Το λημέρι

Δεν υπήρχε πιο εκνευριστική για μένα ερώτηση από δάσκαλο όταν ήμουν μαθήτρια από αυτήν εδώ:

Τί σας έκανε περισσότερο εντύπωση”; ‘Συνήθως, μας την απήυθυναν οι δάσκαλοι μετά την αναγνωση ενός κειμένου. Αυτή η ερώτηση όπως και η περίφημη “εύρεση της κεντρικής ιδέας”, συχνά …”μου την έσπαγε”. ! Δεν μου κανε τίποτε “περισσότερο” εντύπωση ρε φίλε κι ούτε θέλω σώνει και καλά να βρω την “κεντρική ιδέα” του συγγραφέα γιατί κανείς δεν με πείθει ότι αυτή θα είναι του συγγραφέα , κι όχι του μαθητή, του δασκάλου, του λυσαριού, της ΟΛΜΕ …

Τα χρόνια πέρασαν, καποια στιγμή βρέθηκα η ίδια στην έδρα να μιλάω στα παιδιά “για την κεντρική ιδέα”. Πιστέψτε με Λημεριώτες,

άκουσα λογιών-λογιών “κεντρικές ιδέες” κα συναντώ ακόμα μεγάλη δυσκολία στο να πω ότι τα παιδιά “δεν εστίαζαν στην πραγματική”. Κάθε κεντρική ιδέα που εκστόμιζε κάθε παιδί, και που φυσικά ήταν εντελώς διαφορετική από αυτήν ενός άλλου παιδιού , μου φαινότα πολύ ..πετυχημένη! Και καθε “εντύπωση” παιδική, που επίσης ήταν πολύ διαφορετική από παιδί σε παιδί, μου φαινόταν υπέροχη, μοναδική…

Και να που πέρασαν κι άλλα χρόνια… Κι ήρθε η στιγμή ,να πληρώσω τις φιλολογικές μου αμαρτίες μία προς μία: Ήρθε η ώρα να προσθέσω στο Λημέρι την κατηγορία ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ όπου θα καταχωρώ ….. -συγγνώμη παλιέ μου δάσκαλε(!) – “ο,τι μου κανε περισσότερο εντύπωση”….Το κάνω αυτό γιατί κατάλαβα-ή τέλος πάντων, γιατί έτσι το βιώνω εγώ – πως, όταν είσαι παιδί, εντυπωσιάζεσαι και καταγράφεις πράγματα που συχνά διαφέρουν από τις εντυπώσεις και καταγραφές των άλλων(παιδιών). Μετά , μεγαλώνοντας, διαπστώνεις ότι  η δική σου, καταδική σου εντύπωση, είναι συχνά όμοια , αν όχι η ίδια με αυτή άλλων ανθρώπων για το ίδιο “κείμενο”, για το ίδιο ζήτημα, στη ζωή. Σαφώς και τα βιώματα κι οι εμπειρίες των ανθρώπων διαφέρουν. Κι όμως. Πολλές φορές, οι εν-τυπώσεις τους για συγκεκριμένα θέματα, συμπίπτουν.  Ας μην προχωρήσω περισσότερο σε επεξηγήσεις κι αναλύσεις. Ας λημεριάσουμε μαζί κι ας μοιραστούμε για αρχή “ την εντύπωση του Δεσπότη”.