την καλημέρα μου.

Μπορεί να σε μπέρδεψα. ‘Εβαλα το “Χριστός ανέστη” σε παρένθεση, όχι για να το αμφισβητήσω, αλλά για να αφήσω την επόμενη έκφραση – ατάκα του αγίου μας, δηλ. το “Χαρά μου” να φανεί, να πλημμυρίσει τη διάνοιά μας, τη καρδιά μας.

Το “Χαρά μου”, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θα μείνει στον αιώνα ως η έκφραση του ταπεινού, φτωχού κατά κόσμον, αγίου της … αρκούδας ως σημείον που θα τονίζει το “Χριστός ανέστη”, αφού χωρίς αυτό, η Χαρά είναι λειψή.

Χαίρε.

Με μπέρδεψες λίγο με τα εισαγωγικα και τις παρενθέσεις και δεν είμαι σίγουρη για το τί θες να πεις. Καταγράφεται -από το συγκεκριμένο Αγιο; καταγράφεται για να μην ξαναγραφεί-επισημανθεί, άρα δεν έπρεπε να το ξαναγράψω; Καταγράφεται (μία για πα΄ντα) = ή πιστεύεις πως Ανέστη ή όχι; Αν εννοείς το τελευταίο, σαφώς και ο Χριστός Ανέστη, και δεν ξυπνάς τη Δευτέρα και λες ¨ανεστ稔 και την Τρίτη λες “δεν ανέστη”. Η “αμνησία” , όσο ΜΕ αφορά, είναι η λιποψυχία στα δύσκολα , σε γνώση και παραδοχή και αποδοχή του ότι ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Το δε ΧΑΡΑ (ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΑΝΤΑ)= ΑΓΑΠΗ.
ετσι το εισπράττω εγώ δηλαδή

Χαίρε,
ΤΛ

Το (Χριστός Ανέστη) “Χαρά μου” είναι ένα μήνυμα – ατάκα που καταη=γράφεται στον άγιο Σεραφείμ μια για πάντα!

(εχω ακούσει στα πολωνικά “Μισού” , ξέρεις αν είναι το ίδιο όνομα;)

Χμ… Παράλογα δε λες τίποτα! Και σε τραγικό βαθμό ΑΣΚΟΠΩΣ στενόχωρα. Ενίοτε και βαρετάααααα!
Να σου πω κάτι όμως: Χαμογέλα ΤΩΡΑ!

Χαίρε,

Τ.Λ