Το λημέρι

Είναι υγρή η Κορινθιακή νύχτα απόψε, και το φεγγάρι στον ουρανό καθώς το χαζεύω βολτάροντας στο λιμάνι της πόλης είναι κατακίτρινο και θαμπό. “Κακοκαιρία, θα επιζήσεις για να με κάνεις να χαμογελάω”, μου γράφει  ο “προφήτης” φίλος μου στο κινητό απαντώντας μου στο “φοβισμένο μου ” SMS: “εχει κίτρινο  φεγγάρι, λες να  κάνει σεισμό”;

Θα επιζήσω… Οκ, ας το πάρουμε αλλιώς αδέλφια. Ήμουν σχεδόν 14 ετών το 1986, όταν το  διαστημόπλοιο “Τσάλεντζερ” ανατινάχθηκε  έχοντας ολοκληρώσει 74 μόλις δευτερόλεπτα πτήσης στο σύμπαν. Επτά άνθρωποι που απάρτιζαν το πλήρωμα, ανατινάχθηκαν μαζί του. Ανάμεσά τους, μια 35χρονη δασκάλα “η πρώτη πολίτης που ταξιδεύει στο Διάστημα”, έγραφαν οι εφημερίδες τότε, προς μεγάλη χαρά της ΝΑΣΑ, που ήλπιζε ότι η αποστολή μιας γυναίκας στο διάστημα θα έκανε τις πτήσεις στο Διαστημα πιο δημοφιλείς “στην κοινή γνώμη”. Η”πρώτη πολίτης” έγινε μόρια στο Σύμπαν, και το τελευταίο καταβρόχθισε τα μόρια αυτά σιωπηλά όσο κι οριστικά, απόλυτα κι αυταρχικά: Δεν ορίζεις εσύ Ανθρωπε το Σύμπαν…

Η είδηση με βρήκε στην τάξη. Ήμουν στη Δευτέρα Γυμνασίου , μαθήτρια της Σχολής του Αγίου Ιωσήφ στην Πεύκη, και Φιλόλογός μου, ήταν μια υπέροχη γυναίκα, η 25χρονη τότε, πανέμορφη Φίτζη , ένας από τους ανθρώπους που δικαιώνουν τη ρήση του “πονεμένου” κι αγαπησιάρικου Μεγάλου Αλεξάνδρου: Στους γονείς μου χρωστώ το ζην , στους δασκάλους μου το ευ ζην”.

Η Φίτζη, ήταν το ίνδαλμά μου. Φύση ελεύθερη κι ατίθαση, που ήξερε να κρατά την αξιοπρέπεια και τη θηλυκότητα της, μια κυρία που δεν μασούσε τα λόγια της και πάλευε να δείξει στις μαθήτριές της “τον κόσμο” που υπάρχει και κινείται έξω από τους  τοίχους του σχολείου, χωρίς να λογαριάζει “διδακτέα και μη ύλη”, αδιαφορώντας για ηθικισμούς, ενδιαφερόμενη για το ήθος, αντιπαλεύοντας το άγος και μισώντας την  παθητικότητα και την αδράνεια. Μπούκαρε στην τάξη δακρυσμένη, πέταξε την τσάντα της στην έδρα και στάθηκε λαχανιασμένη μπροστά μας: Κορίτσια, έγινε κάτι φοβερό… Σας μιλούσα προχθές για τη σημασία της αποστολής του Τσάλεντζερ, λέγαμε γιατί είναι σημαντικό να στηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία  που αφορά τη διερεύνηση των μυστικών του Σύμπαντος. Μια μέρα, η γενιά μας, η γενιά σας, ίσως καταφέρει να ανακαλύψει έμβιους οργανισμούς σε άλλους πλανήτες..

Λατρεμένη Φίτζη… Πάλευε να μας μυήσει στο “νέο”, στο “μοντέρνο” στο “πρωτότυπο” και κυρίως, σε ο,τιδήποτε αφορούσε το “συλλογικό καλό”. Χρόνια αργότερα , έμαθα ότι παντρεύτηκε στην Ιταλία, α ρε Φίτζη , εύχομαι να παντρεύτηκες έναν ανδρα από δυνατό έρωτα που να σε τιμά πραγματικά και να σαι ευτυχισμένη. Κάθε φορά που δειλιάζω, φέρνω την εικόνα σου μπροστά μου, με κείνο το μοναδικό μορφασμό που έκανες κάθε φορά που πεισμάτωνες.

