Το λημέρι

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

ΑτΚ 1-02-09

Τι κι αν του είπε κατάμουτρα και ενώπιον 2500 πολιτικών και οικονομικών παραγόντων του πλανήτη ότι το κράτος του δολοφονεί βρέφη, τι κι αν του είπε πως φωνασκεί ακριβώς γιατί έχει εγκληματίσει, τι κι αν του είπε ούτε λίγο ούτε πολύ «έχε χάρη που σέβομαι την ηλικία σου», ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο επονομαζόμενος εις το εξής από τους συμπατριώτες του και «κατακτητής του Νταβός», δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να

ανησυχεί για τη διατάραξη των τουρκοισραηλινών σχέσεων μετά το προχθεσινό «θερμό επεισόδιο» στο ετήσιο φόρουμ του Νταβός που είχε με τον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες. Κι αυτό δεν οφείλεται ακριβώς στο τηλεφώνημα που του έκανε κατόπιν ο Πέρες διαβεβαιώνοντας –τον πως «παραμένει φίλος της Δημοκρατίας της Τουρκίας στην οποία τρέφει απέραντο σεβασμό».Οφείλεται –καταρχάς – στο ότι η Τουρκία αναμένει την πρώτη της «φουρνιά» καταδιωκτικών τον επόμενο μήνα από το Ισραήλ, το οποίο του τα πούλησε μετά χαράς. Πρόκειται για τα καταδιωκτικά γνωστά ως «Χαρπυ», που χρησιμοποιήθηκαν στους βομβαρδισμούς της Γάζας και που είχαν εντυπωσιάσει τρεις μήνες νωρίτερα σε πολεμικές επιδείξεις τον Τούρκο Υπουργό Άμυνας Βετσντί Γκιονούλ. Έτσι, η μεν Ισραηλινή πολεμική βιομηχανία κάνει καλές πωλήσεις, ο δε Ερντογάν , αν και ξεχνά να πει μια λέξη για τα σφαγμένα βρέφη των Ποντίων και των Αρμενίων , ενθυμούμενος ωστόσο τα βρέφη των Παλαιστινίων, και το φιλοαραβικό ενθουσιασμό των συμπατριωτών του καλύπτει, και παράλληλα διατηρεί τον (επίδοξο) πρωταγωνιστικό ρόλο του «εξισορροπητή» μεταξύ του (μετριοπαθούς) αραβικού κόσμου στη Μέση Ανατολή και της Δύσης.

Προς το παρόν βέβαια, το Ισραήλ δεν κρατά επακριβώς τις ισορροπίες. Μετά και τη νέα επίθεση της Χαμάς και το θανατο ενός Ισραηλινού στρατιώτη, απάντησε ξανά με βόμβες και προειδοποίησε διά του «επόμενου πρωθυπουργού της», όπως αποκαλείται πλέον ο ηγέτης του δεξιού Λικούντ Μπεντζαμίν Νετανιάχου, ότι τίποτα δεν θα μένει αναπάντητο. Βεβαίως, ο Νετανιάχου, που αναμένεται να βγει πρώτος στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ισραήλ στις 10 Φεβρουαρίου, δεν είπε μόνο αυτό: Ξεκαθάρισε ότι δεν δεσμεύεται από τις δεσμεύσεις του προκατόχου του Ολμέρτ, και συνεπώς , όταν το κόμμα του γίνει κυβέρνηση, δεν θα εκκενώσει τους εποικισμούς, ακυρώνοντας έτσι μια ιστορική πολιτική απόφαση της οποίας η υλοποίηση είχε ξεκινήσει επί Αριέλ Σαρόν. Τόνισε δε ότι θα καλέσει το Καντίμα και όλα τα Σιωνιστικά κόμματα στην κυβέρνηση συνασπισμού που σκοπεύει να συστήσει, «εφόσον συμφωνήσουν σε δύο σημεία: Στο αδιαίρετο χαρακτήρα της Ιερουσαλήμ και στην μη επιστροφή στα σύνορα του 1967». Το «αστερι» των Εργατικών και νυν ΥΠΕΞ, Τζίπι Λίβνι, την κατηγόρησε απλώς ως εκείνη που «παρέδωσε την Ιερουσαλήμ στους παλαιστινίους». Η τελευταία έτσι κι αλλιώς περνά δύσκολες στιγμές, καθώς «οι δικοί της», έντρομοι ενώπιον του φαινομένου Νετανιάχου, βάζουν τώρα στη λίστα τους πιο «μιλιταριστές», τον Σαούλ Μοφαζ και τον Αβί Ντίχτερ.

Το ζήτημα των εποικισμών που θέτει όμως ανοικτά όσο και με άτεγκτο τρόπο ο Νετανιάχου, είναι «καυτό», όχι μόνο γιατί προαναγγέλλει τα ισραηλινά σχέδια για το πώς θα χαρακτεί ο μελλοντικός πολιτικός γεωγραφικός χάρτης στην Παλαιστίνη, αλλά γιατί , άπαξ και τέθηκε από τον Νετανιάχου, έφερε μαζί του και την αποκάλυψη: Ακόμα και χαρακτηρισμένοι «νόμιμοι» από το Ισραήλ εποικισμοί, στην πραγματικότητα είναι παράνομοι και χτισμένοι σε ιδιωτική παλαιστινιακή γη. Αυτό αναφέρεται σε εσωτερικό έγγραφο της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας του Υπουργείου Άμυνας που συνέταξε κατόπιν εντολής του Υπουργού Άμυνας Σαούλ Μοφαζ ο νυν απόστρατος Μπαρούχ Σπίγκελ. Τα στοιχεία αυτά-αφορώντα σε 30 εποικισμούς- ήταν κρυφά από το φως της δημοσιότητας επί δύο χρόνια και σύμφωνα με τη θέση της «Χααρέτζ» που δημοσίευσε και το θέμα, «η ευθύνη βαραίνει όλες τις ισραηλινές κυβερνήσεις επί γενιές»: «Η κατασκευή όλων των εποικισμών πρέπει να σταματήσει αμέσως», υποστηρίζει η εφημερίδα, άποψη με την οποία ταυτίζεται ο Ομπάμα: Είναι το πρώτο πράγμα που θα ζητήσει από την επόμενη ισραηλινή κυβέρνηση ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα διά του απεσταλμένου του, Ρόμπερτ Μίτσελ.

Είναι περισσότερο από προφανές ότι η πτυχή αυτή θα δυσκολεψει τις ειρηνευτικές παρεμβάσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στο Παλαιστινιακό. Μιας πολιτικής που φιλοδοξεί να φανεί «νέα», αλλά ήδη αντιμετωπίζει τις πρώτες της δυσκολίες και στο Ιράκ: Οι πρώτες –μετά το 2005-περιφερειακές εκλογές ξεκίνησαν εκεί προχθές, με τη δολοφονία εκλογικών υποψηφίων, την προειδοποίηση του φιλοδυτικού Σιίτη Μαλίκι να μην σκεφτούν οι Κούρδοι την απόσχιση, και τον Μαλίκι εκλογικό αντίπαλο του Ανώτατου Ισλαμικού Συμβουλίου, ενός κόμματος που ιδρύθηκε όλως τυχαίως, στο Ιράν. Δεν προξενεί καθόλου εντύπωση λοιπόν που ο Ομπάμα ανακοίνωσε από το Πεντάγωνο και προς το Πεντάγωνο, ότι κατ ουσίαν είναι υπέρ του «παγώματος» και στην απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων, επιθυμώντας να επανεξετάσει το «πότε» και το υπό «ποιες συνθήκες».Στις εκλογές πάντως, ο μεν Σουνιτικός βορράς είχε κόμματα κούρδων, αράβων και σουνιτών, ο Σιιτικός Νότος είχε τον αλ Μαλίκι με το Ισλαμικό Συμβούλιο. Και μια λεπτομέρεια: Υπάρχουν σουνίτες στο βορρά, φίλα διακείμενοι στον Μαλίκι, καθώς οι πρώτοι στήριξαν τους αμερικανούς κατά των τρομοκρατών. Μιλώντας για τρομοκράτες, ποιος ήταν αυτός που είπε «η τρομοκρατία είναι μέσα στο μυαλό μας»; Ο Μπαράκ Ομπάμα φυσικά, που στέλνει στο Αφγανιστάν αυτήν την εβδομάδα τον Χόλμπρουκ .Γιατί, μπορεί το Ιράν να απασχολεί τις ΗΠΑ και ο Ομπάμα να συντάσσει γράμμα ελπίδας με αποδέκτη τον ιρανικό λαό εξγώντας πως δεν επιθυμεί την ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος, αλλά στο Αφγανιστάν βρ΄σικονται αυτή τη στιγμή 34.000 στρατιώτες και αναμένεται ο διπλασιασμός τους. Ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς έχει τονίσει επανειλημμένως ότι το Αφγανιστάν είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική πρόκληση για τις ΗΠΑ. Ούτως εχόντων, μεθαύριο, ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ θα περάσει από τη Γερμανία πριν φτάσει στο Αφγανιστάν, για να παραστεί στην 45η Συνδιάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια.