Το λημέρι

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

AτΚ 4-01-09

Οι Ισραηλινοί αισθάνονταν πάντοτε άβολα όταν σκέφτονταν πως η γειτονιά τους, ξεδιπλωμένη πάνω στο χάρτη, δεν είναι παρά μια σειρά μουσουλμανικών κρατών. Και φυσικά, ποτέ δεν έκρυψαν ότι…

δεν τους άρεσε καθόλου η ιδέα εγκαθίδρυσης μιας ισλαμιστικής κυβέρνησης, εν προκειμένω αυτής της παλαιστινιακής Χαμάς, στα σύνορά τους, αφού τη θεωρούσαν και τη θεωρούν ευθεία απειλή κατά της εθνικής τους ασφάλειας. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο REYT, ακόμα και ο χρονικός καθορισμός των νέων παλαιστινιακών εκλογών, είχε για εκείνους στρατηγική σημασία. Περίμεναν υπομονετικά να ανακαλύψουν το αν οι εκλογές θα διεξήγοντο Γενάρη ή Απρίλη του 2009, παρακολουθώντας προσεκτικά την εμφύλια διαμάχη Χαμάς –Φατάχ, ελπίζοντας στην κατίσχυση της δεύτερης. Τελικά, « Ο μόνος ρεαλιστικός στόχος της ισραηλινής επιχείρησης «Συμπαγές Μολύβι», είναι η ελαχιστοποίηση του κινδύνου βλάβης του Ισραήλ από τα γειτονικά αραβικά κράτη», όπως κατέστησε σαφές η ισραηλινή εφημερίδα «Τζερούσαλεμ Ποστ», η οποία, προτιμώντας τον όρο «αραβικά κράτη» αντί για «Παλαιστίνιοι», έδωσε και το μήνυμα του «ολοκληρωτικού πολέμου» σε όποιον «γείτονα» επιχειρήσει να βοηθήσει τους παλαιστινίους.

Παράλληλα, «ο κίνδυνος βλάβης», σημαίνει και πολύ περιορισμένη-πλέον- δίψα των Ισραηλινών για ειρήνη, και πολύ περισσότερο για πολιτική διευθέτηση της κατάστασης στην περιοχή: «Εδώ ολόκληρες ΗΠΑ και αποτυγχάνουν να φέρουν δημοκρατία στο Αφγανιστάν, και θα καταφέρουμε εμείς να εγκαταστήσουμε δημοκρατική κυβέρνηση στη Γαζα; Ας είμαστε ρεαλιστές. Η Χαμάς προσφέρει κοινωνικές υπηρεσίες στην περιοχή και θα έχει πάντα το πάνω χέρι στην παλαιστινιακή κοινωνία. Εμείς αποσυρθήκαμε το 2005 από την περιοχή και κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν για την ειρήνη. Σε αντάλλαγμα εισπράξαμε ρουκέτες της Χαμάς. Τώρα επιδιώκουμε να σιγουρευτούμε πως δεν θα ξαναδεχθούμε ρουκέτες στο έδαφός μας», σχολιάζουν οι αναλυτές στον ισραηλινό Τύπο.

Αλλά, αυτή η ανηλεής δίψα του Ισραήλ να βεβαιωθεί πως καμία Χαμάς πλέον δεν θα μπορεί να απειλεί την ύπαρξή του, λειτουργεί και ως αφορμή εξήγησης από μέρους του στη διεθνή κοινότητα του για ποιο λόγο δεν «ακούει» τις εκκλήσεις για άμεση εκεχειρία και γιατί δεν αποκαλύπτει μελλοντικούς πολιτικούς του στόχους. Έχοντας διασφαλίσει την εθνική και κοινωνική συνοχή του- αφού το 90% των πολιτών λένε «ναι» στον πόλεμο- αδιαφορεί για το ότι οι πολιτικοί του αποκομίζουν προεκλογικά οφέλη από αυτήν την επιχείρηση και ξεδιπλώνει την πραγματική του διάθεση έναντι της ΕΕ που ζητεί τερματισμό της τραγωδίας στη Γάζα δηλώνοντας: « Αν οι Βρυξέλλες έχουν την πολυτέλεια της διατήρησης ψευδαισθήσεων σχετικά με τους σκοπούς της Χαμάς, ας την κρατήσουν. Η Ιερουσαλήμ όμως, δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια» (Jerusalem Post).

