jump to navigation

Ανακαλημα και θρήνοι – Με αφορμή την Άλωση του 1453 Φεβρουαρίου 25, 2008

Posted by mariandr in Παλαιά κείμενα του 2006.
trackback

Αν κάτι απεχθάνομαι στον ύψιστο βαθμό, είναι η θυματοποίηση. Πρόκειται για σαράκι που ποδηγετεί κοινωνίες, απαλλάσσει πολίτες και πολιτικούς από την έννοια της ευθύνης μεταλάσσοντας τους σε απράγμονα όντα,διαστρέφει την Ιστορία και εξαλείφει πολιτισμούς ολόκληρους. Για τον λόγο αυτόν, δεν προτίθεμαι να θρηνήσω μεθαύριο, στις 29 Μαϊου , ημέρα αποφράδα για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, ημέρα κατά την οποία η μνήμη των ζωντανών στηλώνεται για λίγο απέναντι στο σκηνικό της Άλωσης της Βασιλίδας των πόλεων από τους Οθωμανούς.

Δεν θα θρηνήσω γιατί ο θρήνος εκνευρίζει τους ήρωες και ταράζει τις ψυχές τους. Δεν θα θρηνήσω επίσης γιατί δεν θα δώσω σε κανέναν-εντός κι εκτός ελληνικών τειχών- τη χαρά του να με δει να κλαίω, και δεν θα θρηνήσω τέλος, γιατί ο Ελληνισμός όσο είναι φτιαγμένος από δάκρυα κι αίμα, άλλο τόσο είναι καμωμένος από ήλιο, χαρά και αισιοδοξία. Και ναι, δεν θα θρηνήσω γιατί έχω το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα μεθαύριο να φωνάξω αυτό που πιστεύω, προσπερνώντας επιδεικτικά όσους μου καταλογίσουν εθνικισμό: «η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο…»

Δεν προτίθεμαι επίσης να τα βάλω με τους Τούρκους, γιατί οι Ρωμιοί του 1453 έπεσαν πρώτα θύματα των δικών τους λαθών, της δικής τους ηθικής και κοινωνικής παρακμής, της δικής τους αυτοκρατορικής αλαζονείας και των δικών τους πολιτικοκοινωνικών ανεπαρκειών πριν πέσουν στα χέρια των βαρβάρων: «Τα λάθη και οι αδυναμίες της βυζαντινής κοινωνίας, αλλά και οι εσωτερικές, ιδεολογικές και οικονομικές διαιρέσεις της, επέτρεψαν την εξάπλωση πρώτα του τουρκικού-σελτζουκικού και μετά του τουρκικού –οθωμανικού στοιχείου στη Μ Ασία και στον υπόλοιπο βαλκανικό χώρο και τελικά στη δημιουργία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

Κυρίως όμως δεν θα αναφερθώ στους Οθωμανούς και στους βανδαλισμούς τους, γιατί της Άλωσης του 1453 είχε προηγηθεί η Άλωση του 1204: «στις 29 Μαΐου 1453, μεγάλο μέρος της τεμαχισμένης ήδη Ρωμανίας βρισκόταν κάτω από τους Οθωμανούς, τους Άραβες και τους Ενετούς. Από το 1204 που κατέστρεψαν την Πόλη οι Σταυροφόροι, η Πόλη δεν μπόρεσε να αναλάβει την πρώτη της δύναμη και όλα έδειχναν πως βαδίζει στην τελική πτώση. Το φράγκικο πλήγμα ήταν τόσο δυνατό, που η Βασιλεύουσα ήταν καταδικασμένη να χαθεί από το 13ο αιώνα», υποστηρίζει η Γλύκατζη-Αρβελαίρ.

Με αφορμή όμως τη δυτική στάση έναντι της Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας, από τον 13ο αιώνα μέχρι και σήμερα, που η Δύση εξακολουθεί να περιφρονεί και να υβρίζει ό,τι «βυζαντινό» με το χαρακτηρισμό «σκοταδιστικό», και ακριβώς επειδή μεθαύριο θα κυριαρχήσει το ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης, αλλά όχι κι ο προβληματισμός για την ταυτότητα, το παρόν και το μέλλον του ελληνικού πολιτισμού, το χρέος μου είναι να πω «στους δυτικούς συμμάχους » ένα «ευχαριστώ».

