Το λημέρι

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

(”ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ”, Φεβρουάριος 2006)

Συνήθως γίνεται λόγος για την «εθνική αντίσταση», εννοώντας με τον όρο τον αγώνα των Ελλήνων κατά των γερμανοβουλγάρων και των ιταλών το 1940. Επίσης , πολύ συχνά τα ΜΜΕ φιλοξενούν προσωπικότητες που αποτελούν «τη γενιά του Πολυτεχνείου» και μιλούν για την αντίσταση κατά της χούντας. Για τη γενιά τη δική μου και για την αντίστασή της, δεν μιλάει κανείς. Αντίθετα, κάποιοι νοήμονες της φόρτωσαν ένα χρωμόσωμα (Χ Ψ Υ δεν θυμάμαι να σας πω κι ούτε μ ενδιαφέρει να θυμάμαι) θέλοντας να δηλώσουν μ αυτόν τον επιστημονικοφανή όρο πως είμαστε μία γενιά άχρωμη, δίχως ταυτότητα, σε μία εποχή παγκοσμιοποίησης όπου οι ιδεολογίες κατέρρευσαν , και όπου, αν τυχόν βιώνουμε κάτι ως νέοι, αυτό είναι λίγο-πολύ το δράμα και η αφόρητη μιζέρια του ότι εμείς δεν είχαμε το προνόμιο μιας αντίστασης. Μιας οποιαδήποτε αντίστασης, αρκεί να το χαμε αυτό το προνόμιο.

Ε, δεν είναι έτσι. Η δική μου γενιά, είναι αυτή που γκρέμισε τείχη το 1989 και είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι, είναι η αλήθεια των παιδιών που φάγανε σφαίρες στην πλάτη προσπαθώντας το 1986 να σκαρφαλώσουν στο τείχος του Βερολίνου, των παιδιών που πάλευαν για το δικαίωμά τους να φοράνε τζην και να δοκιμάσουν τη γεύση μιας πίτσας βολτάροντας στην Κόκκινη Πλατεία χωρίς να αισθάνονται ότι διαπράττουν εθνικό έγκλημα και των παιδιών που έλιωσαν και πυροβόλησαν οι «κρατικοί καπιταλιστές» στην Τιεν α Μεν το 1989. Αυτά δε τα Κινεζάκια των 18 και των 19 ετών που ταβαλαν με το κόμμα κι έχασαν, είναι αστείο, αλλά ούτε η CIA που υποτίθεται πως διαπρέπει στα κατασκοπευτικά συστήματα δεν μπόρεσε να μάθει επακριβώς πόσα ήταν.

Στη δική μου πατρίδα, η δική μου γενιά αντιστάθηκε τη δεκαετία του 80 στο φαινόμενο των «ηλεκτροφόρων». Αναφέρομαι στις μαζικές διαδηλώσεις των νέων που στόχευαν στη πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία και στην διασφάλιση του δικαιώματος της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου να ζει ελεύθερη και όχι υπό καθεστώς δουλείας και καταπίεσης στη σημερινή Αλβανική επικράτεια. Η δική μου η γενιά λοιπόν ήταν αυτή που το 1983 και το 1985 φώναζε έξω από την Αλβανική πρεσβεία « να πέσουν τώρα τα ηλεκτροφόρα» και δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Ίσως, κατά το αριστοτέλειο ρηθέν «αψίκοροι οι νέοι εισίν», αλλά όχι τόσο επιπόλαιοι και απονήρευτοι για να …διαλέγονται και να απολογούνται σήμερα σε κάποιους που δηλώνουν σοσιαλιστές και σύμφωνα με τους οποίους «πιέζοντας τη πολιτική εξουσία με τις τότε διαδηλώσεις, άνοιξαν τα σύνορα και ήρθαν «οι κακοί Αλβανοί στην Ελλάδα».!!

Επιπλέον, στο προβληματικό και ελλιπές σύμφωνο φιλίας και καλής γειτονίας του 1987, γνωστό στο λαό ωστόσο ως « άρση του εμπολέμου»(στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ακόμα πλήρης άρση) την υπογραφή τους έβαλαν Έλληνες σοσιαλιστές, δηλαδή μη ρατσιστές(θέλω να πιστεύω), για τους οποίους, δεν διανοούμαι να πιστέψω πως μπορεί να τρέφουν αρνητικά αισθήματα για συλλήβδην τον αλβανικό λαό, ασπαζόμενοι την υπεραπλουστευμένη θέση κάποιων συντρόφων τους πως μετά το άνοιγμα των συνόρων μπήκαν αλβανοί εγκληματίες στη χώρα μας και ουδόλως μετανάστες –θύματα του κομμουνιστικού μοντέλου διακυβέρνησης -που αναζητούσαν καλύτερη τύχη!