Αλλά, δεν σκέφτονται ποτέ όλοι το ίδιο, παρά την ακρίβεια των δημοσκοπήσεων. Έτσι, ειδικά ως προς τους πολιτικούς στόχους του Ισραήλ μετά τον πόλεμο στη Γάζα, τις ανησυχίες τους εκφράζουν ακόμα και Ισραηλινοί, που συνδέουν το πολιτικό μέλλον της περιοχής με τη διάρκεια της τωρινής επιχείρησης. Υπάρχουν δηλαδή αυτοί που αρέσκονται στην αβεβαιότητα που επικρατεί σχετικά με το αν και πότε θα διεξαχθεί και χερσαία επιχείρηση πέραν της εναέριας,εκτιμώντας πως έτσι το Ισραήλ αποκαθιστά ψυχολογικά το χαμένο του στον πόλεμο του Λιβανου χαμένο γόητρο, από την άλλη, υπάρχουν και οι ήδη ανοικτά διαφωνούντες: «Το Ισραήλ είχε το πρώτο διήμερο μια χρυσή ευκαιρία, αυτήν του να διεξαγάγει και να τερματίσει την επιχείρηση. Τώρα, συνεχίζοντας επ αόριστον τους βομβαρδισμούς, μοιάζει να ναι πάλι ο στρατός σε θέση αναμονής. Να περιμένει δηλαδή μια πολιτική και στρατηγική εξόδου (από τη Γαζα)από την απερχόμενη κυβέρνηση. Η Χαμας λοιπόν συσπειρώνεται και ο στρατός μας σέρνεται σε αμφίβολης διάρκειας επιχείρηση με άδηλο τέλος», σχολιάζει η Χααρέτζ.

Η Νότια Στρατιωτική Διοίκηση, δείχνει να έχει μελετήσει από την πλευρά της το κόστος –υπό την καθαρά στρατιωτική διάσταση- μιας χρονικής επιμήκυνσης του «Συμπαγούς Μολυβιού»: Αν διεξαχθεί χερσαία επιχείρηση, οι άμαχοι θα πληρώσουν βαρύ τίμημα, γιατί η μόνη του διέξοδος θα είναι είτε προς την Αίγυπτο, είτε προς τη θάλασσα, δεν μπορούν να φύγουν όπως-όπως , όπως έγινε στον Λίβανο, εκτιμούν οι αξιωματούχοι της, ενώ, «κάπου στη μέση», είναι και η φωνή αυτών που θεωρούν πως, σε κάθε περίπτωση, μετά πάροδο εξαμήνου θα φανεί ποιοι είναι οι πραγματικοί νικητές, εννοώντας με αυτό ότι ενδέχεται να επανακτηθεί η Γάζα από τους Ισραηλινούς που αποσύρθηκαν από κει το 2005. Αν δε οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις τελειώσουν την επιχείρηση τους ως τις 20 Ιανουαρίου, ημέρα ορκωμοσίας του νέου αμερικανού Προέδρου, Μπαράκ Ομπαμα, τότε, είναι πολύ εύκολο για τον δεύτερο να προβάλει ως ειρηνοποιός, εκπονώντας μια νέα (οριστική)ειρηνευτική συμφωνία. Θα έχει προηγηθεί όμως η αποκατάσταση της ισραηλινής αίσθησης πως η στρατιωτική ικανότητα της Χαμάς θα είναι μηδενικού βεληνεκούς. Όπως λένε και πάλι οι Ισραηλινοί πολίτες στα μπλογκς : « Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται να διασώσουν το τραπεζιτικό τους σύστημα, η ΕΕ δεν καταλαβαίνει, εμείς έπρεπε να δράσουμε».

Ας επανέλθουμε στο ότι «η Ευρώπη δεν καταλαβαίνει»: Η αλήθεια είναι, πως, ακόμα κι αν «καταλάβαινε», το Ισραήλ λίγο ως καθόλου ενδιαφέρεται για αυτήν την ευρωπαϊκή κατανόηση στην προκείμενη στιγμή. Οι διαδηλώσεις των ευρωπαίων πολιτών ήταν και είναι μαζικές , κατά των ισραηλινών βομβαρδισμών, οι φωνές οργανώσεων και οργανισμών για τον τερματισμό της ανθρωπιστικής τραγωδίας στη Γαζα εκκωφαντικές. Υπάρχει όμως το μεγάλο «όμως»: Πώς θα μπορούσαν οι 27 να αντιταχθούν πολιτικά και ουσιαστικά στο «Συμπαγές Μολύβι» όταν , μόλις στις 8 Δεκεμβρίου έχει προηγηθεί συμφωνία με το Ισραήλ για συμμετοχή του –εκάστοτε-ισραηλινού πρωθυπουργού σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα μεταξύ των οποίων , η ευρωισραηλινή συνεργασία κατά της τρομοκρατίας; Υπενθυμίζεται εδώ η φράση του Ολμέρτ: «Ο αγώνας μας δεν είναι μόνο κατά της τρομοκρατικής Χαμάς, αλλά κατά της διεθνούς τρομοκρατίας».

Συνεπώς, το μόνο πρακτικό και ουσιαστικό για τον δυνατόν ταχύτερο τερματισμό του πολέμου που μπορεί να κάνει σε αυτήν τη συγκυρία η ΕΕ, είναι να εκμεταλλευθεί την «ηπια αμερικανική ουδετερότητα» και να παραχωρήσει ευγενικά τη θέση της στη Γαλλία, για να αναλάβει ειρηνευτική πρωτοβουλία διά του Προέδρου Σαρκοζύ. Ο τελευταίος, βλέπει την ευρωπαϊκή προεδρία να δίνεται στους αρκούντως φιλοαμερικανούς Τσεχους, και εύλογα φλερτάρει την ανάληψη πρωτοβουλιών για την ειρήνευση.

