Το λημέρι

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

AΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2009

Τι κάνει ένα κράτος δυνατό; Η πληθυσμιακή, οικονομική και στρατιωτική ισχύς του, είναι μία από τις πρώτες απαντήσεις. Την πληθυσμιακή ισχύ και τη σημασία της αλλά και την αλληλοπλοκή της με τις άλλες δύο, ήρθε να θυμίσει η πρόσφατη αναφορά της Eurostat για τον πληθυσμό της ΕΕ, ένα πληθυσμό που φθάνει αισίως τα 500 εκατομμύρια και αντιστοιχεί στο 7,52% του παγκόσμιου. Πρώτη σε πληθυσμό η Κίνα, καλύπτει το 19,79% του πληθυσμού και ακολουθεί η Ινδία, με 16,93% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ οι ΗΠΑ είναι αμέσως μετά την ΕΕ, καλύπτοντας στην υδρόγειο το 4,52% του πληθυσμού.

Να λοιπόν και σε κάτι που η ΕΕ ξεπερνά τις ΗΠΑ! Στην πραγματικότητα, ΕΕ και ΗΠΑ θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τα νέα στοιχεία: Καταρχήν, στην εποχή των διεθνών κοινωνιών, της διεθνούς οικονομικής ύφεσης, των καταλυτικών κλιματικών αλλαγών , των λιγοστών ενεργειακών πόρων και της σύγκρουσης των πολιτισμών, ενώσεις σαν την ΕΕ και τις ΗΠΑ καλωσορίζουν , θέλοντας και μη, την παρουσία της BRIC. Eίναι το γνωστό ακρωνύμιο για τις χώρες Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα, που εμφανίζουν ένα δυναμικό συνδυασμό ταχέως αναπτυσσομένων οικονομιών και πληθυσμιακής αύξησης, απειλώντας ουσιαστικά την παντοιότροπη αμερικανική ηγεμονία και προκαλώντας αμηχανία στην ανεπαρκή –αφού είναι οικονομική μα όχι και αρκούντως πολιτική-Ένωση της Ευρώπης.

Ο γνωστός οίκος Goldman Sachs, το λεγε ξεκάθαρα από το 2001: « Ως το 2050, οι συνδυασμένες οικονομίες της ΒRIC, θα μπορούσαν να προκαλέσουν την έκλειψη(eclipse) των συνδυασμένων οικονομιών των γνωστότερων και παραδοσιακότερων δυτικών κρατών. Οι 4 αυτές χώρες μαζί, κατέχουν έδαφος περισσότερο του τεταρτου του πλανήτη, ενώ απαρτίζουν περισσότερο του 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σαφώς και οι χώρες αυτές μεταξύ τους, έχουν επί του παρόντος πολύ ή και καθόλου δρόμο μέχρι την οικονομική τους ένωση σαν αυτή της ΕΕ. Ωστόσο,η ΕΕ εθελοτυφλεί στην πρωτοβουλία και στην ευφυϊα των μελών της BRIC, που τόλμησαν να σκεφτούν τη σημασία της πολιτικής τους ένωσης στον 21^ο αιώνα μετατρέποντας τον πλούτο τους σε γεωπολιτική ισχύ: Πόσο προβλημάτισε την ΕΕ ότι στις 16 Ιουνίου 2009 η ΒRIC συνήλθε για πρώτη φορά στο Αικατερίνεμπουργκ της Ρωσίας αναζητώντας τη σύσταση ενός «πολιτικού κλαμπ» με πρωταγωνιστικό ρόλο στον 21^ο αιώνα και με τις ΗΠΑ και ΕΕ απλώς «δυνάμεις» μα όχι πια «υπερδυνάμεις» και πολύ περισσότερο ηγεμονικές δυνάμεις;

Η εθελοτυφλία της ΕΕ των 500 εκατομυρίων ανθρώπων δεν σταματά όμως εδώ.

Είναι αλήθεια ότι έχει περάσει προ πολλού η εποχή του λόρδου Ισμέϊ, του πρώτου Γ.Γ του ΝΑΤΟ, που είχε δηλώσει για το ρόλο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας: «κρατείστε τους Ρώσους έξω, τους Γερμανούς κάτω και τους Αμερικανούς μέσα». Αλλά , εξίσου αληθές είναι ότι τόσο αυτός όσο και άλλοι, πριν ή μετά από αυτόν, σαν τον Χίτλερ, τις ΗΠΑ, την παλαι ποτέ ΕΣΣΔ, κράτη-δορυφόρους των ΗΠΑ σαν τη σημερινή Τουρκία, σεβάστηκαν πάντα τον πατέρα της γεωπολιτικής Σερ Χάρλφορντ Μακίντερ: «Αυτός που άρχει στην Ανατολική Ευρώπη, ελέγχει την καρδιά της γης. Αυτός που άρχει στην καρδιά της γης, ελέγχει την πλανητική νήσο». Κι αυτό γιατί η «προς ανατολάς» οπτική της Ευρώπης, σημαίνει τον έλεγχο της πετρελαιοφόρου Ευρασίας, τον έλεγχο δηλαδή του γεωγραφικού ιστορικού άξονα της γης, που επιχείρησε ο Χίτλερ και τον έλεγχο για τον οποίο εξακολουθούν να ανταγωνίζονται μεγάλες δυνάμεις: Μπορεί ο Χίτλερ να πέθανε και το δίδαγμα να είναι «κρατείστε τους Γερμανούς κάτω», μα τόσο η πουτινική εκδοχή του ευρασιανισμού όσο και η παντουρανική του Ερντογάν και η «ανοικτη διπλωματία» του Ομπαμα καλά κρατούν.

Σε τι εθελοτυφλεί η ΕΕ;

Πρώτον, στο ότι η ουσιαστιακή ενοποίηση της ΕΕ θα ήταν εμπόδιο στα σχέδια των αγχωμένων να παραμείνουν υπερδύναμη ΗΠΑ και της φιλόδοξης Ρωσίας. Δεύτερον, στο ότι η Γερμανία παραμένει πληθυσμιακά η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χώρα. Τρίτον, στο ότι , στο έδαφός της, οι ενεργειακοί (αφού το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μας απασχολούν)ανταγωνισμοί ΗΠΑ και Ρωσίας εκφράζονται, όχι μόνο με ενταγμένα στην ΕΕ προσφάτως αποχαιρετήσαντα τον κομμουνισμό κράτη- δορυφόρους των ΗΠΑ , αλλά και με την εγκατάσταση της τεράστιας αμερικανικής στρατιωτικής βάσης στο Κόσοβο.

Αυτή η τελευταία, για να εγκατασταθεί, είχε ως προϋπόθεση την αλλοίωση , μετακίνηση πληθυσμών και τη δημιουργία ή την «θανάτωση» «εθνικών κρατών» κατ επιλογήν: Για να γίνει «ανεξάρτητο» κρατος το Κόσσοβο, χρειάστηκε να γίνει πόλεμος στη Σερβία και να ξεθαφτούν εθνικισμοί και προπαγάνδες ανιστόρητων βαλκάνιων «ιστορικών» που έζησαν και πέθαναν ακόμα και πριν το 1940 ώστε η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη να αποδεχθεί, στην εποχή της πολυπολιτισμικότητας και του πολυεθνισμού, την ύπαρξη ενός κράτους σαν το θνησιγενές Κοσσοβο και τώρα να προσπαθεί να αποδεχθεί και την ύπαρξη «μακεδονικής» γλώσσας σαν αυτήν των Σκοπίων, των οποίων το 27% του πληθυσμού τυγχάνει όμως να είναι Αλβανοί. Κατά΄τα λοιπά, η ΕΕ όλο και διευρύνεται, αποκτώντας πληθυσμό του οποίου όμως η πολιτιστικ΄και ιστορική ανομοιογένεια συμβαίνει να αλλοιώνει τη φυσιογνωμία, το πνεύμα, τους θεσμούς της ΕΕ, βλάπτοντας τελικά περισσότερο, παρά ωφελώντας, τα συμφέροντα της.

Συνεπώς, η ΕΕ , αν και πληθυσμιακά ισχυρότερη των ΗΠΑ και επί τοις πράγμασι φλερτάρουσα εξίσου με ΗΠΑ , Ρωσία, Ανατολή , δεν έχει φωνή ουσιαστική. Αντίθετα, η Τουρκία, παίζει το πληθυσμιακό της χαρτί παντού και για κάθε ζήτημα! Εχοντας κατά νου το του Ελευθερίου Βενιζέλου « η Ελλάς δεν πηγαίνει όπου δεν υπαρχει συμπαγής ελληνικός πληθυσμός», εκείνη θέτει το «Τουρκία» και διαμαρτύρεται για την παραβίαση των δικαιωμάτων των αδελφών Τουρκμένων στο πετρελαιοφόρο Βόρειο Ιράκ, για την επιχειρούμενη γενοκτονία των τουρκογενών Ουϊγούρων στην πετρελαιοφόρο Κινεζική επαρχία και , μετα τους προσφιλείς επικοισμούς της στην Κύπρο, μιλά για την ανάγκη δόμησης δύο ξεχωριστών «κρατών» στην επίσης πλούσια ενεργειακά Κύπρο.

Τέλος, η ΕΕ έχει χάσει το παιχνίδι που παίζει έξυπνα η Ινδία: Παγκοσμίως δεύτερη πληθυσμιακά και τέταρτη οικονομικά ισχυρότερη, εκχωρεί εργασίες σε ξένους και αναδύεται σε αξιόπιστο εξαγωγέα υπηρεσιών, ενώ στην Ευρώπη, την ίδια στιγμή, οι πανικόβλητοι πολίτες δεν προλαβαίνουν να διαβάζουν για τη διαφθορά των ιθυνόντων και τα υψηλά μπόνους των γιάπις παραλληλα με το φρικτό σενάριο της κατηγορίας των περιβαλλοντικών μεταναστών που θα υπάρξουν λόγω της κλιματικής αλλαγής.