Το λημέρι

Nόμιζα ότι είχα ξεχάσει τα Γαλλικά μου ή ότι απλώς ο εγκέφαλός μου «έκανε ανάγνωση» αυτού που θα επιθυμούσε έτσι κι αλλιώς επί χρόνια να δει τυπωμένο κάπου. Τρίχες . Μια χαρά σωστή ανάγνωση έκανα του ρεπορτάζ της Le Monde: «…σε μια περίοδο όπου η χώρα βιώνει μια χωρίς προηγούμενο θρησκευτική αναγέννηση», ήταν η φράση «που μου χτύπησε» στο δημοσίευμα με τίτλο :«Οι θρησκευόμενοι Κινέζοι δραστηριοποιούνται στο πλευρό των θυμάτων (από το σεισμό)της Σιτσουάν».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, «στα πιο απομακρυσμένα κινεζικά χωριά, πιστοί προτεστάντες, καθολικοί, βουδιστές, συμπαραστέκονται στα θύματα του σεισμού της 12^ης Μαΐου».

Διάβασα προσεκτικά , στην παρακάτω παράγραφο,την ερμηνεία «του θρησκευτικού φαινομένου στην Κίνα» που έδωσε στην εφημερίδα ο πατήρ Λι Πιγκ, Καθολικός ιερέας της Ντεγιάγκ: « είναι πολύ φυσικό οι άνθρωποι να γυρνάνε στη θρησκεία σε τέτοιες περιπτώσεις. Η απογοήτευση και οι ψευδαισθήσεις καταφθάνουν. Πριν την καταστροφή αυτήν, οι άνθρωποι πίστευαν μόνο στους εαυτούς τους. Και μετά αντιλαμβάνονται ότι η φύση είναι απρόβλεπτη. Αυτό τους κάνει ξαφνικά ταπεινούς, προσεύχονται για τους νεκρούς, λένε στον ουρανό να τους προστατεύει. Κανείς, η αλήθεια είναι, δεν διακρίνει τη θρησκεία από την πρόληψη, αλλά η πλειοψηφία πιστεύει στο Θεό, ακόμα και οι κομμουνιστές»!

Σιγά μη δεν πιστεύανε… Δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο μη απάνθρωπο που να μην πιστεύει στο Θεό…Ακόμα και κομμουνιστή. Τόσοι διωγμοί και βασανιστήρια τόσα χρόνια από τους κομμουνιστές κατά των Χριστιανών, γίνονταν επειδή οι κομμουνιστές ήταν άθεοι; ;; Επειδή οι κομμουνιστές πίστευαν πραγματικά στην μπούρδα της φράσης «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού»; Μην τρελαθώ τώρα! Πώς είπατε; Μην από-τρελαθώ; Έστω κι έτσι! Ως …μισότρελη λοιπόν που παρακαλά να μην αποτρελαθεί Λημεριωτάρες αγαπημένοι, έχω να σας δηλώσω αυτό: Όσοι καταδίωξαν και καταδιώκουν παντοιοτρόπως τους θρήσκους και δη τους Χριστιανούς, το κάνουν , όχι γιατί είναι άθεοι οι ίδιοι, αλλά για τρεις κυρίως λόγους: Ο πρώτος είναι εγωϊστικός: υπάρχει δεν υπάρχει Θεός, εσείς θα λατρεύετε εμένα επί γης (σου έλεγε ο Μάο Τσε Τουνγκ)..

Ο δεύτερος έχει να κάνει με το θυμό: Άνθρωποι που για δικούς τους οι καημένοι λόγους, τα χουν βάλει με το Θεό, και νομίζουν πως, εμποδίζοντας άλλους να Τον λατρεύουν, εκδικούνται το Θεό.

Κι ο τρίτος; Αυτός είναι βαθύτατα πολιτικός: Έχετε δει πιο βαθιά αναρχικούς ανθρώπους από τους Χριστιανούς, γιατί εγώ, σόρυ κι εξκιουζέ μουά, αλλά δεν έχω δει. Το πε και ο Ντοστογιέφσκι πριν από μένα: Ο πιο επικίνδυνος επαναστάτης είναι ο Χριστιανός… Είναι λοιπόν κάποια καθεστώτα στον κόσμο που θεωρούν τη θρησκεία υπονομευτικό της δικής τους εξουσίας εργαλείο..

Τέλος πάντων: Επανέρχομαι : Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Λε Μοντ, στην Κίνα γνωρίζει μεγάλες δόξες αυτήν την εποχή μια Ρωμαιοκαθολική Οργάνωση, η Jinde, που θεωρείται για την ακρίβεια η πρώτη κινεζική Καθολική οργάνωση, ιδρυθείσα εν έτει 1997 και η οποία διαθέτει ένα αρκετά σεβαστό κεφάλαιο για τις φιλανθρωπικές και θρησκευτικές δραστηριότητες της στην Κίνα, ένα «θείο δώρο» που της δόθηκε από το Βατικανό . Αδελφές μοναχές λοιπόν αυτής της οργάνωσης, εστάλησαν στα νοσοκομεία των γειτονικών με τη βασανισμένη Σετσουάν επαρχιών , για να συμπαρασταθούν στους τραυματίες σεισμοπαθείς. Σύμφωνα με την εφημερίδα: «οι άνθρωποι κατατρόμαξαν μόλις τις είδαν με τα ράσα και τα μαντήλια και στέκονταν επιφυλακτικοί. Για αυτό κι αυτές πέταξαν τα ράσα, φόρεσαν ένα τι-σερτ που έγραφε «jinde –αγάπη»κι ένα σταυρό στο λαιμό τους. Και μετά, έγιναν όλοι φίλοι…».

Φυσικά, εμένα, αυτό το «και μετά έγιναν όλοι φίλοι», κάπως –κάπου μου «χτυπάει». Ήμουν 17 ετών το 1989 όταν οι γονείς των φοιτητών της Τιεν ανΜεν κλήθηκαν να πληρώσουν στο κινεζικό κράτος τα χρήματα που κόστισαν οι σφαίρες με τις οποίες ο στρατός σκότωσε τους φοιτητές αυτούς ως «προδότες του κομμουνιστικού καθεστώτος». Ήμουν 17 ετών και θυμάμαι σαν τώρα ότι βαθμολογήθηκα με «11» από κομμουνιστή Φιλόλογο στο σχολείο μου γιατί στο ερώτημα που έθεσε (ερώτημα κι αυτό, όμως!!!): «πώς μπορεί η Ελληνική νεολαία να συμβάλει στην παγκόσμια ειρήνη»απάντησα «με το να αγωνίζεται και να διαδηλώνει και να φωνάζει για λογαριασμό και των νέων των οποίων τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες καταπατώνται σε διάφορες μεριές του πλανήτη όπως συμβαίνει τώρα στην Κίνα». Τότε δηλαδή, ήταν αδιανόητο να πεις και να γράψεις «είμαστε όλοι Τιενανμέζοι» και «Κινέζοι». Τώρα, ήρθε η Jinde και ξαφνικά «όλοι έγιναν φίλοι».

Συγγνώμη για την «αθεΐα» μου και το πείσμα που ακολουθεί το εφηβικό –μαθητικό «τραύμα» του «11», αλλά δεν μπορώ να σας πω ψέματα Λημεριώτες μου: Όσο η επέτειος της σφαγής της Τιεν ΑνΜεν τιμάται νομίμως ΜΟΝΟ στο Χογκ Κογκ και ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ στην Κινεζική επικράτεια καθώς θεωρείται «παράνομη τελετή», πενήντα τι-σερτς και σταυρούς να δω ν αφοράνε «ελεύθερα» οι κινέζοι αντάμα με τις αδελφές “Jinde”, δεν αντιλαμβάνομαι ΠΛΗΡΩΣ τη λέξη «φιλία». Η (χριστιανική)Αγάπη κάνει και στην Κίνα το θαύμα της, δεν αμφιβάλλω. Και δεν αμφιβάλλω ότι είναι τουλάχιστον ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ η φράση του πατέρα Λι Πιγκ: « Πριν το σεισμό, όλοι άνθρωποι πίστευαν μόνο στους εαυτούς τους…τώρα, η απρόβλεπτη φύση ξαφνικά τους ταπεινώνει»…

Ναι, είναι όντως συγκλονιστικός και θαυμαστός ο τρόπος με τον οποίον ο Θεός αποφασίζει να κάνει ένα του Παιδί να Τον πλησιάσει και συνήθως, επιλέγει να το κάνει να Τον πλησιάσει ταπεινώνοντας –τον, σπάζοντας του το Εγώ. Το αναγνωρίζω. Και την ώρα εκείνη, είναι ανάγκη εμείς οι «πιστοί» να περιβάλουμε με περισσή αγάπη τον αδελφό μας που κάνει βήματα γνωριμίας με το Θεό μέσα από δοκιμασία, ταπείνωση και θλίψη. Μα η αγάπη, δεν μπορεί να κρύβει την αλήθεια: Κι η αλήθεια, για να περάσουμε από τη Θεολογία στην Πολιτική, είναι πως , 19 χρόνια μετά , τα θύματα της Τιεν Αν Μεν, ζητούν δικαίωση: Με χριστιανικούς όρους , αυτή συνίσταται στην ελεύθερη συνάθροιση Κινέζων και μη στην πλατεία της Τιεν Αν Μεν για να προσευχηθούν για την ανάπαυση των ψυχών των νεκρών χωρίς το φόβο του «κόκκινου» βούρδουλα. - Αν τώρα  εσείς  αδέλφια, το μόνο που σκέφτεστε, κατόπιν αυτών και  επ αυτού, είναι πως μου κόστισε  πολύ  εκείνο το 11άρι του Φιλολόγου, ελεύθεροι είστε να σκεφτείτε  ό,τι θέλετε.  Αλλά  μην  προσπεράσετε και το ερώτημα  που  καλείστε να  θέσετε στους εαυτούς σας: Πώς θα αισθανόσαστε εσείς αν  ο στρατός σκότωνε με μια σφαίρα στον αυχένα το παιδί σας  (θεωρείται ατιμωτικός θάνατος ο  πυροβολισμός στον αυχένα  και όχι  στο μέτωπό) και μετά σας ζητούσαν και  χρήματα  για  το  κόστος  της σφαίρας και το χρόνο που δαπάνησε ο στρατός  για να  …ασχοληθεί με το παιδί σας;  Voila ! C est a vous de parler  !