Bien… la vie passe και γω,έμαθα να κοιτώ τον ουρανό πιστεύοντας ότι ο άνθρωπος θα μεταθέσει με το νου και την τεχνολογία πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον του από τα γήινα στα Διαστημικά, στα Επουράνια και στα Συμπαντικά.  Μεγαλώνοντας, παρακολουθούσα με μανία κι όχι απλώς ενδιαφέρον, το “Ψυχρό Πόλεμο” να μεταφέρεται διά του “πολέμου των Αστρων” από τη Γη στον ουρανό, και ήξερα απέξω κι ανακατωτά ό,τι αφορούσε σε προηγούμενες κι επόμενες αποστολές στο Διάστημα.

Είκοσι και χρόνια μετά, κοιτώ ξανά στη Γη και τρέμω από φόβο μήπως γίνει σεισμός γιατί …είδα το φεγγάρι να κιτρινίζει .!Τί μου συνέβη; Πού πήγε η μόρφωση, πού κρύφτηκε ο ορθολογισμός μου , πού σακατεύτηκε το “αντρουτσέϊκο’ θάρρος μου και ποιοι μου κλεψαν την αστείρευτη αισιοδοξία μου; πώς κύλησα από την “επιστημονική απόδειξη” στην πρόληψη και στη σύγχυση;

ΟΚ, κοντοστέκομαι έξω από τη Στρατιωτική λέσχη της Κορίνθου, κι όπως βλέπω τα φύλλα της φοινικιάς να κουνιούνται , ανεβάζω το φερμουάρ του μπουφάν μου γιατί  η υγρασία αρχίζει να περονιάζει (σ)κόκκαλά μου και  αρχίζω να μετράω στο κάθε φοινικοκούνημα:

-Παγκόσμια Ημέρα του Νερού προχθές, με ηλίθια διαφημιστικά σποτ  να μας εκλιπαρούν να μην κάνουμε σπατάλη στο νερό που δεν υπαρχει. Η “Μεσόγειος Φλέγεται” όχι γιατί ο Κώστας Πρέκας, αξιωματικός της Δοκίμων ανατινάζει γερμανικά υποβρύχια μετά την οικογενειακή τραγωδία: Ο   Λυκούργος Καλλέργης (πατέρας του και απόστρατος στη γερμανοκρατούμενη Αθήνα) καταριέται στο ομώνυμο έργο την (κόρη τουΜαρίνα)Όλγα Πολίτου νομίζοντας ότι κοιμάται με τον εχθρό -ενώ αυτή στην πραγματικότητα είναι κατασκοπος υπέρ της Ελλάδας- και πέφτει θύμα της πατρικής κατάρας ξεψυχώντας σε ναρκοπέδιο. Φλέγεται ελλείψει νερού και τα ΜΜΕ ‘φωναζουν” πως τα επόμενα καλοκαίρια θα ζήσουμε “ιστορικές εποχές ξηρασίας”.

-Μαζί με τη δίψα μας, θα ζήσουμε και πικρά καλοκαίρια πυρκαγυιών που καρτερούν να ανάψουν (οι τρομοκράτες  νέας γενιάς , αλλά ας μη το συζητήσουμε τώρα αυτό, πάντα υπάρχει  τρόπος και τόπος και χρόνος (για το Κακό)

- Τα τσουνάμια δεν έμειναν στη Ινδονησία, έρχονται κι από δω, με την Πελοπόννησο και την Κρήτη    πρώτες υποψήφιες ερωμένες στη λίστα των ανελέητων κυμάτων

- Στην Ευρώπη πρωτεύουσες πλημμυρίζουν και σεισμοί ταρακουνούν χώρες σαν τη Βρετανία ή τη Φινλανδία που δεν είχαν το σεισμό γνωρίσει ως τώρα παρά ως λήμμα σε λεξικό.

- Οι παγετώνες όχι απλώς λιώνουν, αλλά η Αλασκα και η Αρκτική μεταμορφώνονται σε “μεσογειακά θέρετρα του μελλοντος” με ό,τι “πολικό” να γίνεται είδος προς εξαφάνιση και σειρά κρατών να έχουν ήδη μεταφερει το Ψυχρό Πόλεμο του 1960 στο Βόρειο Πόλο προς ιδιοποίηση του εναπομείναντος πετρελαίου της Βόρειας Θάλασσας

- Το λιώσιμο των πάγων κουβαλάει μαζί του αρρώστειες παλιές και καινούριες ,καθώς η στάθμη των υδάτων ανεβοκατεβαίνει όπως αυτή νομίζει, ξεβράζοντας στη στεριά κάθε είδους “ιό’.

- Πετρέλαιο γιοκ παρά τον πενταετή – απ του νάου -πόλεμο στο Ιράκ και παρά την κινεζική επέλαση στην Αφρική ,  και οι Ισραηλινοί χτυπιούνται ανελέητα  με τους Αραβες και για το νερό …

- Μεταλλαγμένα φαγητά (“διαστημικα” , χωρίς γεύση) που οι Αμερικανοί παλεύουν να μας πείσουν ότι δεν προκαλούν καρκίνο… καλαμπόκια που περιέχουν γενετικό υλικό από σκορπιό και μωβ ρύζι για τα πεινασμένα πειραματόζωα που λέγονται Αφρικανοί και  φραουλες “οικολογικές” μήνα Φλεβάρη και πελώριες σαν …σαν τί; ακόμα κι οι παρομοιώσεις στην εποχή μας δεν έχουν πια “λογική” και ειρμό.

- το φαινόμενο του θερμοκηπίου προκαλεί “λεκέδες” που δεν είχα στο όμορφο δέρμα μου το οποίο ψάχνει τη γιατρειά του σε καλλυντικά “επώνυμα”, αλλά, πού να παρει η ευχή!  έχουν  ρε αδέλφια επώνυμο τα λιωμένα έμβρυα,  η πρωτεϊνούχος  ζελατίνη  των οποίων “καλύπτει’ υποτίθεται το καφέ χρώμα των τοξικομένων δερματολεκέδων μου;

- η Αφρική πλησιάζει την Πελοπόννησο και η γη σείεται ακόμα και στη χώρα του Τσάβες που νομίζει ότι κουνώντας τα οπίσθια του στην Αμερική έσωσε την επανάσταση , όσο και στην Κίνα που πίστεψε ότι οι μουσουλμάνοι Ουϊγουίροι θα μένανε άλλους πενήντα αιώνες απαθείς θεατές στην καταπίεση του Κόμματος χωρίς να κουνιούνται ρούπι  και τους αντιμετώπισε όπως ο Κιμ  Γιογκ Ιλ τους λιμοκτονούντες βορειοκορεάτες, αλλά που δεν κατάλαβε ότι από το “κούνημα” της Γης δεν μπορεί να ξεφύγει

- τα πυρηνικά απόβλητα έχουν καταμολύνει γη αέρα και θάλασσα.

- διάβασα σήμερα το εξαιρετικό άρθρο του αντιστρατηγου Δήμου στο “Παρόν της Κυριακής’ στο οποίο ο ευσυνείδητος αξιωματικός ( τί σημασία έχει αν είναι απόστρατος, τη συνείδηση και το πνεύμα του δεν τα  κήρυξε σε αποστρατεία) ρωτούσε αν έχουμε πάρει στην Ελλάδα τα μέτρα μας για να μη ζήσουμε και μεις την πρόσφατη Αλβανική τραγωδία με την έκρηξη στο Αλβανικό στρατόπεδο.

Ποια έκρηξη αδέλφια..  Δεύτερο  και τρίτο -και πόσα ακόμα-Τσέρνομπιλ και δε μπα να λέτε… Δεν είναι λέει πυρηνικα αυτά που εξερράγησαν…

οκ, με προκαλείτε και ιδού:

Α. “…Είναι γνωστό ότι η νιτρογλυκερίνη,  που είναι η κύρια ύλη του ΤΝΤ  με το οποίο γεμίζουν τα συμβατικά βλήματα, είναι εύκολα διασπώμενη και συνεπώς άκρως επικίνδυνη..τα περισσότερα κράτη άρχισαν να πετάνε τα συμβατικά πυρομαχικά στη φύση και κυρίως στη θάλασσα σε μεγάλα βάθη. ..”

Και για να μη λέτε μερικοί καλοπροαίρετοι ότι τα βάζω με τους Αλβανούς και την ανεπάρκεια στη λήψη μέτρων όταν θέλουν να ξεφορτωθούν άχρηστα όπλα από την εποχή του Χότζα και του UCK, ιδού κι αυτό:

Β. “… Οι χιλιάδες των δοκιμαστικών εκρήξεων υπογείων, επιφανειακών, και ψηλά στην ατμόσφαιρα, δημιούργησαν μια θανατηφόρα μετακινούμενη μάζα διασκορπιζόμενης παραμένουσας ακτινοβολίας, ή ακόμα και αμεσης μόλυνσης των υπόγειων στρωμάτων και αποθεμάτων νερού. Τα πεδία δοκιμών της Νεβάδα,  των Νήσων Μουρουρόα, του καζακστάν, της Κίνας, της Ινδίας του Πακιστάν και του Ισραήλ είναι χαρκτηριστικό του εγκλήματος που εχει συντελεσθεί…”

γ. “… τα αχρηστα συμβατικά πυρομαχικά… αποτελούν μια ωρολογιακή βόμβα που , λόγω των εφιδρώσεων των εκρηκτικών τους υλών, είναι επικίνδυνα ακόμα και από αυτανάφλεξη…”

Γράφει -μεταξύ άλλων ο Αντιστράτηγος συο σημερινό “Παρόν” . Να συνεχίσω; Μπορώ. Ακάθεκτη μέσα στην αγωνία μου και στη θλίψη μου για τη συνειδητοποίηση: Πριν είκοσι χρόνια νομίζαμε ότι ήμασταν κοντά στη ‘βαρβαρη” στιγμή της εξαπόλυσης ..δορυφορικών πολέμων. Είχαμε ..ψηλά τον πήχυ. Ο πήχυς ξανακατέβηκε. Τώρα ο πόλεμος επέστρεψε στη Γη, και είναι πόλεμος για την επιβίωση, όπου ‘επιβίωση’ νοείται να μπορείς να εξασφαλίζεις πως δεν θα λες νεράκι το νερό, πως το σπίτι σου θα έχει την καλύτερη δυνατή αντισεισμική προστασία (αν δεν το καταπιεί το τσουνάμι) να μπορείς να σκεπάσεις με το κορμί σου το ίδιο αν είναι δυνατό το εναπομείναν δεντράκι του τόπου σου να μην καεί (από τον πανηλίθιο ιρακινό “τρομοκράτη” που νοσηροί εγκέφαλοι τον πλήρωσαν να το κάψει για 150 και 200 ευρώ) ώστε να αναπνεύσει λίγο οξυγόνο το γερασμένο απ την κούνια δέρμα του εθισμένου στη νικοτίνη από την κοιλιά της καπνίστριας μάνας μωρό σου… να συνεχίσω;

Διεξάγουμε πολέμους . Κι οι τωρινοί και οι μελλοντικοί διεξάγονται και θα διεξαχθούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ,ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ ΠΛΕΟΝ: ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΩΤΙΑ, ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΚΑΙ ΤΗ ΤΡΟΦΗ.Απλώς, για να μη τρομάζουν ταπαιδιά κι οι γιαγιαδοπαπούδες, φτιάχνουμε -αχρηστα όλα- περίτεχνες στολές, σύγρχονα όπλα,  σπουδαζουμε τη ψηφιακή τεχνολογία, όλα μα όλα για .. το νερό , το νερό , τη φωτιά και το οξυγόνο, στόχους των ανθρώπων της -πώς τη λέγαμε στο σχολείο;-πρωτοζωϊκής περιόδου; μετακάτι αιώνα; του χόμο κάτι πάντως στόχους κυνηγαμε…

Κορινθιακή νύχτα απόψε , και , η μία σκέψη οδηγεί στην άλλη, αλλά στην ουσία  οι σκέψεις περιφέρονται πάντα γύρω από “το θέμα μας” που  είναι παντα το ίδιο: Είναι το ΓΙΑΤΙ γίναμε έτσι ,  γιατί μας έχει καταλάβει η εμμονή να ξαναγυρίσουμε στον άνθρωπο του Νεάντερνταλ και στην εποχή του, γιατί θέλουμε να δικαιώσουμε τον πατρο Κοσμά που λεγε ότι θα ανοίγουμε τους τάφους των νεκρών να μπαίνουμε μέσα να σωθούμε..

Το ΓΙΑΤΙ σχετίζεται με την προηγούμενη  εξεύρεση μιας απάντησης στο ερώτημα “σε ποιον ανήκει η γη”;

Στο αξεπέραστης σοφίας και απόλυτα αληθινό  βιβλίο του “Αργά βαδίζει ο Χριστός”, ο Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς,  ο σερβος ιερωμένος που επέζησε από το Νταχάου και έζησε κατόπιν στις ΗΠΑ, πραγματευόμενος το ερώτημα αυτό σε ειδικό κεφάλαιο, γράφει:

- ” … Η γη θα μπορούσε να πει στους ανθρώπους: ποιοι είστε σεις που αντιδικείτε για μένα; Εγώ υπήρχα κι όταν εσείς δεν υπήρχατε, και θα υπάρχω κι όταν εσείς δεν θα υπάρχετε…έρχεστε σαν φιλοξενούμενοι..ερχόσαστε και φευγετε..όπως εναλλάσσονται η ημέρα με τη νύχτα..ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΣΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ. Και γω σας ρωτώ:  Σε ποιον ανήκετε; Εγώ ξέρω σε ποιον ανήκω. Δεν είμαι δική σας.  Αυτό μπορώ να σας το πω. Εγώ είμαι μόνο το τραπέζι σας κι ο τάφος σας. Λίγ ακόμα και θα είμαι μόνο ο τάφος σας. Και πάλι τότε θα είναι ειρήνη πανω μου, ειρήνη κι αντανάκλαση του ουρανού στο πρόσωπό μου. Εγώ γνωρίζω το αφεντικό μου , ενώ εσείς δεν το γνωρίζετε. Γιατί περισσότερο ανησυχείτε για αυτό που σας ανήκει σε σας παρά για το ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΤΕ ΕΣΕΙΣ. πείτε μου: ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΕΤΕ ΕΣΕΙΣ;”

“…. Σε ποιον ανήκει η γη; Σε κανέναν… Δεν μπορεί να είναι ιδικτησία καποιου από τον οποίον εκείνη είναι πιο δυνατή και πιο μακρόχρονη,είναι ιδιοκτησία εκείνου που υπήρχε πριν από αυτήν και θα υπάρχει και μετά απ αυτήν.’

Τα φύλλα δεν κουνιούνται πια στη φοινικιά έξω απο τη λέσχη των Αξιωματικών, το φεγγάρι απομακρύνεται  και μαζί ο φόβος μου για το σεισμό. Αύριο ξημερώνει παραμονή του Ευαγγελισμού και της κήρυξης της Εθνεγερσίας, και “κανονικά”, θα έπρεπε να μοιραζόμουν τις σκέψεις μου για τη “διπλή γιορτή” στη χώρα μου. Είμαι πατριώτισσα, μα, μαζί, υπό τη διάσταση που εγώ δίνω στον όρο, είμαι και  βαθιά αναρχική, δίχως να νιώθω ότι ο αναρχισμός μου αυτός αντιβαίνει στον πατριωτισμό μου. Αυτό δα το κείμενο, είναι από τα πιο αναρχικά μου, τα πιο ανατρεπτικά που εκτιμώ πως έχω ποτέ γράψει. Μη βιάζεστε αδέλφια να ειρωνευτείτε. Δεν έχετε, παρά να απομονώσετε απ όλο το κείμενο τη φράση “σε ποιον ανήκει η γη; Σε κανέναν”! Και στο δευτερόλεπτο , δεκάδες από σας θα διεκδικήσετε στις “οργανώσεις”σας τη συμμετοχή μου: Διεθνιστές, αναρχοαυτόνομοι, αναρχοκαπιταλιστές, κομμουνιστές, απόγονοι -νοσταλγοί του Φουριέ και του Προυντόν, πρωτοξάδελφα του Ζορές και παιδιά του Τσε… μα δε μιλώ για τέτοιο αναρχισμό. Μιλάω η ερμη για τον αναρχισμό σαν αυτόν του  Βελιμίροβιτς, αναρχισμό τέτοιο και τόσο , που του δίνει το καθαρό νου να πει και να φωνάξει όλο αισιοδοξία και θάρρος: ” Ο  Θεός είναι εγγυητής ότι δεν θα αφήσει τον ήλιο να σβήσει αν δεν δει τα τέκνα του επί γης να μοιάζουν στον επουράνιο Πατέρα τους..”

Δίδαγμα; Εχει δίκιο ο φίλος μου: “Θα επιζήσεις”… αν πιστέψω στον ‘αν-αρχισμό του Βελιμίροβιτς και δεχθώ ότι της Γης ιδιοκτήτης είναι μόνο και πάντα ο Θεός, ναι, ο φίλος  μου έχει απόλυτο , ξεκάθαρο και σαφές, Δίκιο….