Το λημέρι

Η γιορτή της Μ άνας πέρασε. Πώς να μην “ξεσηκώσω” όμως για Το Λημέρι κείμενα σαν αυτό της Γκρέτας ; Αλλά ας το διαβασουμε πρώτα:

ΓΙΑΤΙ ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ

Από τη : ΓΚΡΕΤΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Α- Donna : 10 Μαϊου 2009

Έπρεπε να γίνω μάνα για να εκτιμήσω τη συμβολή της δικιάς μου μητέρας στη ζωή μου. Μέχρι τότε τη θεωρούσα εκ των ων ουκ άνευ. Κι είναι πολλά και χιλιοειπωμένα τα όσα θα θέλαμε να πούμε για τη μάνα μας. Εδώ ολόκληρος Λαζόπουλος και την αναφέρει σε κάθε δεύτερη παράγραφο στα ευρηματικά του κείμενα. Το πιο σπουδαίο όμως και καθόλου ειπωμένο είναι ότι η μάνα δεν νοιάζεται, ούτε στέκεται σε όσα θαμπώνουν τους υπόλοιπους: Όταν το παιδί της δηλαδή αποκτάει δόξα, χρήμα, επιτυχία, αναγνώριση. Η μάνα παρακολουθεί διακριτικά κι αθόρυβα τις «εύκολες» στιγμές στη ζωή του παιδιού της, αλλά επεμβαίνει δυναμικά και θορυβωδώς στις «δύσκολες». Εκεί δηλαδή που όλοι οι υπόλοιποι κάνουν τις πάπιες. Αυτές οι δύσκολες είναι που τη διαφοροποιούν και την κάνουν αναντικατάστατο φύλακα άγγελό μας. Αυτές, και το γεγονός ότι δεν την ενδιαφέρει να γίνει «χαριτωμένη» και «αρεστή» προκειμένου να προφυλάξει το παιδί της. Ακόμα κι όταν αυτό, στα terrible twos (τα τρομερά δύο χρόνια), ή στην εφηβεία της λέει: «Σε μισώ». Εκεί θα πει γλυκόπικρα: «Θα ήθελα να είμαι ιδανική μητέρα, αλλά είμαι πολύ απασχολημένη με το να ανατρέφω τα παιδιά μου.» Και αυτό είναι που κάνει τη μάνα μόνο μία. Κι όπως θα έλεγε η μητέρα του Τόμας Έντισον: «Φυσικά κι είμαι υπερήφανη που ανακάλυψες αυτή τη λάμπα παιδάκι μου, τώρα όμως κλείστην και ξάπλωσε αμέσως στο κρεβάτι σου, γιατί είναι περασμένη η ώρα.»

Αυτά έγραψε η Γκρέτα για το ένθετο της “Α” την Ημέρα της Γιορτής της Μητέρας. Κι από πλευράς μου, θα ομολογήσω πως έβαλα έντονα γράμματα , “bold” που λέμε , στην κατακλείδα του κειμένου, στην παράγραφο δηλαδή που αναφέρεται στην αντίδραση της μητέρας του Εντισον όταν ο γυιος της “εφήυρε τη λάμπα”. Όπως λέγαμε και στο σχολείο, “μου έκανε εντύπωση”, όχι μόνο η εγνοια της μανας (να κοιμηθεί και να ξεκουραστεί ο κανακάρης της), μα και κάτι ακόμα: Με το να του θυμίσει πως πρεπει να ξαπλώσει στ οκρεββάτι του γιατί “πέρασε η ώρα”, τον προφυλάσσει με τον μοναδικό τρόπο της, απλό μα και και μεγαλειώδη,χωρίς διδακτισμούς στο ύφος και λεκτικές υπερβολές ή βαρετές συμβουλές , από την ύπουλη Αλαζονεία που θα μπορούσε να του “φυτευτεί” εξαιτίας της συναίσθησης του επιτεύγματός του: Αλήθεια, πόσες μαμάδες του καιρού μας, αν το παιδί τους γινόταν Τόμας Εντισον, θα αντιδρούσαν τόσο ¨ηρεμα΄’κι “απλά” , αρκούμενες στο “είμαι περήφανη μα κοιμήσου, πέρασε η ώρα”;

Μη σας κουράζω άλλο,

Καληνύχτα (! Γκρέτα και να χαίρεσαι τη μαμά σου , αλλά και τα τρία παιδιά σου)