Θυμίζω όμως ότι το 1984 και 1985, τα ελληνικά ΜΑΤ ήταν αυτά που, όταν έβλεπαν κάποιους «Έλληνες» να κάνουν «αντισυγκέντρωση» έξω από την αλβανική πρεσβεία πετώντας στα παιδιά που διαδήλωναν πορτοκάλια με ξυραφάκια και φωνάζοντας «τα σύνορα της Αλβανίας να φτάσουν στη Λαμία», επέλεγαν να επιδεικνύουν τα γκλομπ όχι στους θιασώτες των .. «διαφορετικών» πορτοκαλιών, αλλά στα παιδιά που ζητούσαν ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, οι άνθρωποι με τα πορτοκάλια που ήθελαν τα αλβανικά σύνορα να φτάσουν στη Λαμία, έχουν φορέσει γραβάτες, ζητούν αμερικανική ποικιλότροπη στήριξη για τον αλβανικό δημοκρατικό εκσυγχρονισμό στα πλαίσια της παγκόσμιας κοινωνίας των πολιτών, κοινωνιολογούν πως η γενιά μου δεν γνωρίζει από αντίσταση , κατέχουν οι περισσότεροι δημόσιες θέσεις, και ιδού και το πιο αστείο: ζητούν ως και το ευρωπαϊκό δικαστήριο να παρέμβει επειδή αγανακτούν, όταν , σε διάφορες διαδηλώσεις πυρπολούνται και καμιά πενηνταριά αυτοκίνητα , ιδρύματα, καταστήματα, με αποτέλεσμα να «καταστρέφονται οι περιουσίες τους από βανδάλους». Μάλλον… δεν τρώνε πια πορτοκάλια, γιατί , αν έτρωγαν , συνειρμικά θα θυμόντουσαν τη δική τους όχι και τόσο δημοκρατική συμπεριφορά…. Αποκορύφωμα; -Ενίοτε δε, ανησυχούν και για «απομονωμένα ευτυχώς περιστατικά αλβανικού αλυτρωτισμού που γίνονται από μία γραφική μειονότητα εξτρεμιστών στη γείτονα χώρα και η οποία ξεχνά ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι αδιαπραγμάτευτα»!

Πώς έχει η κατάσταση σήμερα; Στο σήμερα λοιπόν: μετά το γνωστό επεισόδιο που δημιούργησε η «Τσαμερία» κατά την επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας Καρόλου Παπούλια στις 2 Νοεμβρίου 2005, μετά τις ένθεν κακείθεν δηλώσεις περί «απομονωμένων περιστατικών» που δεν ρίχνουν σκιά στις αγαστές ελληνοαλβανικές σχέσεις, η οργάνωση των Τσάμηδων έστειλε επιστολή στον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Τσαρλς Ρίς, η δε επιστολή δημοσιεύθηκε στην αλβανική εφημερίδα «ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ».

Το γραμματάκι αυτό προς τον εκπρόσωπο της υπερδύναμης είναι πολύ ενδιαφέρον, καθώς, οι συντάκτες του ζητούν επισήμως «αναγνώριση των δικαιωμάτων της τσάμικης μειονότητας στην Ελλάδα, η οποία είναι πράγματι η μοναδική ξεχασμένη μειονότητα στην Ευρώπη».!! Για να συγκινηθεί δε έτι περισσότερο ο πρέσβης, ( ο οποίος σίγουρα θα προβληματίστηκε και με το δίκιο του, αφού, ο αιώνας μας είναι ο αιώνας της ανάδυσης των μειονοτήτων και θεωρητικά, όλοι οι δημοκρατικοί άνθρωποι παλεύουμε για την διασφάλιση των μειονοτικών δικαιωμάτων, άρα θα αναρωτιόταν για το κατά πόσο είναι αντιμέτωπος με τα προβλήματα μιας πραγματικά υπαρκτής μειονότητας) οι συντάκτες της επιστολής του θυμίζουν πως «ο Σύνδεσμος των Τσάμηδων στις ΗΠΑ» βρίσκει κατανόηση από το Στέητ Ντιπάρτμεντ, του μιλούν για την αρχαία τσάμικη κουλτούρα και ξεκαθαρίζουν ότι φοβούνται πως η Ελληνική κυβέρνηση θα προχωρήσει στην κατάσχεση της γης της τσάμικης μειονότητας στην Ελλάδα και πως θα την πουλήσει σε τρίτους.

