Το λημέρι

Δεν μπορώ άλλο! Κουράστηκα! Όλη την εβδομάδα έσπασαν τα τηλέφωνα από αναγνώστες που ζητούσαν να «γράψουμε κάτι για την Τουρκία».Δηλαδή, τι να γράψουμε για την Τουρκία; Τα χιλιογραμμένα; Προβληματίζονται –μου λένε- με τους πυροβολισμούς στα Ίμια, και να «καθίσετε κυρία να γράψετε την αλήθεια για την ιστορία της Θράκης και για τη μουσουλμανική μειονότητα που τόλμησε να βγει ο Γκιουλ και να πει ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί με την Ελλάδα το μειονοτικό».

Λυπάμαι που θα σας πικράνω, αλλά δεν προτίθεμαι να γράψω λέξη για «τις ιστορικές αλήθειες» και τις «προκλήσεις Γκιουλ». Κουράστηκα! Άπειρες φορές έχουν γραφεί και ειπωθεί όλες οι αλήθειες για όλα τα ζητήματα, επί παντός επιστητού, και ουδείς μπορεί να ισχυριστεί στην Ελλάδα, στον κόσμο και στην εποχή μας, ότι δεν έχει, αν όντως το επιδιώξει, και πληροφόρηση και ιστορική γνώση. Το μόνο που έχω να πω (γιατί, όπως προείπα, μου βγαίνει όλη η κούραση Σαββατιάτικο), στο «εμείς είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευτούμε το μειονοτικό με την Ελλάδα» του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, είναι αυτό: «Εμείς όμως δεν είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευτούμε τίποτα και ούτε θα μαστε ποτέ»!

«Δώσαμε, δώσαμε», που λέγαμε και στα παιδάκια με τα κάλαντα πριν λίγες μέρες όταν καλωσόριζαν για το χατίρι μας το νέο χρόνο, αλλά δεν είχαμε λεφτά να τους δώσουμε… Αρκετά, και με μπόλικο αίμα περιλουσμένα τα δοσμένα στη γείτονα. Φτάνει. Και για να αποσαφηνίσω και αυτό το «εμείς», δεν αναφέρομαι διά της προσωπικής αντωνυμίας στην κυβέρνηση Καραμανλή και στην εξωτερική της πολιτική, όταν λέω « εμείς όμως δεν είμαστε…» , αλλά στο «εμείς» του Μακρυγιάννη , που, θέλω να πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να επεξηγήσω περισσότερο, γιατί θέλω να πιστεύω ότι όλοι εκ των αναγνωστών , τουλάχιστον ένα Λύκειο θα τοχουν βγάλει, και τον αγωνιστή αυτόν, κάπου θα τον έχουν «πετύχει» στα σχολικά βιβλία.

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

Αυτό που σήμερα θέλω να κάνω, όντας κουρασμένη από μια ψυχολογικά δύσκολη εβδομάδα , φορτωμένη με όλες τις μίζερες ειδήσεις του κόσμου, είναι να βγάλω όλα μου τα παράπονα στη φόρα, και κυρίως να παραπονεθώ –έως και να καταγγείλω- το φαινόμενο του άκρατου ρατσισμού, που αρχίζει να μου γίνεται θηλειά στο λαιμό και θα πρέπει να φροντίσω πάση θυσία να τη βγάλω μην πνιγώ. Μιλάω για το ρατσισμό των κάθε είδους μειονοτήτων –που ενίοτε είναι φαντασιακές θα πρέπει να επισημάνω- εναντίον της πλειονότητας –που τείνει η καημένη να γίνει μειονότητα, τύποις παραμένουσα μόνο «πλειονότητα». Εξηγούμαι διά παραδειγμάτων:

- «Κατήγγειλαν» ορισμένοι ένα τραγούδι του Νότη του Σφακιανάκη ως «ρατσιστικό» γιατί τα βάζει λέει με τους ομοφυλόφιλους. Προσωπικά, δεν νομίζω ότι οι στίχοι του τραγουδιού αυτού γράφτηκαν με στόχο να «χτυπηθούν» οι ομοφυλόφιλοι. Αλλά, έστω κι έτσι. Δεν έχουμε ελευθερία έκφρασης; Δεν καταλαβαίνω πού είναι το πρόβλημα και πού η «είδηση». Μήπως είμαστε ρατσιστές μέσα στον αντιρατσισμό μας; Ας γράψουν και οι κρίναντες εαυτούς «θιγέντες», ένα αντίστοιχο άσμα που να καταγγέλλει τους ετεροφυλόφιλους . Και μένα με προσβάλλει βάναυσα το άσμα «μία είναι η ουσία δεν υπάρχει αθανασία», γιατί είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη και πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή, αλλά δεν βγήκα να καταγγείλω ούτε το στιχουργό ούτε την ερμηνεύτρια. Δεν σας έπεισα , ε; Καλύτερα! Διότι εκεί θέλω να καταλήξω: είναι πολύ σχετικό πλέον το πώς νοοεί ο καθένας μας τον κοινωνικό ρατσισμό , και γενικότερα την αλήθεια και το ψέμα του και την ελευθερία έκφρασης του! Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν το γιατί πρεπει να με «βομβαρδίζουν» συνεχώς με το «ρατσιστικό τραγούδι του Σφακιανάκη» και βρίσκω το «βομβαρδισμό» αυτό εξόχως ρατσιστικό και φασιστικό.

-

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑΙΚΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΑΠΟ ΜΑΣ

- Παράδειγμα κοινωνικού ρατσισμού δεύτερο: διώκονται ανελέητα όλα εκείνα τα παιδιά και όλοι εκείνοι οι νέοι που δίνουν καθημερινά τον προσωπικό τους, μοναχικό και παντοιοτρόπως δύσκολο ψυχολογικό αγώνα, «για να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων», έτσι, για να θυμηθώ και μια έκφραση της δασκάλας μου στο σχολείο! Διώκονται αδιαλείπτως, αρχικά από μας όλους τους τρομερούς δημοσιογράφους και παρουσιαστές δελτίων ειδήσεων, που μία –μία έστω- είδηση με ενθαρρυντικό μήνυμα για τα παιδιά και τους νέους αυτούς δεν δείχνουμε, αλλά παρουσιάζουμε συνεχώς ό,τι μπορεί να προκαλέσει στη νεανική ψυχή μελαγχολία, δυσπιστία, εφεκτικότητα, ατολμία απέναντι στη ζωή. Προς Θεού, δεν είπα ότι εφευρίσκουμε ειδήσεις ! Σαφώς και είναι πραγματικότητα η παιδεραστία, η κλοπή, η νεανική παραβατικότητα, τα εγκλήματα, η φοροδιαφυγή.. Και σαφώς και πρέπει να παρουσιάζονται όλα αυτά από τα ΜΜΕ για να ξέρουμε μέλη ποιας κοινωνίας είμαστε και τι είδους ευθύνες έχουμε. Γιατί όμως να μην βρίσκουμε σαν καλοί ρεπόρτερς που θέλουμε να δείχνουμε, και την καλή πλευρά της ζωής; Πώς θα δώσουμε κίνητρο στους νέους να γίνουν «υπεύθυνα μέλη της κοινωνίας των πολιτών» όταν δεν τους δείχνουμε ότι ο αγώνας ο καλός οδηγεί πάντα και σε ένα καλό αποτέλεσμα και πως δεν ματαιοπονούν όταν παλεύουν να μην μιμηθούν την παντοειδή «λαμογιά» των μεγαλυτέρων τους;

- Τις προάλλες, μιλούσα με ένα παιδί πολύτεκνης οικογένειας από τη Δράμα. Φοιτητής στην Αθήνα, εργάζεται όμως από τα δεκατέσσερα ως σερβιτόρος. Μου διηγήθηκε δύο άσχετα μεταξύ τους πράγματα, αλλά μάλλον πολύ σχετικά για εκείνον, αφού μου τα πε μονορούφι, το ένα μετά το άλλο, καταλήγοντας με την ερώτηση: «με καταλαβαίνεις τι σου λέω;»

-

Η ΠΟΛΥΤΕΚΝΙΑ ΩΣ ΑΠΟΡΡΟΙΑ….ΜΙΚΡΟΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ…

Μου πε λοιπόν ότι στη Σχολή, άκουγε στο κυλικείο τους φίλους του να λένε ότι «η πολυτεκνία είναι συνυφασμένη διαχρονικά με το χαμηλό επίπεδο μόρφωσης και με την αστική προπαγάνδα περί διατήρησης της φυλής»!!. Στην επισήμανση του ότι « παιδιά , εμένα και οι δυο μου γονείς είναι καθηγητές και έκαναν πέντε παιδιά γιατί αγαπούν τα παιδιά , και τα οικονομικά ήταν το πρόβλημα μας, αλλά όλοι δουλεύαμε πάντα», πετάχτηκε –όπως μου είπε- ένας και του ανταπάντησε προσφωνώντας τον διά του εθνικού μας επιθέτου « ρε.. ή μιλάμε σοβαρά ή λέμε μ…. δέξου ρε μ… το πρόβλημα σου ώστε να γίνεις συνειδητοποιημένος να ΄ούμε έστω κι αργά». Κι ο φοιτητής συνέχισε: « μπορείς εσύ να μου πεις ποιο είναι το πρόβλημα μου, γιατί εγώ δεν κατάλαβα» και πέρασε μετά στο δεύτερο που ήθελε να μου πει: «προχθές, πέρασε από το μαγαζί ένας τύπος που τον σερβιρα εγώ. Μου πρότεινε χοντρά λεφτά αν πήγαινα κάθε Σαββατοκύριακο με πελάτες που θα με σύσταινε. Του σπασα τη μούρη, φύγανε ποτήρια, τραπέζια, τελικά πλήρωσα τις ζημιές του αφεντικού το οποίο μου είπε στο τέλος « και πήγαινε κοιτάξου σε κανα γιατρό γιατί είσαι απροσάρμοστος, έτσι φερόμαστε στην πελατεία; Έχεις πολλά νεύρα, δεν φταις εσύ, είναι που στε πολλά αδέλφια και θα φορτώνεστε προβλήματα».

Δεν έχω κάνει αφεντικό σε καφετέρια για να ξέρω πώς μιλάμε στους πελάτες, έστω και στους «εκκεντρικούς». Ξέρω όμως ότι αν ζούσαμε στην εποχή των «μικροαστικών» ταινιών με πρωταγωνιστή τον Ξανθόπουλο, ο πελάτης αυτός δεν θα χε φάει μπουνιές μόνο από το φοιτητή –σερβιτόρο, αλλά και από το «αφεντικό» που θα συνέδραμε στην κλωτσοπατινάδα. Η απόλυση του φοιτητή και η «φιλική συμβουλή» του ιδιοκτήτη του καταστήματος ήταν η «αμοιβή του» και το «μάθημα» του για την όλη στάση του.

-«Γύρισα σπίτι κι άνοιξα τηλεόραση , και παίζανε όλα τα κανάλια την υπόθεση παιδεραστίας και τον πατέρα που πληρωνόταν από τον παιδεραστή για να μη μιλάει όταν ασελγούσε ο τύπος στα παιδιά. Δε λέω, καλά έκαναν και τα δειξαν, αλλά ρε Μαριάννα, ρε μπα και είναι αυτό που βλέπουμε ο μέσος όρος και όχι η εξαίρεση; Καταλαβαίνεις τι σου λέω;»

Αυτό με συγκλονίζει: Το πού και πώς μπορεί να κατευθύνει ένας νέος τη σκέψη και τη δράση του, αποσύροντας «από την κυκλοφορία» τον πραγματικό, αληθινό εαυτό του, από τη στιγμή που πέσει στην παγίδα και αναρωτηθεί «μήπως αυτό είναι τελικά ο μέσος όρος κι όχι η εξαίρεση στον κανόνα».

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ

Πάω παρακάτω: παράδειγμα ρατσισμού τρίτο. Το τι τραβάνε τα κορίτσια στο Γυμνάσιο που δεν έχουν σεξουαλικές σχέσεις, δεν περιγράφεται. Όχι μόνο από τους συμμαθητές, αλλά και από τους καθηγητές. Κορίτσι της γειτονιάς μου μου έλεγε ότι , επειδή πήρε 11 στο τεστ της Φυσικής, πήγε να ρωτήσει τη Φυσικό «γιατί κυρία μου βάλατε 11, 13 περίμενα» και κείνη της απάντησε αβίαστα: « να σου πω, δεν πας να …. να ξελαμπικάρεις; Και θα καταλάβεις τότε, άντε, καλά σου λένε τα παιδιά ότι σου χρειάζεται». Κάποτε βαφτίζαμε ελαφρά τη καρδία «αλήτες» και διαπομπεύαμε διά κουρεμάτων και αποβολών τα παιδιά που «έβλαπταν την εικόνα του σχολείου». Σήμερα, αφού πάρουμε πτυχίο Πανεπιστημίου και κάνουμε μεταπτυχιακό και διδακτορικό , πιστεύουμε ότι είμαστε σούπερ παιδαγωγοί, και εισβάλλουμε θριαμβευτικά στην τάξη, εξαντλώντας τα τυπικά μα προσόντα στην διαπόμπευση των εφήβων που δεν έχουν «ερωτική ζωή».

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ Ο ΙΟΣ ; Ο ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΠΛΙΓΚ

Βεβαίως, ειδικά το παράδειγμα που μόλις προανέφερα, δεν ξέρω αν εμπίπτει στην κατηγορία του «κοινωνικού ρατσισμού», ή αν εμπίπτει στην κατηγορία της αδιαντροπιάς και στην κατηγορία της «άμεσης ανάγκης κάθαρσης της κοινωνίας από ιούς άκρως μολυσματικούς και μεταδοτικούς.Και βεβαίως, επειδή ξεκίνησα λέγοντας πως το παράπονό μου είναι πως υπάρχει πολύς ρατσισμός …γύρω από την εννοιοδότηση του κοινωνικού ρατσισμού, θυμίζω ότι στα μαθήματα μάνατζμεντ , ένα από τα πρώτα πράγματα που διδάσκεται στους σπουδαστές είναι ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση των παραπόνων των πελατών συνδέεται αναπόσπαστα με την ποιότητα εντός του οργανισμού που «εξέθρεψε» τα παράπονα, ενώ ο «κάθε παραπονούμενος πελάτης αποτελεί ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών για τη βελτίωση του οργανισμού». Εν προκειμένω, και επειδή τώρα ίσως μου καταλογιστεί ότι «ήμουνα παράπονο»-για να θυμηθώ και στίχους από ένα τραγούδι της Μαρίας Φαραντούρη, με αποτέλεσμα, αθέλητα και γω να «χτυπήσω» μελαγχολικές και απαισιόδοξες χορδές στις καρδιές των αναγνωστών της «Α» , ταιριάζει , Σάββατο που ναι, μέρα ξεκούρασης και χαλάρωσης, να θυμηθούμε κάτι από τη ζωή ενός μεγάλου, και να το αφιερώσουμε , δίκην υπόμνησης, κυρίως στους νέους που παλεύουν για την διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους σε καιρούς « ωνητούς» : Πήγε-λέει – κάποιος ποιητής τα γραπτά του να τα δουν στο The San Francisco Εxaminer, με την ελπίδα να βρει δουλειά, εν έτει 1889. Και ο υπεύθυνος του απάντησε: «Λυπάμαι κύριε, αλλά δεν γνωρίζετε πώς να χρησιμοποιείτε την
αγγλική γλώσσα»! Ο κύριος αυτός, ήταν ο μεγάλος ποιητής Ραντγιαρντ Κίπλιγκ… Ξέρετε, εκείνος που έγραψε

«……..

‘Αν μπορής νά είσαι ο ίδιος στήν χαρά καί στήν οδύνη.
‘Αν η πίστις στήν ψυχή σου μπρός σέ τίποτα δέν σβήνει.
‘Αν μιλώντας μέ τά πλήθη τή συνείδησι δέν χάνεις,
‘Αν μπορέσης νά χωνέψης πως μιά μέρα θά πεθάνης.

………

· ‘Αν ποτέ δέν σέ μεθύση τού θριάμβου τό κρασί,
‘Αν στά ψέματα τών άλλων δέν λές ψέματα καί σύ.

……..

‘Ε, παιδί μου τότε…
θά μπορέσης ν’ απολαύσης όπως πρέπει τή ζωή σου…
θάσαι άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γή θάναι δική σου!

“AΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ”, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2007