Το λημέρι

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Aγαπημένη μου Ντίνα,

Ο καθένας από μας , όταν λέει ψέματα, όσο επαγγελματίας ψεύτης κι αν είναι, δεν μπορεί να εστιάσει στα μάτια τον συνομιλητή του, αλλά «μπερδεύεται» και , ακόμη κι αν για λίγο τον κοιτάξει, μετά θα κοιτά δεξιά και αριστερά. Ονομάζεται “Ακουστικό Εσωτερικό Πρότυπο Διαλόγου” και γίνεται αυθόρμητα, αθέλητα, κατά την πρόσβαση στον αριστερό «δίσκο πληροφοριών», την πλευρά δηλαδή του εγκεφάλου στην οποία “αποφασίζουμε” για το αν κάτι ηχεί πιστευτό.

Εσύ Ντίνα είχες (και χθες) το θλιβερό προνόμιο του να ακούσεις και να δεις όχι απλώς έναν, μα ολόκληρη ομάδα ανθρώπων να ψεύδονται, και να ψεύδονται ερασιτεχνικά, ακομψα και σχεδόν απελπισμένα. Ουδόλως μ ενδιαφέρει να αναρωτηθώ γιατί αυτοί που είπαν/λένε ψέματα , επέλεξαν να το κάνουν ΤΩΡΑ , σε μία ΠΟΙΚΙΛΟΤΡΟΠΑ ΕΠΙΠΟΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ.Συνιστά ρητορικό ερώτημα. Μεταξύ μας ρε Ντίνα, αν δεν το έπρατταν τώρα, πότε θα το έπρατταν; Και αν δεν επέλεγαν τη μνήμη του αδελφού σου να σκυλεύσουν, ποιου τη μνήμη να επέλεγαν; Το παν μόνοι τους: “απόψε καταρρίπτουμε έναν εθνικό μύθο”. Αν ο θάνατος του αδελφού σου ήταν ο θάνατος -η κοινή μοίρα- ενός απλού κοινού θνητού, γιατί να ασχολούνταν μαζί του; Ασχολούνται δε με τον αδελφό σου , τον κυβερνήτη του ελικοπτέρου της “νύχτας των Ιμίων” όχι μόνο για λόγους πολιτικούς , αλλά και επειδή, ως άτομα ανολοκλήρωτα εσωτερικά , τους “πονάει” και τους “καίει” ο θάνατος ενός ανθρώπου που δεν επήλθε με τον τρόπο που ο θάνατος θα επέλθει σε εκείνους. Είναι σαφές.

Εσύ είχες χθες αυτό το τραγικό προνόμιο λοιπόν, του να τους ακούσεις και να τους δεις ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.

Εγώ Ντίνα, ως τηλεθεάτρια, είχα -συγχώρα μου τον κυνισμό και τη σκληρότητα- το ευχάριστο προνόμιο του να ακούσω ΕΣΕΝΑ και να ριγήσω από υπερηφάνεια ως γυναίκα και Ελληνίδα γιατί με τα λόγια σου και τη στάση σου, τίμησες τόσο το φύλο σου όσο και την πατρίδα σου. Ήθελα επίσης να σου πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί με τη στάση και τα λόγια σου αναπτέρωσες το ηθικό και τα όνειρα των Ελλήνων της γενιάς μας. Ήθελα να σου πω πως ζήλεψα πολύ εκείνη την ώρα που εκστόμισες τη φράση : “ΔΕΝ Μ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΚΥΡΙΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ”. Ζήλεψα , γιατί, για να καταλήξει ένας άνθρωπος της ηλικίας σου να πει αυτή τη συγκεκριμένη φράση, εκτός από μερτικό στον πόνο , που εσένα θέλησε ο Θεός να σου δώσει σε γενναία ποσότητα, σημαίνει πως θα πρέπει, ο άνθρωπος αυτός, εσύ εν προκειμένω, να έχει και ΩΡΑΙΑ ψυχή. Είσαι ΩΡΑΙΑ Ντίνα, και άκου κι αυτό: ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΟ ΨΕΜΑ. ΓΙΑΤΙ ‘ΤΟ ΨΕΜΑ ΔΕΝ ΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΡΑΣΕΙ”.

Έλα να κάνουμε μια συμφωνία. Εσύ και γω να θυμόμαστε αυτό: Να κρατάς πάντα πολύτιμο φυλακτό σου αυτή τη φράση, πως ΔΕΝ ΖΕΙ ΤΟ ΨΕΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΡΑΣΕΙ και γω τη δική σου: ΔΕΝ Μ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΚΥΡΙΕ.. Τι λες; Είσαι;

Μαριάννα