Επισήμανση: τα καλά παιδιά δεν κάνει να λένε ψέματα. Για ποιες περιουσίες να πιέσει την ελληνική κυβέρνηση η αμερικανική πρεσβεία; Τις ανύπαρκτες; Ξεχνούν ότι το 1953, τα ειδικά δικαστήρια των Ιωαννίνων καταδίκασε τους Τσάμηδες ερήμην ως εγκληματίες πολέμου στερώντας τους επομένως την ελληνική ιθαγένεια και δημεύοντας τις περιουσίες τους; Και ποια μειονότητα υπάρχει στην Ελλάδα, όταν , 17.000 Τσάμηδες της Θεσπρωτίας, κατέφυγαν το 1944 στην Αλβανία, ακριβώς επειδή φυγοδικούσαν από τα ελληνικά δικαστήρια λόγω της εγκληματικής συνεργασίας τους με τους γερμανοιταλούς; Ας ξεχάσουμε όλα τα εγκλήματα των Τσάμηδων. Μονάχα την ιστορία των 49 δολοφονημένων της Παραμυθιάς από τους Τσάμηδες και τους ναζί το 1943, αν θυμηθούμε, και ειδικά αυτήν του πατρός Ευαγγέλου Τσαμάτου, αρκεί για να αποκατασταθεί η αλήθεια. Γιατί, δεν είναι συναισθηματισμός ,αλλά ιστορική αλήθεια το ότι ο ιερέας αυτός, ως συγκρατούμενος των υπολοίπων Ηπειρωτών, τέλεσε την ίδια του τη νεκρώσιμη ακολουθία καθώς και την ακολουθία των συμπατριωτών του, λίγο πριν οδηγηθούν όλοι μαζί στο εκτελεστικό απόσπασμα…

Ας ξεχάσουμε για λίγο το ανύπαρκτο ζήτημα της Τσαμουριάς και τον από το 1999 συσταθέντα «Απελευθερωτικό Στρατό της Τσαμουριάς» (UCC και όχι UCK, ο δεύτερος είναι του Κοσσυφοπεδίου…). Ας θεωρήσουμε, «φάντασμα» τη δράση του και ας συμφωνήσουμε πως υπερτιμούμε άνευ λόγου ως έθνος και ως κράτος το όνειρο αυτού του στρατού να φτάσει στην Πρέβεζα (άλλωστε η Ιστορία μας, μας έχει συνηθίσει. Τα Πρωτόκολλα του 1828 και του 1830 ως τον Παγασητικό μας επέτρεπαν ελληνική παρουσία, όχι παραπέρα, δεν είναι λοιπόν πρωτότυπα όλα αυτά και καινοφανή για τους Έλληνες..) Πώς ζουν οι τωρινοί Έλληνες στη νότια Αλβανία, δεκαέξι χρόνια μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού;

1. Διατηρούνται οι καθορισθείσες ως τέτοιες επί Χότζα και Αλία μειονοτικές ζώνες , όπερ σημαίνει πως η Αλβανία επιτρέπει ελληνικά δημοτικά σχολεία μόνο σε 99 χωριά. Στις υπόλοιπες περιοχές, η ιδιωτική πρωτοβουλία συμμετέχει στο δικαίωμα των ελλήνων να ζουν και να υπάρχουν με τη σύσταση φροντιστηρίων ελληνικής γλώσσας

2. Οι διεκδικήσεις του UCC για την Πρέβεζα είναι κεφάλαια της σχολικής ύλης των ελλήνων μαθητών (κατά τα λοιπά η αλβανική κυβέρνηση δεν στηρίζει τον UCC…). Κοινώς, τα ελληνόπουλα διδάσκονται σε άπταιστα Ελληνικά, την ελληνική ιστορία από αλβανική σκοπιά.