«Καταλαβαίνει» άραγε η Χαμάς; Η αλήθεια είναι η ακόλουθη , όσο κι αν ορισμένοι παλαιστίνιοι δυσαρεστούνται με την Ευρώπη, και θεωρούν πως οι ευρωπαίοι είναι «φερέφωνο των αμερικανοεβραίων σιωνιστών» που θέλοντας «να μην τα χαλάσουν με το Ισραήλ καταφεύγουν σε εξισορροπιστικές φραστικές διατυπώσεις»: Η Χαμάς προκαλούσε όλον αυτόν τον καιρό με τις ρουκέτες της το Ισραήλ, δίνοντας –του στο πιάτο την αφορμή για την επέμβαση. Επίσης, και ειδικά μετά την εξαπόλυση των βομβαρδισμών και τους 400 νεκρούς, είναι σαφές ότι θα συσπειρώνονται τα μέλη της ακόμα περισσότερο. Ο προχθεσινός δολοφονημένος της Νιζάρ Γκαγιάν , βαρυσήμαντος στρατιωτικός της αξιωματούχος , είναι εξάλλου μια ακόμα αφορμή για συσπείρωση και εκδήλωση «ημερών οργής» κατά των Ισραηλινών: «τώρα η υπόθεση είναι επί προσωπικού», όπως, άκρως συναισθηματικά αλλά και εύστοχα γράφει ο ισραηλινός Αμος Χαρέλ, σημειώνοντας ότι λόγω της αποτυχίας στο Λίβανο, ο κόσμος νόμιζε ότι το Ισραήλ είναι ανίκανο να χτυπήσει στρατιωτικούς στόχους: « Ορκιζόμαστε επιθέσεις αυτοκτονίας όπου υπάρχουν Σιωνιστές», ανακοίνωσε προχθές η Χαμάς, κατά την πρώτη «ημέρα οργής», όπως κήρυξε την Παρασκευή, ενώ πάνω από τον τάφο του Γκαγιάν ορκίστηκαν όλοι « δεν θα αναπαυθούμε αν δεν καταστρέψουμε τη σιωνιστική κοινότητα στο σύνολό της». Περιττεύει όμως η επΟλοισήμανση πως , «σιωνιστές» δεν διαβιούν μόνο σε μεσανατολικά εδάφη, ενώ , ειδήσεις σαν και αυτή που θέλει χιλιάδες Αφγανών στους δρόμους να διαδηλώνουν κατά του Ισραήλ είναι προάγγελος πολύ δεινότερων καταστάσεων για το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. ..

Τέλος, μπορεί αυτήν τη στιγμή το κράτος του Ισραήλ –ασχέτως του αν οι πολιτικοί του μετρούν προεκλογικές ψήφους αναλόγως της στάσης τους στον πόλεμο αυτόν- να δείχνει ότι δεν υπολογίζει και πολύ τη διεθνή κοινή γνώμη παρά μόνο αυτό που θεωρεί «άμυνα του», όμως, στην πραγματικότητα, ενδιαφέρεται για την διάδοση των μηνυμάτων και των θέσεών του: Το YouTube και το Διαδίκτυο χρησιμοποιεί ο Ισραηλινός στρατός για να ενημερώνει την κοινή γνώμη από την περασμένη Τρίτη, και ο ταγματάρχης Αβιταλ Λάϊμποβιτς , αρμόδιος για τον ξένο Τύπο στην ισραηλινή καμπάνια για τα ξένα Μέσα, δήλωσε χαρακτηριστικά στην Τζερούσαλεμ Ποστ: « η ιστόσφαιρα και τα νέα Μέσα είναι μια ακόμα ζώνη πολέμου. Πρέπει να βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή και εκεί».

Το Newsweek έχει πάλι τη δική του οπτική-όχι πρωτότυπη βέβαια, γιατί την ίδια οπτική , και με την αναφορά στον ίδιο ιστορικό, είχε εκφράσει τις θέσεις του και για τον πόλεμο στο Ιράκ. Υποστηρίζει λοιπόν το έγκριτο περιοδικό πως το Ισραήλ, πράττει λίγο –πολύ εφαρμόζοντας τη συμβουλή του Θουκυδίδη: καλύτερα να κάνεις κάτι τώρα γιατί στο μέλλον θα είναι χειρότερα τα πράγματα. Έτσι ο Ολμέρτ, χτυπά τώρα τη Χαμάς πριν αυτή δυναμώσει και άλλο. Αλλά το Newsweek καταλήγει : « Αλλά ο Θουκυδίδης παρατήρησε και κάτι άλλο: Ότι τα έθνη που αποφασίζουν να πάρουν αυτό το ρίσκο, συνήθως είναι ανεπαρκείς κριτές των συνεπειών των πράξεών τους»…