Ευχαριστώ τόσο τον Αμερικανό καθηγητή κύριο Σάμιουελ Χάντιγκτον για την κατάταξη του ελληνικού ορθόδοξου πολιτισμού στη μεριά της συναισθηματικής, πρωτόγονης «Ανατολής» κι όχι της πολιτισμένης, ορθολογικής «Δύσης», καθώς και τον Ευρωπαίο ιστορικό κύριο Ντιροζέλ, που πριν λίγα χρόνια, κληθείς να συγγράψει την Ιστορία της Ευρώπης, απέκλεισε την Ελλάδα από το πόνημα του, λέγοντας μάλιστα τότε: «μα τι λέτε ρε παιδιά; Ποιο ελληνικό πολιτισμό και ποια συμβολή; Κέλτες ήταν οι πρόγονοί μου».

Τους ευχαριστώ βαθύτατα για τη στάση τους αυτή και δεν ειρωνεύομαι. Ευχαριστώ για την ευθύτητα και την ειλικρίνεια της τοποθέτησης τους καταρχήν. Και δεύτερον, γιατί με διευκολύνουν απροσδόκητα, στο να συνδράμω στη διερεύνηση του πραγματικού «προβλήματος» που έχουν κάποιοι policy makers με ο,τιδήποτε ελληνικό και βυζαντινό.

Εξηγούμαι:

Όταν οι λόγιοι της Άλωσης κατέφυγαν στη Δύση, τα ελληνικά γράμματα διαδόθηκαν μεν, διεστράφη η ερμηνεία τους και η φιλοσοφία τους δε. Εν πολλοίς και εν ολίγοις, αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως «ελληνικός διαφωτισμός», είναι , υποτίθεται αυτά που μας «μετακένωσαν» οι ξένοι από το 1700 και μετά, βοηθώντας μας να «φωτιστούμε» και να ετοιμάσουμε την επανάσταση του 1821. Οι καλοί «ξένοι», διάβασαν την αρχαιοελληνική και βυζαντινή γραμματεία, και επανήλθαν δριμύτεροι να μας τη ξανα-διδάξουν, αφού τετρακόσια χρόνια σκλάβοι, είχαμε «ξεμαθει» την ιστορία μας! Από αυτό το σημείο όμως εκκινεί πρώτα-πρώτα, η ευρωπαϊκή αντίφαση: είτε οι δυτικοί διάβασαν σωστά τους αρχαίους μας, είτε τους παρερμήνευσαν, δεν θα πρεπε να δέχονται πως οι ρίζες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι ελληνικές , και κατά λογική συνέχεια, βυζαντινές;

Αντίθετα, ο Ντιροζέλ μίλησε για Κέλτες. Ο λόγος; Αν μίλαγε για Πλάτωνα και Σοφοκλή και Αννα Κομνηνη, θα έπρεπε να μιλήσει και για το 1204. Η παραδοχή όμως «παιδιά όλοι Αμερικανοί είμαστε αλλά πρωτίστως όλοι Έλληνες, παιδιά του Αλέξανδρου και του Μεγάλου Κωνσταντίνου είμαστε», εφόσον αναγκαστικά θα περνούσε από το 5ο πΧ αιώνα, από τους ελληνιστικούς χρόνους, από το 333μΧ, από το 1204, θα περνούσε κι από ένα αναγκαστικό «συγγνώμη» προς τον Ελληνισμό και κυρίως, θα περνούσε από την εξής πρωτεύουσα ιστορική και κοινωνικοπολιτική παραδοχή: ο νεώτερος Ελληνισμός δεν ξεκινά το 1453 αλλά το 1204 και η νεώτερη Ελλάδα είναι συνέχεια της αρχαίας. Ο ελληνισμός είναι διαχρονικά αρραγής».

