διατρέχοντας την ιστοσελίδα του «Φόρεϊν Πόλισυ». Ω ναι! Μετά τα «κράτη –ταραξίες», τώρα αναδύθηκαν τα «αποτυχημένα κράτη» , κράτη που δεν κατάφεραν ως τώρα να ανακαλύψουν τη δημοκρατία. Ας κάνουμε λοιπόν «τη μαντεψιά» για να μιλήσουμε και λίγο «σύγχρονα»: Από τα 60 πιο αποτυχημένα κράτη της λίστας (148 εν συνόλω), το πιο αποτυχημένο ήταν …, ω ναι,το Σουδάν! 52^ο ήρθε το Ιράν, 55^η η Σερβία , 57^η η Κίνα και 60^η η Γεωργία…

Το ερώτημα λοιπόν «να περιμένουμε οσονούπω δυτικό στρατό και στο λαντενοκρατούμενο Σουδάν» είναι άστοχο, αφού, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κάποιος από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα συντάσσει με τη σειρά του μια αναφορά που λέει ότι «Αυτόν το μήνα στο Σουδάν 70.000 παιδιά πρόκειται να πεθάνουν». Όχι, δεν εννοώ «άστοχο» γιατί θεωρώ αναγκαία τη στρατιωτική δυτική παρέμβαση και επέμβαση. Το ονομάζω «άστοχο» γιατί στρατικοποιημένη φιλοσοφία μας επιβάλλεται καθημερινά και πανταχόθεν. Από την πολεμική μηχανή που στήνεται με ισόποση μαεστρία από Ιρανούς και Αμερικανούς , όσο και από τη μόδα που θέλει μπότες ναζιστικές και πουκάμισα με επωμίδες στρατιωτικές. Αργά ή γρήγορα , την τραγωδία μιας νέας στρατιωτικής επέμβασης, αυτής στο Νταρφούρ, θα τη δούμε λοιπόν. Γιατί, αν στη ιστοσελίδα του «Φόρεϊν Πόλισυ», βλέπει κανείς ατάκες και διαφημίσεις όπως «Ο Θεός αγαπά τους στρατιώτες!!!!» , τότε , τι άλλο απομένει να γίνει και με το Νταρφούρ , εκτός από μια επανάληψη του πολέμου στο Ιράκ σε μίνι εκδοση; Τι να κάνει και ο καημένος ο ΟΗΕ με το κάθε Νταρφούρ, όταν , διανοούμενοι και καλλιτέχνες που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, είναι τόσο, μα τόσο ανεκτικοί και επιρρεπείς σε κάθε είδους πεολειχίες, και συγχρόνως, έχουν τέτοια και τόση πνευματική συγκρότηση, που να πιστεύουν στα σοβαρά πως ο Θεός «αγαπά τους στρατιώτες;»

Έχω ένα φόβο πάντως, που θαθελα , έτσι, αναμετάξυ μας, να τον εκμυστηρευτώ: Επειδή, εμένα, στο σχολείο μου το ελληνικό, μουμαθαν πως ο Θεός αγαπά αδιακρίτως, όλους μα όλους τους ανθρώπους, ίσως , ακριβώς για αυτόν το λόγο, ακριβώς λόγω της Αγάπης του κι ακριβώς επειδή τυχαίνει να συμβαίνουν όλα τα παραπάνω, να… καμιά φορά σκέφτομαι με τρόμο, πως ο Θεός που μας βλέπει από ψηλά, ίσως να ρίξει κάποτε καμιά φωτιά, τέτοιοι που μαστε… έτσι, για λόγους παιδαγωγίας…

2006