jump to navigation

Χρηστοήθης και Ελληνοπρεπής , Αρχοντικός και Διακριτικός, ο υπηρέτης του Αη Γιάννη του Προδρόμου: ο Γέροντας Θεόκτιστος Απρίλιος 14, 2008

Posted by mariandr in Ελλάδα, Θρησκεία, Μνήμες του λαού μου, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Λυπάμαι που ίσως εκνευρίσω ή λυπήσω ορισμένες από τις νεαρές Λημεριώτισσες, αλλά, οφείλουμε να το παραδεχτούμε κορίτσια: εννιά στις δέκα φορές , όταν έχουμε την ευλογία του Θεού να γνωρίσουμε ένα Γέροντα, πού το πάμε, πού το φέρνουμε πώς το κλωθογυρίζουμε, στους..άντρες την πάμε τη συζήτηση.

Κοιτάμε τον Παππούλη στα μάτια, και δεν ακούμε τί μας λέει, αλλά στην πραγματικότητα περιμένουμε πότε να τελειώσει αυτά που λέει για να του θέσουμε το….»πρόβλημά μας»: Οι Γέροντες μας υπενθυμίζουν την οδό της Σωτηρίας, μας ανέχονται μπας και μπει στο μυαλό και στην καρδιά μας καμιά αλήθεια του Θεού κι αλλάξουμε ρότα, μας αποκαλύπτουν λόγια Σοφίας και ΑΓάπης, και μεις… φοράμε τις μακριές, σεμνές φούστες μας, για να δείξουμε και να …πιστοποιήσουμε κατά τη γνώμη μας ότι είμαστε..Χριστιανές, σιωπούμε υπομονετικά όσο εκείνοι μιλούν, και στην πραγματικότητα, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΥΦΕΣ στις σοφές διηγήσεις τους, μόνο και μόνο γιατί ΕΝΑ , ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ είναι το κατά τα λοιπά «χριστιανικό θέμα» που μας απασχολεί : «Παππούλη , είναι ΕΝΑΣ ….που… και προχτές, αυτός…. τί να κάνω… θα με πάρει; … κι αν του πω αυτό και αυτός… και η μητέρα του…»

Αντρες. Η διορατικότητα και η προορατικότητα φωτισμένων Γερόντων , εξαντλείται και συνοψίζεται κατά τη γνώμη πολλών κοριτσιών από μας στο τί θα μας «αποκαλύψουν» για τους άντρες ! Να με συγχωρεί η χάρη σας, αλλά δεν είμαι καθόλου υπερβολική κορίτσια! Και ούτε με διάθεση κατηγορίας λέω ό,τι λέω, γιατί τότε…θα έπρεπε να καταγγέλλω εμένα πρώτη! Βλέπετε, θυμαμαι στα φοιτητικά μου χρόνια, πώς έκαναν οι φιλες μου όταν ερχόντουσαν να μου διηγηθούν τί τους είπε κι αν τους είπε και πώς τους το είπε ο πατήρ Παίσιος ή ο πατήρ Ευμένιος για το «επίμαχο θέμα». Και θυμα΄μαι πόση λαχτάρα είχα και γω να συζητησω με τους Γέροντες να θέσω το «ζητημα» που με κρυφόκαιγε.

Θυμαμαι με νοσταλγία και αγάπη εκείνα τα χρόνια, γιατί, όπως και να το κάνουμε, ήταν χρόνια νιότης και ονείρων. Φυσικά, με το μυαλό και τη συσσώρευση εμπειριών από τη ζωή, αν ο χρόνος ξαναγύρναγε και ξαναγινόμουν 19 ήαλλά με το μυαλό των 36 που κλείνω σε λίγο καιρό, δεν θα συζητούσα με Γέροντες σαν τον παππούλη τον Παϊσιο ή τον Ευμένιο για τους άντρες (αγόρια συγγνώμη)! αλλά για άλλα θέματα, αυτό του μυστηρίου του θανάτου είναι ένα απ όσα θα συζητούσα και θα ρωτούσα αυτόν τον καιρό…

Κι αν έκανα όλην αυτήν την εισαγωγή ρε αδέλφια, είναι γιατί χθες βράδυ, τραβώντας από το Λημέρι μου για το Βουνό να βρω κανα Μανιτάρι, διάβασα ότι ο Γέροντας Θεόκτιστος του Αη Γιάννη του Προδρόμου στη Δημητσάνα, κοιμήθηκε και πως η εξόδιος ακολουθία έγινε το περασμένο Σάββατο, προχθές δηλαδή.

