Το λημέρι

Από τη: Μαριαννα Ανδρούτσου

Η Θάτσερ , η χτένα και ο Γκορμπατσώφ

To βιβλίο του Άϊαν Ντέϊλ , του ανθρώπου που ήταν «η σκιά» της Μάργκαρετ Θάτσερ καθόλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Βρετανίας από την ίδια, είναι πραγματικά απολαυστικό.

Θερμός θαυμαστής της Σιδηράς Κυρίας, ο γραμματέας και σύμβουλός της, αποκαλύπτει στο « Μ Θάτσερ, απονομή τιμής με λόγια και εικόνες», πολλά περιστατικά της ζωής της που δείχνουν το χαρακτήρα και τη νοοτροπία της γυναίκας που νίκησε με το στρατό της στα Φόκλαντς ,αλλά «την πάτησε με την επανένωση της Γερμανίας», όπως γράφει ο Ντέϊλ.

- «Μια μέρα, ήταν να πάει στη Μόσχα, και της ήρθε η ιδέα να ελέγξει το δώρο που είχε διαλέξει με …σχολαστικότητα υποτίθεται- το Φόριν Όφις για τον τότε ηγέτη της ΕΣΣΔ, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Το δώρο ήταν ένα υπέροχο ασημένιο σετ… βούρτσα και χτένα!»

- « Θέλετε να παθω εγκεφαλικό; Ο άνθρωπος είναι θεοκάραφλος», αναφώνησε η «Μάγκι» μόλις το είδε. ..

Η Θάτσερ και ο Χέλμουτ Κολ

Μια άλλη φορά, συνεχίζει τη διήγηση του ο Ντέϊλ, την προσκάλεσε ο Γερμανός Καγκελάριος Χέλμουτ Κολ στο εξοχικό του στο Ρήνο. Ο Κολ, είχε βάλει στόχο του να «κάνει τη Μάγκι φίλη του», γιατί πίστευε ότι ήταν πολύ «δύσκολος» άνθρωπος . Την πήγε λοιπόν σε ένα ταβερνάκι και ζήτησε το αγαπημένο του φαγητό: « Στομαχάκι…γουρουνιού». Η Θάτσερ υπέφερε. Σύμφωνα με τον Ντέϊλ, ο Κολ, την πήγε και στους τάφους των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, και σε μια στιγμή ψιθύρισε στον Ντέϊλ: «δεν μπορεί, η κυρία θα αντιληφθεί πως δεν είμαι απλώς Γερμανός, αλλά Ευρωπαίος, κοιτάξτε πού την έφερα να τη ξεναγήσω»..

-«Δυστυχώς , ο Κολ έπεσε εξω’, καταλήγει ο Ντέϊλ: «μόλις μπήκαμε στο αεροπλάνο για να γυρίσουμε στο Λονδίνο, η Θάτσερ πέταξε τα παπούτσια της φανερά ανακουφισμένη και αναφώνησε: Θεε μου, τι Γερμαναράς αυτός ο άνθρωπος!!!»

Ο κομμωτής … αντιφασίστας

Ο διάσημος Εβραίος κομμωτής Βιντάλ Σασούν, ήταν μόλις 17 ετών το 1946 όταν έγινε μέλος του «γκρουπ 43», μιας οργάνωσης αποτελούμενης από πρώην στρατιώτες του μετώπου, που στόχευε στην καταπολέμηση των ιδεών του βρετανού φασίστα και θαυμαστή του Αδόλφου, του ‘Οσβαλντ Μόσλεϋ: «Στόχος μας ήταν να τα βάζουμε με τους οπαδούς του», ακόμα και με βίαιο τρόπο».

-«Ξύπνησα μια μέρα με μαύρο μάτι γιατί την προηγούμενη είχαμε παίξει μπουνιές με τους δικούς του κάπου στο Ανατολικό Λονδίνο, και με βλέπει μια γιαγια και μου λέει, τι έπαθες παιδάκι μου; Α, απλώς χτύπησα σ ένα κλαρί», διηγείται ο Βιντάλ καταλήγοντας: η οργάνωση μας διαλύθηκε το 1950…

“Απογευματινή”, 16-04-08