Το λημέρι

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε στην “Α” τον Ιανουάριο του 2007, υπό τον τίτλο “Η σιωπηλή εξέγερση στην επνασταση των αντιεξουσιαστών- σε αναζήτηση του ρόλου της ελληνικής αστυνομίας σε καιρούς τρομοκρατίας όσο και δημοκρατίας-Τί μας είπε ο Μπράϊαν Βιλά.

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Σήμερα δεν γράφω με την ιδιότητα της δημοσιογράφου ούτε της πτυχιούχου, αλλά αποκλειστικά με αυτήν της Ελληνίδας, πολίτου αυτής της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι προσπερνώ συνειδητοποιημένα και επιδεικτικά οιαδήποτε «γνώση» νομική , κοινωνιολογική και ιστορική, οιαδήποτε δημοσιογραφική πληροφόρηση και καταθέτω τον προβληματισμό μου σχετικά με το ποιοι ωφελήθηκαν από τα έκτροπα του προχθεσινού, αποκαλούμενου κατ ευφημισμόν πλέον, «πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου», και πώς αντιλαμβάνεται επιτέλους, ο Έλληνας πολίτης –και όχι πολιτικός- το ρόλο της ελληνικής αστυνομίας. Ευχαρίστως και υπερηφάνως δε, δέχομαι προκαταβολικά οιαδήποτε μομφή περί συναισθηματικού και όχι ορθολογικού τρόπου σκέψης μου.

Καταρχάς, θέλω και οφείλω να ευχαριστήσω ως Ελληνίδα και δημοκρατική πολίτης , το παλλικάρι των ΜΑΤ που έφτασε μέχρι την επιδεικτικά αφημένη από το φασίστα νεαρό που αυτοαποκαλείται αντιεξουσιαστής, την ελληνική σημαία να φλέγεται. Θυμίζω αυτό που είδαμε όλοι από τηλεοράσεως: το παλικάρι αυτό, πλησίασε με σταθερό βήμα, έσβησε τη φωτιά από τη φλεγόμενη σημαία, και , κουρελιασμένη παρ όλα αυτά, ωστόσο «καθαρή» από φλόγες, την πήρε μαζί του αμίλητος κι έφυγε.

Έψαξα –ως δημοσιογράφος- να μάθω το όνομα αυτού του νέου, που , μπροστά στο φασισμό των νέων που φορούσαν κουκούλα «αποπνέοντας» κάτι από τους προδότες της Κατοχής, επέλεξε να κάνει τη δική του εξέγερση. Λέω «εξέγερση», και όχι «καθήκον» την ενέργεια του αστυνομικού που μάζεψε την Ελληνική Σημαία, γιατί, αν ήταν καθήκον η διαφύλαξή της, δεν είδα ωστόσο τους υπόλοιπους συναδέλφους του να τρέξουν να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Είδα μόνο εκείνον να τρέχει να τη πάρει. Ήταν , ο Ενας. Βεβαίως, αποκαλώ «εξέγερση» την ενέργεια του παιδιού αυτού που αρπαξε τη Γαλανόλευκη από τις φλόγες, για ένα επιπρόσθετο λόγο: όσο κι αν προσπάθησα, κανένας από τους συναδελφους του δεν θέλησε να μου αποκαλύψει το όνομα του: «ας σας το πουν άλλοι , ανώτεροι ημών. Εμείς δεν θέλουμε ο συναδελφος να βρεθεί με δυσμενή μετάθεση!!!!!» ήταν η απάντηση που με το τσιγκέλι μπόρεσα να αποσπάσω από ένα συνάδελφό του.

Απορίες επί ταπητος

Αναρωτιέμαι, κατόπιν αυτών, δύο πράγματα: Πρώτον, αν το ελληνικό κράτος , με την όποια κυβέρνηση, εχθρεύεται τα παιδιά που εκπαιδεύει το ίδιο για να προστατεύουν τα εθνικά συμφεροντα. Λέω «εθνικά», γιατί δεν είναι ανάγκη να γίνει πόλεμος με την Τουρκία ώστε να τεθεί ζήτημα «προάσπισης εθνικών συμφερόντων». Σύμφωνα με τον πολιτικό ρεαλισμό, «εθνικό» στην εποχή μας, είναι ό,τι είναι «αληθινό» και «συμφέρον» για τη χώρα, αλλά και ο.τι προάγει την ειρήνη και την αρμονική συνύπαρξη στα πλαίσια της Δημοκρατίας. Δεν αντιλαμβάνομαι πώς λειτουργεί μια Δημοκρατία όμως και πώς την προασπίζεται ένας αστυνομικός που θεωρείται ήρωας κάνοντας το αυτονόητο, δηλαδή να διαφυλάξει το εθνικό σύμβολο, ή δεν αντιλαμβάνομαι πως το κράτος λειτουργεί άψογα και δεν βρίσκεται σε εμπύρετη κατάσταση, όταν δημιουργεί τη ψυχολογία στα παιδιά των 20 και των 30 ετών που παίρνουν έναν ευτελέστατο μισθό ως αστυνομικοί, του διωκόμενου: Η φράση «μα τι λέτε, αν βγει τονομα του, θα γίνει στόχος ο συναδελφος και ποιος εγγυάται για αυτόν μετά», ηχοί στα αυτιά μου προκαλώντας μου ημικρανία από αγανάκτηση.

ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΑΝ ΕΚΕΙΝΟΙ;

Από την άλλη, νιώθω ανακουφισμένη και υπερήφανη , που έστω αυτός ο ένας νέος Έλληνας, των ΜΑΤ ή πολίτης, δεν έχει σημασία, αλλά νέος και Έλληνας, τίμησε τους προγόνους του, εμάς, και τα παιδιά του.

Δεύτερον, αναρωτιέμαι , αν καιγόταν η ισραηλινή σημαία έξω από Πανεπιστημιακό ίδρυμα του Ισραήλ, πώς θα αντιδρούσαν οι παρατεταγμένες έξω από αυτό ισραηλινές αστυνομικές δυνάμεις; Θα συζητούσαν σε τηλεοπτικά παράθυρα για το πανεπιστημιακό ασυλο, θα έλεγαν –όταν θα το θυμούνταν- ένα απλό «περαστικά» σε αστυνομικούς εγκαυματίες εξαιτίας όμαιμων αδελφών τους και όχι εξαιτίας επιδρομής αλλοφύλων, θα περίμεναν ακόμα-ακόμα εντολές ανωτέρωνβ για να παρεμβουν., ή θα είχαν διαλύσει σε χρόνο dt τους κοκουκουλοφόρους νεαρούς που θα είχαν τολμήσει να κάψουν το σύμβολο για το οποίο οι Εβραίοι αγωνίζονται από το 1948 να κρατήσουν ψηλά;

Τι θέλω να πω με αυτό: Ότι αν αντιλαμβανόμασταν την έννοια «κρατος» όπως την αντιλαμβανονται στο Ισραήλ, δεν θα μιλούσαμε τώρα για έκτροπα. Και ότι δεν δίνουμε εικόνα σοβαρού, αλλά φοβικού και περιέργως φοβισμένου κράτους . Και αν προανέφερα ότι καταθέτω τον προβληματισμό μου ως πολίτης και όχι ως δημοσιογράφος, είναι γιατί , ως δημοσιογράφος, θα έπρεπε να μπω στην αδιέξοδη , βαρετή και ελλιπούς ευφυΐας παγίδα να ανατρέξω και πάλι σε αρχεία και σχολές και θεωρίες, περί του «ασύλου των φοιτητών». Το χω πάρει αλλιώς: νιώθω ότι δεν βρίσκω πια άσυλο στη χώρα μου, στην «όμορφη παράξενη πατρίδα» του Αλκίνοου Μαζη.

ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΕΔΩ ΑΡΚΑΔΙ» ΜΠΑΡΟΥΤΑΠΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Ποιοι είναι αυτοί που ωφελήθηκαν πραγματικά από τα έκτροπα

στο προχθεσινό συλλαλητήριο; Οι Αμερικανοί -οι πραγματικοί ή φαντασιακοί εχθροί μας, δεν είναι αυτό που έχει σημασία- πρώτοι απ όλους, είναι η δική μου , αφελής απάντηση, και εκ δευτέρου, οι φασίστες και οι νεοναζί. Γιατί όλοι αυτοί που μετέτρεψαν σε μπαρουταποθήκη της Μονής Αρκαδίου το Πολυτεχνείο και ρίξανε και τον γνωστό –άγνωστο ελεύθερο σκοπευτή τους να πολεμήσει το σύστημα, έδωσαν τη λαμπρή αφορμή στους Αμερικανούς να σκεφτούν πως έχουν δίκιο που θεωρούν ότι για το χτύπημα στην Αμερικανική πρεσβεία πρέπει να αναζητηθούν ύποπτοι και εντός του αριστερού-αντιεξουσιαστικού χώρου, και συνεπώς, έχουν δίκιο όταν λένε πως θα πρέπει να «ξεχυθούν» προς «καταγραφή και περιγραφή υπόπτων» σε «γειτονιές» και «ιδρύματα» , για να «ξεσηκώσω» και γω φράσεις από σχετικό ρεπορτάζ συναδέλφου σε απογευματινή εφημερίδα.

Για να βάλουμε δε το μαχαίρι στο κόκαλο, δεν χρειαζόταν καμία ανάλυση επιστημονική για να γνωρίζουμε το αυτονόητο: τα έκτροπα ήταν προσχεδιασμένα και αναπόφευκτο να πραγματοποιηθούν. Όσοι από μας έχουν «κάνει φοιτητές», μας αρκούσε προχθές η εικόνα και το πάθος για να καταλαβαίναμε και τη συνέχεια που θα ερχόταν. Σε αντίθεση με το προηγούμενο πανεκπαιδευτικό, αυτή τη φορά, η «φοιτητική» πορεία «έλαμπε» από πρόσωπα περίεργων , σκοτεινιασμένων ,σαραντάρηδων «φοιτητών» που ούρλιαζαν μαινόμενοι στα δέκα συνθήματα, ένα μόνο για το Αρθρο 16.

Οι νεοναζί και οι φασίστες είναι επίσης αυτοί που ωφελήθηκαν διττά: πρώτον, γιατί κατά βάθος, θα πρέπει να νιώθουν πως οι «αντιεξουσιαστές» τους έχουν μιμηθεί στην –κυριολεκτική και μεταφορική τακτική της κουκούλας. Δεύτερον, γιατί βρίσκουν έτσι κι εκείνοι αφορμή να «αγανακτούν» για τα έκτροπα και για την προσβολή στη Γαλανόλευκη.

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ «ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ» : ΕΝΤΟΛΕΙΣ ΚΙ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ

Οι πιο «ψύχραιμοι» και «ρεαλιστές» , οι χωρίς «εθνικιστικά παραληρήματα», είχαν μια πιο ..»τεχνική άποψη»: Θα πρέπει απλώς οι αστυνομικοί να μάθουν , αργοπορημένα έστω, να κάνουν απλώς τη δουλειά τους, διατράνωσαν από τα τηλεοπτικά παράθυρα: Αναρωτιέμαι, αν , εκτός από «τεχνική» και «ψύχραιμη οπτική», οι «ειδικοί» αυτοί , διαθέτουν και μπόλικη υποκρισία: Είναι δυνατόν να ρωτάς τον Γενικό Γραμματέα των Αστυνομικών Υπαλλήλων, ή τον Αναπληρωτή Γραμματέα των ειδικών Φρουρών, «γιατί δεν έκαναν τη δουλειά τους» ή γιατί «δεν έκαναν συλλήψεις;» Και ήταν τόσο φοβισμένοι οι εκπρόσωποι των αστυνομικών, τόσο «συγκρατημένοι», που δεν τόλμησαν να απαντήσουν το αυτονόητο: «κάθε φορά απλώς εμείς εκτελούμε εντολές»! Το απλό παιδί των ΜΑΤ και των ΜΕΑ είναι αυτό που αποφασίζει για το αν θα συλλάβει κάποιον ή όχι; Ο Κρικέτος και ο Ακρίβος ηγούνται της Ελληνικής Αστυνομίας, του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και της Κυβέρνησης;

Και μια που ο λόγος για κυβέρνηση και καθήκον της αστυνομίας: έχει έρθει προ πολλού ο καιρός, που θα πρέπει ο πραγματικά παγκοσμιοποιημένος και σύγχρονος Έλληνας, να σκέφτεται δημοκρατικά και εθνικά, όχι μικροκομματικά, ή με απωθημένα του παρελθόντος των παππούδων του. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι , πρέπει να πάψει ο Έλληνας πολίτης να βλέπει τον αστυνομικό ως φερέφωνο της χούντας.

ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΤΙΜΟ

Στην επιχειρηματολογία του κυρίου Στρατούλη του Συνασπισμού πως «είναι φτωχά τα παιδιά που αρπάζουν τις μολότοφ», η ανταπάντηση, δεν είναι ότι αυτά τα φτωχά φορούν λιβαϊς και μπένετον, αλλά ότι εξίσου φτωχά είναι και τα παιδιά των Ελλήνων που, από κάθε χωριό και πόλη της Ελλάδας, έρχονται στην Αθήνα με το όνειρο της εισαγωγής τους στην Αστυνομία για μια «τιμή» κι ένα «μεροκάματο». Τα παιδιά αυτά, δεν στηρίζουν κανένα σύστημα, δεν βασάνισαν κανέναν στη χούντα γιατί απλούστατα δεν είχαν καν γεννηθεί τότε, αλλά εκπροσωπούν μόνο το φιλότιμό τους και στηρίζουν ως μισθωτοί τις οικογένειες τους.Τα δε πολιτικά τους φρονήματα, δεν είναι απλώς δημοκρατικά, αλλά άκρως αντισωβινιστικά και καθαρώς πατριωτικά, ακριβώς επειδή γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις φασιστικές συμπεριφορές των μολότωφ και των μαδεριών με τα οποία έρχονται συχνά αντιμέτωποι.