Θα πω ψέμματα αν δεν πω ότι βαλάντωσα. Βαλάντωσα στο κλάμα, γιατί θυμήθηκα ένα απόγευμα που πονούσε το κεφαλι μου και καθόμασταν στο παγκο και φυσούσε αέρας αρκετός: «Οσοι αγαπούν το Χριστό κόρη μου, σου μιλούν και κάτω από το χώμα σαν βρεθούν», μου χε πει ο Γέροντας Θεόκτιστος. Έκλαψα ανθρωπίνως, γιατί, όπως και να το κάνουμε ρε αδελφια, είναι κάπως να έχεις συνηθίσει έναν ανθρωπο να τον ακούς και να τον βλέπεις επί καιρό και να είναι υπό μια έννοια κομμάτι της ζωής σου και του όλου κόσμου σου, και ξαφνικά να μην υπάρχει αυτή η φυσική του παρουσία. Είναι ένα σοκ να συνειδητοποιείς ότι η φωνή του σιγησε , και είναι ακόμα μεγαλύτερο σοκ (συγχωρεστε μου την αχαριστία αν αντί για σοκ θα έπρεπε να πω «είναι παρηγοριά») η ανακληση της δικής του φρασης » όσοι αγαπούν το Χριστό κόρη μου, σου μιλούν και κατω από το χώμα σαν βρεθούν». κι είναι σοκ, γιατί συνειδητοποιείς ότι ΕΣΕΝΑ ΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΚΟΡΗ ΤΟΥ, στοχε πει αυτό για να σε προετοιμάσει για την ώρα του αποχωρισμού…

Εκλαψα λοιπόν γιατί μου στοιχισε που δεν ακούμπησα στο φερετρο του να πάρω δύναμη και που δεν ήμουν εκεί να του ψιθυρίσω τη δεσμευσή του τη στιγμή που το χώμα τον σκέπαζε: Γεροντα είπες πως μιλούν κάτω από το χώμα, και συ να μου μιλάς, μη το ξεχάσεις…»

Εκλαψα για τον τρόπο που κουνούσε το χέρι του όταν με κατευόδωνε σαν έφευγα, ακριβώς όπως ο πατήρ Κοσμάς σαν ήμουν παιδάκι στη «μητέρα» Κερνίτσα όπου ουσιαστικά μεγάλωσα…τρομοκρατώντας με τα ετσιθελικά παιχνίδια μου τις καλόγριες όσο και τα σκυλιά και ..τις κότες της Μονής.

Εκλαψα γιατί σκέφτηκα πως ο Θεόκτιστος είναι τώρα δίπλα στη Γερόντισσα Μαγδαληνή της Κερνίτσας,αυτή, που δεν είχε διστάσει να «βγει μπροστά» στους κουμουνιστές αντάρτες αρνούμενη να μαρτυρήσει που ήταν οι πολύτιμες εικόνες κρυμμένες, στον πατέρα Γεννάδιο που » οι Γερμανοί είναι ένα πράμα φοβερό, μα και μείς, με όλο μας το φόβο, ήμασταν ένα πράμα φοβερότερο, γιατί ο Θεός ήταν με μας όχι μ αυτούς», τον πατροΚοσμά, που είχε φάει ξύλο στο κεφάλι από τους Ιταλούς κι αντί να τρελλαθεί αγίασε , στη Γερόντισσα του Βαλτεσινίκου, τη «ξαεδλφούλα » της Μαγδαληνής…