Γιατί λοιπόν είναι «πρόβλημα» η παραδοχή πως ιστορία της Ευρώπης δεν υπάρχει χωρίς Βυζαντινή Αυτοκρατορία; Γιατί κατι τέτοιο θα σήμαινε πως δεν υπάρχουν «αρχαίοι» και «νέοι» αλλά μόνο «Έλληνες». Γιατί ο Φαλμεράϋερ θα ήταν γνωστός μόνο στη μαμά του που τον γέννησε. Γιατί δεν θα βλέπαμε την Αφροδίτη στην Πέργαμο να φοράει φερετζέ και γιατί δεν θα μου διναν μαθήματα ορισμένοι πλεγματικοί για τον Οδυσσέα, τον παππού μου, «πληροφορώντας» με , πως ήταν …Σούφι! Γιατί δεν θα βγαινε κανένας πέραν του Ατλαντικού να υποστηρίξει με πένα από ινδιάνικο φτερό καθήμενος σε καρέκλα από δέρμα γδαρμένου Ινδιάνου κι όχι γδαρμένου λευκού, πως οι Έλληνες είναι από την Αφρική και να μου συστήσουν τη «Μαύρη Αθηνά».

Σήμερα όμως, που «ανακαλύπτονται» αλβανικές, τουρκικές, μακεδονικές, βλαχικές-οσονούπω και τσιγγάνικες-μειονότητες στην Ελλάδα, πώς να βρει χώρο μια τέτοια παραδοχή;

Τέλος, ευχαριστώ τους καθηγητές για την απάλειψη της αναφοράς στην Κωνσταντινούπολη , την κορωνίδα του πολιτισμού των ανθρώπων, γιατί δείχνουν πώς νοούν την Ευρώπη, τι Ευρώπη θέλουν.

Να γίνω ακόμα πιο σαφής; Ας αντιγράψω ένα απόσπασμα από το « Η Δύση της Δύσης- Η απομυθοποίηση της Ευρώπης κι ο Ελληνισμός», του Αυστριακού Λαυρεντιου Γκεμερέϋ: «…μελετώντας τον αρχαίο και το σημερινό Ελληνισμό άρχισα να καταλαβαίνω γιατί όλοι οι ισχυροί που πήραν το αρχαίο ελληνικό πολιτισμό –από τον Αλέξανδρο το Μακεδόνα ως τους Ιταλούς εμπόρους της αναγέννησης, τους διανοούμενους του Διαφωτισμού και του γερμανικού κλασικισμού-πάντα περιφρονούσαν και φοβόντουσαν τους Έλληνες: γιατί πάντα αποστρέφονταν το ελληνικό πνεύμα που δημιούργησε την ίδια τη μορφή του, για να δεχτούν μόνο τη μορφή , σαν νεκρό σύμβολο του STATUS…»

Κατά τα λοιπά, είναι πολύ λογικό για τους σημερινούς Τούρκους να χαίρονται που πήραν την Πόλη. Για εκείνους, ήταν η χρυσή ευκαιρία με την οποία αναδείχθηκε ο εθνικός ρόλος του στρατού. Πρόκειται για τη γνωστή «εμμονή» «της αντίπερα όχθης του Αιγαίου», αυτό τουλάχιστον φαίνεται από τα τουρκικά σχολικά εγχειρίδια αναφορικά με την Άλωση: το τουρκικό έθνος οφείλει την ύπαρξη του στον ιστορικό ρόλο των στρατευμάτων του.

Τέλος, επειδή έτυχε –για εκείνον ήταν κακή συγκυρία- να «πέσω» πάνω σε παλιό συμφοιτητή και νυν καθηγητή Ιστορίας, που , επιστρέφων από την Εσπερία (είχε «φύγει» με υποτροφία) , μου μίλησε «με συγκίνηση για την Άλωση και τις συνέπειες της», αλλά κατόπιν μου επεσήμανε πως «δεν υπήρχε παιδομαζωμα» και μου υπέδειξε να κανω και μια δημοσιογραφική παρουσίαση του θέματος, καταθέτω λοιπόν το αποτέλεσμα της δημοσιογραφικής παρουσίασης μου, αφού πρώτα επισημάνω πως η «διψυχία» του φίλτατου ιστορικού είναι της μόδας αλλά η μόδα περνά «ενώ το κλασσικό δεν πέφτει ποτέ» : «…άλλη φοβερά αφαίμαξις ήτο η απηνής φορολογία του αίματος, το πρωτοφανές εν τη ιστορία γεγονός του παιδομαζώματος, το τοσούτως σατανικώς επινοηθέν ευθύς μετά τη ίδρυσιν του κράτους της Προύσης υπό του στρατοδίκου, ως δε σήμερον θα ελέγομεν, υπουργού των στρατιωτικών του σουλτάνου Ουρχαν (1326-1349)του διαβόητου καρά Χαλίλ Τσεντερλή, και συνσιτάμενον εις το ν συστηματικόν εξισλαμισμόν χριστιανοπαίδων εν ηλικία επτά ετών περισυλλεγομένων παρά των αιχμαλωτιζομένων, ειρήνης δε ούσης παρά των ραγιάδων Ελλήνων εν είδει φόρου δημοσίου προς συγκρότησιν του φοβερού τάγματος των γενιτσάρων….Ιδο΄υοι λόγοι διά την εφαρμογήν του επινοήματος: κατά τον Προφήτην, παν νεογνόν πέφυκε προς το Ισλάμ, εκπαιδευόμενον εν στρατώ υπό χριστιανλων νέων εξάπτει το ζήλον των απίστων προς επιστροφήν εις τον ισλαμισμόν…Οι γενίτσαροι έμενον υποχρεωτικώς άγαμοι ώστε να ύπαρξη συστηματικόν παιδομαζωμα , το οποίον εδημιουργήθη ανελλιπώς υπό του κράτους από του 1326 μέχρι του 1638, ήτοι, καθόλην την περίοδον των 312 ετών» ( Ο ΥΠΟΔΟΥΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, υπό Α Α ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ)

Ο ωραιότερος θρήνος, το πιο επιβλητικό μνημόσυνο, το μεγαλοπρεπέστερο «ευχαριστώ» στον Μαρμαρωμένο Βασιλιά του Ελληνισμού και το απαλότερο χάδι που θα μπορούσε κανείς να αφήσει στην εικόνα της «ταραγμένης Δέσποινας», είναι η θύμιση, στο βάθος του μυαλού μας, της συμβουλής του δασκάλου του Γένους,Δημητρίου Καταρτζή προς τους νέους , για τη διαχρονική ενότητα του Ελληνικού Γένους: «Αφού ένας Ρωμιός συλλογιστεί μια φορά πως κατάγεται από τον Περικλέα , Θεμιστοκλέα και άλλους παρόμοιους Έλληνες, ή από τους συγγενείς του Θεοδόσιου, του Βουλγαροκτόνου, του Ναρσή, ή έλκει το γένος του από κανέναν άγιο, πως να μην αγαπά τους απογόνους εκείνων; Πώς να μην πονή αιωνίως το έδαφος που τους ανάθρεψε εκείνους κι αυτουνούς; Και τραβώντας άσμενος τον δουλειό του ζυγό, πώς να μη βρεχη με δάκρυα τον τόπο, που έβαψαν με το αίμα τους εκείνοι για δόξα, κι αυτοί για τη σωτηρία τους;»

Όσο για κάποιους ανοήτους που εξακολουθούν να αλώνονται σε αφελείς και «πονηρές» αντιπαραθέσεις σχετικά με το αν πρέπει να λεγόμαστε «Έλληνες» ή «Ρωμιοί», την απάντηση την έδωσε ο Γκεμερέϋ: « πάντως , εγώ αυτό που ξέρω, είναι πως Ρωμιοσύνη σημαίνει απάρνηση και περιφρόνηση της υποδούλωσης»…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: