ΞΕΜΑΤΙΑΣΕ ΜΕ ΡΕ ΜΑΝΑ! Σεπτεμβρίου 24, 2008
Posted by mariandr in Ελλάδα, Θρησκεία, Κοινωνία.trackback
Πάλι χασμουριέμαι.. Πάλι νιώθω το κεφάλι μου σβούρα και με σφίγγουν τα μηνίγγια… Ρε μάνα, ξεμάτιασε –με! Μετά από 13ωρο στη δουλειά (φταίει το γρουσούζικο το νούμερο) , μια «έξοδο» στην καταιγίδα όπου έγινα λούτσα γιατί δεν είχα ομπρέλα και χάλασα και το χτένισμα, εμ, πώς να μην φταίει το κακό το μάτι!
Ματιάσανε ρε μάνα τη θεϊκή ομορφιά μου. Η εκπάγλου καλλονής κόρη σου δεν μπορεί να ανασάνει , για άλλη μια φορά! Θα σκάσω! Τι; Είναι κι άλλες εκπάγλου καλλονής; Δεν αμφιβάλλω! ποσώς! Τις βλέπω με τα ματάκια μου, αυτοπροσώπως και επιμελώς! Μιλάω για τις κουκλάρες που παρουσιάζουν τα πρωϊνάδικα, που όλες μα όλες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, μα μίνι φοράνε, μα σορτσάκι στο κ..λ..αράκι, μα τουαλετα λαμέ στις δέκα το πρωί, μα μια μπλούζα για φόρεμα, μια φορά, το ματάκι στο λαιμό, δεν το αποχωρίζονται!!
Τι πάει να πει δεν το χεις δει ρε μάνα; Τελευταία λέξη της μόδας. Για μάτι μιλάμε. Φυλακτό. Σε σχήμα ματιού είναι το μάτι, αλλιώς, τι μάτι θα ήταν; Γαλαζιομπλε, με μια μαύρη «κόρη» στη μέση, δεσπόζει στους βελούδινης υφής λαιμούς των ωραίων νεαρών υπάρξεων της τηλεόρασης(ΟΚ, το συναντάς …φορεμένο από κοριτσάκια και τα βράδια σε κλαμπ και καφετέριες). Τι για ποιο λόγο το φοράνε ρε μάνα; Γιατί είναι κουκλάρες (ή έτσι πιστεύουν, ή γιατί όντως είναι, ή γιατί έτσι τους είπαν και πες –πες, το πίστεψαν) και φοβούνται τη γλωσσοφαγιά. Και γιατί είναι και καλές, και έξυπνες, και άρα , πάλι φοβούνται το φθόνο και τη γλωσσοφαγιά, και το μάτι-φυλακτό κάνει τη γλωσσοφαγιά πέρα, εμποδίζει την κατακυρίευση από την «αρνητική ενέργεια». Προσφάτως το είδα και στο πεσμένο στήθος μιας θεόχοντρης εξηντάρας συνεπιβάτιδας στο λεωφορείο (ε, αυτήν τη μάτιασα εγώ…)
Όχι, Λημεριώτες και Λημεριώτισσες, αν νομίζετε ότι είμαι μια καρα-υποκρίτρια, σεμνότυφη , ζηλιάρα , κακιά γεροντοκόρη, που, από απλή ζήλεια για αυτές τις υπάρξεις τις αιθέριες και από θρησκευτικό πουριτανισμό περασμένων δεκαετιών «δέχομαι» μόνο το Σταυρό να φορά ένας άνθρωπος στο λαιμό του, πλανάσθε πλανην οικτράν.
Και εγώ έχω «μάτι» και «ρόδι» και «σκόρδο» και επίσης , και γω φοβάμαι, τη «γλωσσοφαγιά». Αλλά αυτό το πρωτοφανές ρεύμα , το δήθεν τυχαίο και απλώς μοντέρνο, του να φοράνε -σαν κοπάδια πρόβατα με την ίδια κουδούνα και την ίδια σφραγίδα- κοπέλες (που, ακριβώς επειδή είναι «σαν τα κρύα τα νερά», δεν έχουν λόγο να «ξεχνούν» ωραία κοσμήματα και περικαλλείς σταυρούς και γουστόζικα μενταγιόν) ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΜΑΤΙ_ΦΥΛΑΧΤΟ ΤΟΥΣ, είναι θλιβερό έως και τραγικό. Γιατί , ποιο μήνυμα δίνει στον «απέναντι»- του, κάποιος που δεν φοράει παρά ένα «μάτι;» Οκ, έχουμε ελευθερία και ο καθένας φορά ό,τι θέλει, και στο κάτω-κάτω, την προσωπική του αισθητική καταδεικνύει. Όμως, αν κάποιος φοράει αδιαλλείπτως, πχ, το Σταυρό του ή την Πεντάλφα ή το Μισοφέγγαρο, φανερώνει –κατά πάσα πιθανότητα- ότι πιστεύει στη συγκεκριμένη θρησκεία που συμβολίζει το «πραγματάκι στο λαιμό του», αποκαλύπτει τρόπον τινά, πως πιστεύει στις αξίες και αρχές του συγκεκριμένου θρησκευτικού δόγματος. Το να φοράς συνέχεια ένα μάτι όμως, τι συμβολίζει; Τι ακριβώς εκπέμπει και σε τι παραπέμπει; Μήπως στη φρικτή ανασφάλειά μας «για το τι θα μας συμβεί;» Μήπως το άκρατο εγώ μας; ( Εγώ είμαι και κανείς άλλος και μ αυτό σας εμποδίζω να με γλωσσοτρώτε και να με ματιάζετε) Μήπως την αλαζονεία μας: Είμαι τόσος και τέτοιος που αναγκάζομαι να φοράω μάτι για να μην με «μολύνετε»;
Το ομολόγησα και πιο πάνω, λημεριωτόπουλα: Και η αφεντιά μου διαθέτει ματάκια, ρόδια, σκόρδα. Φτιαγμένα από ασήμι, χρυσό, χαλκό, ξύλινα, σκοίνινα, του λαιμού ή του τοίχου ή και επιτραπέζια, άλλα από αυτά μου έχουν δωρηθεί και άλλα τα χω αγοράσει η ίδια. Τότε , γιατί «γκαρίζω» και πού το πάω; Το είπα και πιο πάνω: Είναι άλλο να φοράς ή να έχεις «πότε –πότε και ένα «ματάκι» δίκην μόδας , ομορφιάς, και ακόμα –ακόμα, αν όχι κυρίως, λόγω σεβασμού σε έθιμα (αρχαίων) παλιών Ελλήνων, και παντελώς άλλο να καταργείς άλλα κοσμήματα-επιτρέψτε μου σε προσωπική βάση να πω, να καταργείς και το Σταυρό, για να φοράς με μανία, μόνο και πάντα, «το μάτι».