Όσο για την εκάστοτε κυβέρνηση, δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν Ελληνα πολίτη να τη μέμφεται δημόσια κάθε φορά που η με χαρακτηριστικά χαμαιλέοντος 17Ν ή παιδάκι ή εγγονάκι της οργάνωσης αυτής, χτυπάει, και κάθε φορά που «έκτροπα» συμβαίνουν στις πορείες. Σαφώς και είναι επιβεβλημένη η κριτική και η εγρήγορση, αλλά , δεν μπορώ να αντιληφθώ πως ζητάμε τα ρέστα από τους Αμερικανούς που τους κατηγορούμε για τον «Μεγάλο Αδελφό» και το «φακέλωμα» των πολιτών όταν μόνοι μας από τηλεοράσεως παραδεχόμαστε πόσο «άχρηστοι» είμαστε. Δεν έχω παρακολουθήσει εκπομπές ειδησεογραφικές και σχολιαστικές σε τηλεοράσεις ξένων κρατών όπου να μην μπορεί να αντιληφθεί ο ομιλών ότι άλλο να ασκείς κριτική για τα κακώς κείμενα και άλλο να απαξιώνεις τη χώρα σου με υπεραπλουστεύσεις και γενικεύσεις , ενίοτε δε, αγορεύοντας εντός σουρεαλιστικού τηλεοπτικού σκηνικού με ρουκέτες …ατημέλητα και νωχελικά ριγμένες στο τηλεοπτικό τραπέζι!

ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΗΡΩΑΣ

Πάντως, επειδή ξεκίνησα με την αστυνομία και τη σημαία, επισημαίνω ένα ιστορικό βιβλίο για την αστυνομία των ΗΠΑ, το : «Ο Ρόλος της Αστυνομίας στην Αμερικανική Κοινωνία». Σε αυτό, οι συγγραφείς Br Vila και Morris, υποστηρίζουν ότι αστυνομικός, είναι το μοναδικό επάγγελμα που σε κάνει να έχεις καθημερινά στο βάθος του μυαλού σου την ιδέα ότι από λεπτό σε λεπτό μπορείς να σκοτωθείς. Αλλά αυτό που κάνει έναν αστυνομικό ήρωα , δεν είναι ο τρόπος που πεθαίνει, αλλα ο τρόπος που ζει». Το παιδί των ΜΑΤ που φρόντισε να πάρει τη σημαία πίσω έστω και κουρελιασμένη, αποδεικνύει ότι ξέρει πώς να «ζει».

Και επειδή η Δημοκρατία επιτάσσει ελευθερία έκφρασης αλλιώς είναι Δημοκρατία κατ επίφαση, ευχαρίστως σταματώ εδώ , παραθέτοντας , ένα παλιότερο απόσπασμα «αντιεξουσιαστικού κειμένου»:

«…Είναι πια καιρός να αντιληφθούμε πως οι φιλολογίες περί σημαίας είναι μια αφαίρεση της πραγματικότητας με σκοπό να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε ενεργούς διεκπεραιωτές ξένων προς αυτούς υποθέσεων.

Στο κάτω-κάτω μια σημαία δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που πολύ χαρακτηριστικά διατύπωσε ο — διωκόμενος γι’ αυτή του την άποψη— Βασίλης Διαμαντόπουλος: ΕΝΑ ΚΟΥΡΕΛΟΠΑΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙ PAΨEI ΚΑΠΟΙΑ ΡΑΦΤΡΑ. Οι οποιεσδήποτε μαγικές και υπερφυσικές ιδιότητες που του αποδίδονται μπορούν να γίνουν αποδεκτές μόνο από ανθρώπους που διατηρούνται ακόμα στην εποχή των δεινόσαυρων ή από ΒΛΑΚΕΣ»…

Ζητώ πάντως συγγνώμη γιατί ξεγέλασα άθελα μου τους αναγνώστες της Α: είπα πως θα κατέθετα τον προβληματισμό μου με την αποκλειστική ιδιότητα της Ελληνίδας πολίτου. Αλλά θα πρεπε να προσθέσω και «με την ιδιότητα του βλάκα και του δεινόσαυρου».

**( τα κεφαλαία γράμματα οφείλονται στον συντάκτη του αντιεξουσιαστικού κειμένου)