3. Είναι μέγιστο θέμα προς διερεύνηση α.το σε ποιες επαρχίες κατανέμονται οι ελληνικές κρατικές επενδύσεις (στο νότο είναι σαφώς πολύ λιγότερες)και β. πόσο έχουν προχωρήσει τα έργα υποδομής

4. Σταθερή πολιτική της Αλβανίας είναι ο εμβολισμός της Ελληνικής Κοινότητας με Έλληνες υποψηφίους μέσα στα αλβανικά κόμματα.

5. Οι Τσάμηδες πιέζουν για απόκτηση ελληνικής υπηκοότητας με πλαστά στοιχεία, ώστε να διευκολυνθούν στις «μειονοτικές διεκδικήσεις τους». Για τους Βορειοηπειρώτες, προωθείται η λύση της διπλής υπηκοότητας = η οριστική ταφόπλακα στη συνέχεια του ελληνισμού στη Βόρεια Ήπειρο.( Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Ευρυπίδης Στυλιανίδης, με παρέμβαση του για την αναβάθμιση του Ειδικού Δελτίου Ομογενούς έφερε ομολογουμένως μία ελπίδα στους βορειοηπειρώτες).

6. Οι Αλβανοί ιθύνοντες αρνούνται ακόμα την απογραφή πληθυσμού βάσει εθνικής και θρησκευτικής καταγωγής, συνεπώς ανεβοκατεβάζουν τον αριθμό των μελών της ελληνικής μειονότητας κατά τη βούληση τους.

7. Για όσους δεν θυμούνται ή δεν αρέσκονται σε πολλά –πολλά: Τσάμης=παραφθορά της λέξης Θυαμις=ο κατοικών εις την περιοχήν της Θυαμιρίας, περί τας εκβολάς του Θυάμιδος. Τσάμηδες, ήταν οι εξισλαμισθέντες κατά το 1611 Χριστιανοί που αποτέλεσαν στη συνέχεια την θρησκευτική μειονότητα των μουσουλμάνων Τσάμηδων. Γειτνιάζοντας με τους Αλβανούς, άρχισαν και αυτοί να μιλούν αλβανικά (το τοπικό, γνωστό ως «αρβανίτικο ιδίωμα», κατά τον Χριστόδουλο Μέγγουλη , της «Ηπειρωτικής Εστίας»). Το 1940, οι Τσαμηδες έδειξαν πόσο ..αγαπούν τους Έλληνες, συνεργαζόμενοι με την τριπλή κατοχή. Τα αποτελέσματα της δράσης αυτών που σήμερα διατείνονται πως είναι τα θύματα «της πρώτης εθνοκάθαρσης στην Ευρώπη»(!), είναι –σύμφωνα με την έκθεση της συσταθείσας διερευνητικής επιτροπής για τα εγκλήματα πολέμου το 1945:

632 δολοφονηθέντες-428 αγνοούμενοι (όμηροι στην Αλβανια)-209 βιασμένες-31απαχθέντες-2332 λεηλατημένα χωριά-80.989 διαρπαγέντα ζώα-

Υστερόγραφο άκρως απαραίτητο και ουδόλως political correct: την παρούσα «πρωτόγονη» απόπειρα καταγραφής ψηγμάτων της πορείας του Ελληνισμού στη Βόρεια Ήπειρο, αφιερώνω στη μνήμη του παππού μου, που πολέμησε στους Βαλκανικούς, για να πεθάνει το 1940 από κρυοπαγήματα. Το αφιερώνω και στον φίλο μου τον Αντρέα. Δηλώνει Αλβανός, ζει δυο βήματα πέρα απ το δικό μου σπίτι και με φωνάζει –αδίκως, γιατί μόνος του κατάφερε ό,τι κατάφερε- «δασκάλα», υπερβάλλοντας πως τον βοήθησα στη βελτίωση των ελληνικών του. Άρτι αποφοιτήσας με Άριστα από το Πάντειο, δηλώνει πως λαχταράει να γυρίσει πίσω, να βοηθήσει την πατρίδα του και να εκσυγχρονίσει τον τόπο του. Του το εύχομαι. Γιατί ο πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός και δεν βρίσκω σωβινιστικό το όνειρό του. Αυτό που είναι εγκληματικό, είναι η ταφόπλακα στην Ιστορία και η καταπάτηση της αίσθησης του Δικαίου.