Να το πω διαφορετικά; Και γω, την Πρωτοχρονιά, σπάω ρόδι να πάει καλά το «νέον έτος». Ας υποθέσουμε ότι για μια φορά, αγνόησα το έθιμο και δεν έσπασα ρόδι. Κι ας υποθέσουμε ότι , για αυτή τη μία φορά, δηλαδή, για μια χρονιά, δεν εργάζομαι. Αλλά, αν δεν δουλέψω κατά τη «νέα χρονιά», δεν θα έχω και να φάω, και άρα δεν θα πάει καλά η χρονιά. Πάει να πει ότι μου φταίει που δεν έσπασα το ρόδι ή φταίει που η γειτόνισσα όλο το 2007 δεν έπαυε να μου λέει κολακευτικά λόγια για την εμφάνισή μου και γω η χαζή δεν «φυλάχτηκα» σπάζοντας ένα ρόδι ή φορώντας ματάκι για να «διώχνω τη βασκανία»;
Όσο κι αν με ειρωνευτείτε, όσο κι αν μου καταλογίσετε «απολυτότητα» λημεριωτόπουλα καλά, όσο και αν με κατηγορήσετε για «αφελώς και ανεπαρκώς συγκαλυπτόμενο χριστιανισμό» που μου υπαγορεύει να σκέφτομαι και να μιλώ έτσι, κατά βάθος , θα παραδεχθείτε έστω αυτό: Πως είναι γενικευμένη υστερία αυτή η μόδα του «ματιού», όπως ήταν παλιότερα ο ανάποδος σταυρός. «Έλεος», όπως λένε μικρομεγαλίστικα και με κάθε ευκαιρία κάτι μικρομέγαλα κοριτσάκια που ξέρω.
Πάλι, για να μη μου αντιγυρίσετε «μα και η Εκκλησία πιστεύει στη βασκανία» (παρατήρηση: σωπάτε!!! Και πότε η εκκλησία αποφάσισε να ..προμηθεύσει στην αγορά…μάτια μπλε για να ξορκίσει το κακό και μεις «του κατηχητικού» δεν το μαθαμε;;Θα του τα ψάλω του Ιερώνυμου μου φαίνεται! ) …
…Για να μην μου αντιγυρίσετε λοιπόν αυτό το «μα», και επειδή, το παμε : τη γνώμη μου και μόνο εκφράζω λημεριωτες μου (βάσει αυτού όμως που τα ματάκια μου βλέπουν), σας παραπέμπω στην καλή μας , άκρως πλουραλιστική, σύγχρονη παντοιοτρόπως και πολυδιάστατα «έξυπνη» Wikipedia , που καταγράφει όλην την ιστορία των «φυλαχτών», του ποιοι, πότε, πώς τα εισήγαγαν, τι λέει και τι δεν λέει η Εκκλησία.
(λήμμα : βασκανία) και σας αφήνω γεια για σήμερα, για να ξαναφωνάξω τη μάνα μου να με ξεματιάσει….
Βλέπετε, μπορεί «μάτι» να μη φοράω στο λαιμό μου και να προτιμώ σταυρουδάκια, παναγίτσες, μενταγιόν και πεταλουδίτσες, ανακατεμένος ο ερχόμενος με κολιέ και αλυσίδες και περιδέραια, αλλά, ε, μια δόση ανασφάλειας, εγωισμού και αδυναμίας αυτοελέγχου, όπως και σεις, έτσι και γω, την έχω. Αλλά , συγχωρέστε με ρε λημεριώτες για το τεράστιο Εγώ μου, αλλά …πώς να γίνει; Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ δηλαδή, εγώ, δεν μπορεί να αισθάνομαι τόσο χάλια μόνο από κούραση. Σίγουρα , κάποιος από σας με μάτιασε. Και επειδή εγώ μάτια δεν φοράω, εγώ εγώ, όμως, είμαι πολύ ..ματιασμένη για να προσευχηθώ στον καλό Θεούλη να μ εχει καλά , είμαι πολύ ματιασμένη για να χω δυνάμεις να κάνω το σταυρό μου, κι άλλο τόσο ματιασμένη ώστε να μην μπορώ να κάνω ζεστό μπάνιο και να πέσω να κοιμηθώ «να γιάννω», συγχωρείστε με, αλλά πάω πίσω στη μαμά να της το ξαναπώ: Μάνα, ξεμάτιασε με!!!
Τι στο καλό!! Γιατί έχουμε τις μανάδες στο κάτω-κάτω;
Δεν ξέρω αν μ εννοήσατε…
