Το λημέρι

-         Γιατί ξεχάσαμε ωρέ φιλοξενούμενοι στο Λημέρι όλοι εμείς οι δήθεν νέοι –τρομάρα μας-  το «κάντε έρωτα κι όχι πόλεμο» και προτιμάμε τον πόλεμο….μεταξύ μας; Αναρωτιέμαι, εν έτει 2008,  μέσα σε παγκοσμιοποιημένη κοινωνία,τόση φωνή κι αντάρα, τόση οργή και φασιστική συμπεριφορά, τόση ανημποριά να αφήνουμε τον άλλο άνθρωπο να εκφράζει τη δική του, την όποια  άποψη, πού θα μας οδηγήσει τελικά ως άτομα, ως πολίτες, ως έθνος, ως ανθρωπότητα; Χθες βράδυ, αργά,ψόφια από την κούραση, πέρασα ωστόσο από το

«στέκι» που είχαμε δώσει συνάντηση λίγοι φίλοι, επειδή θα βλέπαμε μετά από καιρό μία φίλη που μετοίκησε στη Θεσσαλονίκη και  «περνούσε» από Αθήνα για λίγο. Μαζί , είδαμε έναν ακόμα «παλιό συμμαθητή». Με υποδέχθηκε , «όπως τότε», αποκαλώντας με «μικρή θεά» του. Χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να μεταμορφωθώ από «θεά» σε ..-τουλάχιστον-μπεκάτσα, κατσίκα, εν πάση περιπτώσει σε ό,τι ασχημο πτηνό και ζώο υπάρχει! Ο λόγος; Με ρώτησε « σου αρέσει ο Τσίπρας»; Και απάντησα «όχι, είναι αντιερωτικός  πολιτικός». Με ξαναρώτησε «δεν σε ρώτησα αν σου αρέσει ως γκόμενος», οπότε ξανααπάντησα «μα ούτε και γω σου απάντησα κρίνοντας τον ως γκόμενο, δεν με «ακουσες» καλά». Αυτό ήταν! Λέξη δεν πρόλαβα να πω παρακάτω , να εξηγήσω, να εξηγηθώ, να απολογηθώ ως ..κατηγορούμενη! Εσωσε και είπα ότι «δεν μ αρέσει , είναι αντιερωτικός;», ε, έπρεπε να πληρώσω!

-         «Πώς έγινες έτσι ρε Μαριάννα;» είπε, και ξεκίνησε  το βρισίδι ανάμικτο με ειρωνεία.

-         Απάντησα, εγωιστικά και απόλυτα, χαμηλόφωνα και αποφασιστικά: « έγινα πολλά που δεν φανταζόμουν, άλλα καλά κι άλλα άσχημα, και δοξάζω νυχθημερόν το Μεγαλοδύναμο, που δεν έγινα φασίστρια και μισαλλόδοξη σαν εσένα» Αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως μ άκουσε. Φώναζε και μιλούσε μόνος του, δεν μπορούσε να ακούσει.  

-         Ένιωσα μελαγχολία και μοναξιά. Μια φιλία  τέλειωνε. Όχι λόγω διαφωνίας. Λόγω αδυναμίας ανοχής της διαφορετικής σκέψης, και δυστυχώς, δεν επρόκειτο για μια αδυναμία της στιγμής. Αλλά για μια ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ. Ο παλιός μου συμμαθητής είχε εκπαιδευτεί από κάποιους σε αυτή τη μετάλλαξή του.  Γέμισα αποστροφή και οίκτο μαζί. Αποχώρησα . Προς το παρόν. Γιατί, δυστυχώς-το ξαναλέω το δυστυχώς- είναι ζήτημα χρόνου από την «επίκτητη» αυτή «αδυναμία ανοχής της «αλλης άποψης», ο παλιός μου φίλος , να περάσει στην «προπαγάνδα»  και στον «ψυχρό πόλεμο», προκειμένου να «σβήνει» τη δυνατότητα να ακούγονται «φωνές» άλλες της δικής του. Θα με βρει μπροστά του. Αν όχι, αυτό θα σημαίνει αντινομία δική μου. Δεν μπορεί να λες ότι αγωνίζεσαι για το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, κι όταν κάποιος προσπαθεί να σε φιμώσει, εσύ να απέχεις, να σιωπάς και να απολαμβάνεις το “έργο” παθητικά. Και φυσικά δεν εννοώ λέγοντας “θα με βρει μπροστά του”, ότι μ ενδιαφέρει να ..βρίζω τον Τσίπρα (και να βρίζω το οποιοδήποτε ανθρώπινο πλασμα).  Έχω λάθος; Αν ναι, «αφήστε με να το ζήσω». Δικό μου θα ναι. Θα το ζήσω όμως,  με  το όποιο τίμημα.