Το λημέρι

Συγκινήθηκα δε για δυο λόγους:

Ο πρώτος, είναι η καθημερινή ζωντανή παρουσία του Θεού στη ζωή μας, που εμφανίζεται διαρκώς, ΟΠΟΤΕ τον επικαλούμεθα επ’ αγαθώ, με πίστη και ανιδιοτέλεια, για μας και για τους ανθρώπους που αγαπούμε.

Ο δεύτερος και κυριότερος, γιατί αποδεικνύεται καθημερινά, πόσο ισχυρή είναι η επιθυμία της συντριπτικής πλειοψηφίας των γυναικών, να αποκτήσουν παιδιά με κάθε τίμημα. Πάνε πολλά χρόνια από τότε, που μια πολύ στενή μου συγγενής έχανε τα παιδιά σχεδόν το ένα πίσω από το άλλο και παρόλα αυτά επέμεινε, ώσπου γέννησε τελικά δυο παιδιά υγιέστατα, με κίνδυνο ακόμη και της ζωής της.

Επειδή δε τυχαίνει, να εορτάζεται σήμερα(χθες) η ημέρα της μητέρας, σκέφθηκα να γράψω αυτό το κείμενο, ως αφιέρωμα στις αδικημένες και πολλές φορές σε σύγχυση ευρισκόμενες Ελληνίδες μητέρες.

Αδικημένες, γιατί η κοινωνία των πατεράδων και των παππούδων μας ήταν ανδροκρατούμενη. Γιατί δεν αντιμετωπίζονται (από πολλούς άνδρες) με σεβασμό ούτε και σήμερα σε πολλές περιπτώσεις. Γιατί, με <<λαμπρά>> παραδείγματα ακόμη και γνωστών <<προοδευτικών>> πολιτικών, κακοποιούνται(!) από το σύζυγό τους. Γιατί πρέπει να κρατήσουν σε μια μασχάλη δυο καρπούζια, που όποιο από τα δυο κι αν σπάσει, θα νιώσουν αποτυχημένες.

Αρκετές δε και σε σύγχυση ευρισκόμενες, γιατί προσπαθούν, να ισορροπήσουν την αγάπη τους προς τα παιδιά, με την <<υποχρέωση>> να αποδείξουν στον εαυτό τους και στον περίγυρό τους, πως μπορούν να καταφέρουν τα πάντα! Και καριέρα και καλή σύζυγος και σωστή μητέρα!

Πως κατάφερε η (ακάλυπτη) <<επιταγή>> της Παγκοσμιοποίησης (υπόσχομαι να αναφέρω κάποια στιγμή, γιατί το επιδίωξε σε συνδυασμό με την …πολυπολιτισμικότητα), να τις χώσει τόσο βαθιά στο λούκι να αποδείξουν, πως οφείλουν να είναι όμοιες με τους άνδρες(παλεύοντας να πετύχουν τα …διπλά απ’ αυτούς), είναι κάτι, που οφείλεται μεν στην καταπίεση, που βίωσαν και βιώνουν, αλλά θα πρέπει ίσως, να ξαναψάξουν στον εαυτό τους, αν αξίζει τον κόπο να συνεχίσουν, όσες αποδέχτηκαν αυτό τον άνισο και αδιέξοδο αγώνα. Άλλο πράγμα το αυτονόητο, να είναι ίσες με τους άνδρες( το αναφέρει και το επιλύει άλλωστε κατηγορηματικά ο Απόστολος Παύλος) και άλλο όμοιες μ’ αυτούς!

Είναι μοναδικό όμως το προνόμιο, που τις χάρισε ο Θεός, να αισθάνονται επί περίπου εννέα μήνες, έναν καινούριο άνθρωπο να γεννιέται και να αναπτύσσεται μέσα στο σώμα τους.

Όμως το παραπάνω δώρο είναι πολύ πιθανό να τις παγιδέψει (αν δεν το προσέξουν)! Γιατί πολλές μητέρες δεν ξεπερνούν ποτέ αυτό το ισχυρότατο δέσιμο, με αποτέλεσμα να νιώθουν το παιδί ως <<ιδιοκτησία>> τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται:

- Τη διαρκή αγωνία να μην μείνει νηστικό, να μην κρυώσει, να μην χτυπήσει, να μην αρρωστήσει, να μην ταλαιπωρηθεί, με αποτέλεσμα παιδιά, που αν δεν έχουν φιλότιμο να τις εκμεταλλεύονται κι αν έχουν φιλότιμο και τις θεωρούν πρότυπό τους, να καταλήγουν με πληθώρα συμπλεγμάτων κάθε μορφής. Όμως εδώ ας θυμηθούν (όσες με τιμούν και διαβάζουν, τα όσα με πολλή αγάπη έγραψα) το παράδειγμα της Τιτίκας(Τιτίκα δε σε ξέρω, αλλά αν με διαβάζεις, να μην το ξεχάσεις ποτέ): Πως τα παιδιά είναι δώρα του Θεού, σε όσους Εκείνος επιλέγει, για τους δικούς Του λόγους να χαρίσει (άσχετα αν το <<αξίζουν>> ή όχι) και δεν είναι κτήμα κανενός γονιού. Άρα μην ανησυχείτε αδέλφια και τόσο. Αφήστε τον Πανάγαθο που σας τα χάρισε και την Παναγιά να δράσουν! Άλλωστε << τα τυφλά πουλιά ο Θεός τα τρέφει>> και <<τα μικρά παιδιά η Παναγιά τα φροντίζει>>!

- Την αγωνία μην <<κακοπέσει>>, όταν παρουσιάσει το …γαμπρό (ή τη νύφη) με αποτέλεσμα είτε κακές συμβουλές είτε υστερίες σε κάποιες περιπτώσεις. Όμως οι αγαπητές μητέρες(και πατέρες βεβαίως) ας μη φοβούνται! Το παιδί δεν κινδυνεύει, αν έχει μεγαλώσει με Χριστό κι Ελλάδα, με την εφαρμογή του Χρυσοστομικού λόγου (παρεμπιπτόντως μόνο ένας ορθόδοξος Άγιος που δε γνώρισε ποτέ γυναίκα, μπορεί να συμβουλεύει με τόση ακρίβεια τους παντρεμένους, διαβάστε το βιβλίο του, που αναφέρεται στο γάμο και τα προβλήματά του), με την αγάπη, όπως την προσδιορίζει ο Απόστολος Παύλος στον μοναδικό του <<Ύμνο>> προς αυτήν και με την υπομονή και την ταπείνωση του Αγίου Νεκταρίου!

- Με το κενό στο στομάχι που νιώθουν, όταν για κάποιο λόγο φεύγει από το σπίτι (πανεπιστήμιο, στρατός, γάμος).

Αγαπητές Ελληνίδες μητέρες είναι τεράστια η συνεισφορά σας(επιτρέψτε μου τον προσωπικό τόνο), όπως και η ευθύνη σας, στο μεγάλωμα ενός υγιούς (ή ασθενούς ) παιδιού, γιατί δυστυχώς εμείς οι πατέρες, ενώ με κρυφή χαρά αποδεχόμαστε την οικονομική συνεισφορά της γυναίκας μας, με …ολοφάνερη ευκολία απεκδυόμαστε (με φαιδρές δικαιολογίες) το σημαντικότατο ρόλο, που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να επιδείξουμε στην αρμονική ανατροφή στων παιδιών μας!

Μην αδικείτε όμως τον εαυτό σας, μειώνοντας έστω και κατ’ ελάχιστο, τον τόσο σημαντικό ρόλο της μητέρας που δικαιωματικά κατέχετε, με συνεχείς συμβουλές στα παιδιά να ..ντύνονται, να τρώνε ..όλο το φαΐ τους, να προσέχουν και μην αγωνιάτε με το παραμικρό, γιατί εκτός των άλλων ίσως τα αναγκάσετε (μαθαίνοντας τα, να σας αγαπούν κι αυτά παθολογικά), να σας λένε ψέματα στα σοβαρά προβλήματά τους, για να μη σας …στενοχωρήσουν!

Και θα βιώνετε, χωρίς να το καταλαβαίνετε (κι αυτό είναι το πιο τραγικό) μια κατάσταση, που θα καυχιέστε, πως με το παιδί σας είστε φίλες, αλλά ο περίγυρος θα γνωρίζει περισσότερα από εσάς. Και το χειρότερο είναι, πως το παιδί σας πράγματι θα σας αγαπά περισσότερο απ’ όλους τους άλλους! Στα προβλήματα του όμως θα τρέχει στους φίλους ή τις φίλες του! Δεν είναι κρίμα;

Τελειώνω εδώ το κείμενο, που δεν είχε πολλά μπράβο, αλλά αρκετό προβληματισμό. Τα συνεχή μπράβο πάντως και οι διαρκείς έπαινοι δίνονται αφειδώς, είτε από όσους θέλουν να βοηθήσουν κάποιον που αγαπούν πολύ, για να επανακτήσει την χαμένη του αυτοπεποίθηση είτε από όσους θέλουν να ελέγχουν τη ζωή των άλλων, κολακεύοντας τους.

Όσοι αγαπούν πραγματικά δεν διστάζουν και τα θετικά να μην αποκρύψουν και τα αρνητικά να επισημάνουν.

Αν αντέξατε να διαβάσετε ως εδώ, σας ευχαριστώ για το χρόνο που διαθέσατε.

Αν το κείμενο που έγραψα σας ενόχλησε, προφανώς μου λείπει η

<<μεγίστη πασών των αρετών>> διάκρισις! Παρακαλώ να με συγχωρήσετε πάντως, γιατί η προσπάθειά μου ήταν καλοπροαίρετη.

Αν πάλι είχε και κάτι θετικό, κρατήστε το και κάντε και καμιά ευχή και για μένα.

Χρόνια πολλά και πάλι σε όλες τις μαμάδες του κόσμου και όχι για μια μόνο μέρα!

Δημήτρης