Εκλαψα για ενα κομμάτι της ζωής της δικής μου, που τελειωσε εν αγνοία μου στις 12 Απριλίου, αφού, όσες φορές κι αν ξαναπάω στον Αη Γιάννη, πολλά θα ναι ωραία, μα τίποτε ξανα το ίδιο. Από το καρβέλι το ψωμί μέχρι τη μυρωδιά του λιβανιού, από τις ξυδάτες ελιές μέχρι τις μουρμουριστές ψαλμωδίες των μοναχών στο ημίφως που δωρίζουν τα αγιοκέρια , από την αίσθηση της ψύχρας που μου προξενεί το άγγιγμα της παλάμης μου στον πέτρινο τοίχο μέρχι τη γλυκειά σύντομη φαγούρα των χεριών μου κάθε φορά που αγγίζω το παμπάλαιο σύρτη της ιστορικής πορτούλας στην είσοδο της Μονής, όλα, όλα θα χουν κάτι από την πνοή του Θεόκτιστου, ενός εκ των τελευταίων της «Παλιάς Φρουράς» που έλεγε και ο Γέροντας Καλλίνικος στην Αγία Παρασκευή της Αιόλου. Όλα θα εχουν κάτι δικό του, μα τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, γιατί δεν θα είναι εκείνος να μας καλωσορίζει στο «λημέρι» του.

Έκλαψα (και κλαίω που να πάρει η ευχή και τώρα που σας τα γραφω αυτά και ίσως να μην κάνει, ίσως να βαράινω τη ψυχή του με τα χαζοδάκρυα) γιατί ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΨΕΙ Η ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ κι η ΑΡΧΟΝΤΙΑ ΤΟΥ. Ήταν από μόνος του μια όαση στη μιζέρια της πόλης και του κόσμου. Ευγενικός και διακριτικός, υποδειγματικός χειριστής της Ελληνικής και ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ όταν και όπου και όποτε χρειαζόταν: » … Συγγνώμη, δεν ήταν λίγο ντροπιαστικό που ευχαριστήσαμε τας ΗΠΑ από του βήματος της Βουλής ; Δεν ομιλώ διά τας ΗΠΑ, αλλά δι ημάς… Διερωτώμαι … το ελληνικόν το φρόνημα παιδί μου… χασαμε και τρία παλλικάρια… Οι μανούλες τους…» , ήταν το σχόλιό του μετά τα Ίμια.

Λάτρευε να διηγείται και να περιγράφει γεγονότα της Ιστορίας της Ελλάδας του 20ου αιώνα. Ήταν ο ίδιος κομμάτι τους. Κάποτε του επεσήμανα ότι μερικοί αρνούνταιπως η Δημητσανα είχε κρυφό σχολειό: «Μα είσαι έξυπνη εσύ…δεν κάνει να στενοχωρείσαι… μα, αλήθεια, στενοχωρείσαι; Για πες μου, σημασία έχει τί λένε αυτοί, ή τί πιστεύεις εσύ; Εσύ ξέρεις την αλήθεια. Κι έχεις την ευθύνη….»

Την προτελευταία φορά που τον είδα, πήγα συνοδευόμενη. Συνέστησα τον κύριο που ήταν μαζί μου. Αυτός ήθελε να γράψουμε κάτι στο βιβλίο των «εντυπώσεων του προσκυνητή’ γιατί έλεγε ότι είχε κατενθουσιαστεί με τη Μονή και το τοπίο. Εγώ, αργότερα το συνειδητοποίησα, δεν «κρυφομίλησα στο Θεόκτιστο σαν είδα το «νεαρό’ να απομακρυνεται από μας για να πάει να γράψει στο βιβλίο. Κι ούτε ο Γεροντας με ρώτησε κάτι για εκείνον. (Αυτά ολα βέβαια τα συνειδητοποίησα και τα φιλοσόφησα πολύ αργότερα.) Ήμουν εκεί και αντί να αρπάξω την ευκαιρία να «πω» στον Παπούλη ως «κοπελίτσα» για «το παιδί που μπήκε μέσα να γράψει», περίμενα πώς και πώς ..να ακούσω για το 1922, το 1940 ξαι το 1945 ! Μιλούσα λοιπόν με το Γέροντα , όχι για ..τον υποτιθέμενο «καλό μου’, αλλά ξαφνικά … για τον… Ελευθέριο Βενιζέλο: » Ευφυής πολιτικός, μα έκανε κι αυτός τα λάθη του…»

΄Οταν ο νεαρός φίλος μου εμφανίστηκε , χαρούμενος κι ικανοποιημένος που είχε γράψει τις εντυπώσεις του στο βιβλίο, αναφώνησα: «την επόμενη φορά θα γράψουμε κι οι δυο μαζί για το νέο προσκύνημα μας». Κι ο Θεόκτιστος, γύρισε και του είπε ήρεμα και σιγανά μιλώντας του στον πληθυντικό: Γιατί κάνατε κάτι που δεν σας ζητήθηκε και που δεν θέλατε; Ο νεαρός κιτρίνισε και δεν είπε λέξη. Πήρα το λόγο απορημένη: Μα ήθελε παππούλη να γράψει, έτσι δεν είπε ο ίδιος; … Ο Γεροντας τότε -κι ήταν η μοναδική φορά που το έκανε αυτό , σε μένα τουλαχιστον- μου πιασε το χέρι και μου είπε, ακόμα πιο σιγανά: Τζάμπα το γράψιμο, μα είσαι δυνατό παιδί και θα ξανάρθεις , ναι;

Τελευταία φορά που πήγα ξανά στον Αη Γιάννη, ήταν μετά την πτώση της κυβέρνησης Σημίτη. Mόνη, χωρίς παρέα. Και φυσικά, χωρίς «το νεαρό φίλο». Δεν ξέρω αν ήμουν ‘δυνατό παιδί» ή αδύναμο. Σημασία έχει πως δεν τον είδα τότε και εκλαψα. Τηλεφώνησα αργότερα και ακουσα τη φωνή του: «Να δοξάζεις το Θεό που σε φυλάει και να εχεις την ευχή μου».

Από τότε, έχουν περάσει χρόνια -μετρείστε πόσα, σας τοπα αδέλφια, όταν ο Σημίτης «είχε πέσει» και μόνο τηλεφωνική επαφή είχα με το Μοναστήρι. Μου χαν πει ότι ο Γεροντας είχε «καταπέσει». Αλλοι μου λεγαν ότι αυτό δεν ήταν αλήθεια.

Ξέρετε όμως κάτι; Είπα πιο πάνω πως μου στοίχισε πολύ που δεν ήμουν εκεί , μαζί με τα άλλα παιδιά του , στην εξόδιο ακολουθία του. Πάλι, όταν το ξανασκέφτομαι, ίσως να ταν και θέλημα Θεού να γίνει έτσι, για να διευκολύνομαι στην επανάληψη της σκέψης πως ο Παπούλης εξακολουθεί και είναι «καπου κει» , απλώς «δεν μπορεί να έρθει στο τηλέφωνο τώρα».

Κι όταν η Ανασταση που πλησιάζει και ο Χρόνος και το ανακάλημα των συμβουλών του όλα τα προηγούμενα χρόνια «κάνουν τη δουλειά τους’ μέσα μου και δυσκολέψουν τα δάκρυα μου να κάνουν τη δική τους, τότε, πλησιάζοντας στον τάφο του, θα βρω το παλιό , παιδικό μου «θράσος’ και θα του υπενθυμίσω: » Είπες πως όσοι αγαπούν το Χριστό, σου μιλούν και κατω από το χώμα όταν βρεθούν. Εσύ αφοσιώθηκες στο Χριστό και τον αγάπησες. Μίλα μου τώρα, μη μη ξεχνάς. Κι αν έχω την ευθύνη, δεν έχω τη δύναμη που νομίζεις»…

Τί στην ευχή, κάνω πολλά λάθη ρε αδέλφια , λογιών λογιών, μα σ αυτό δεν λαθεύω. Θα το δείτε, έτσι θα γίνει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Δεν μιλάμε για τον όποιο κοινό θνητό που κοιμήθηκε ακολουθώντας την κοινή μοίρα των ανθρώπων, μιλάμε για ένα Θεό-κτιστο.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: