jump to navigation

ΣΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΛΗΜΕΡΙΟΥ Απρίλιος 17, 2008

Posted by mariandr in Ελλάδα, Θρησκεία, Κοινωνία, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Αδέλφια μου αγαπημένα,

όλη μέρα καλημέρα!

Επειδή προβλέπεται ένα «αγριο» Παρασκευοσαββατοκύριακο για την αφεντιά μου (Μεγαλοβδόμαδο προ των πυλών και οι υποχρεώσεις πολλές) ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για τα «γρηγορα» κείμενα και τις «πινελιές» που θα δείτε στο Λημέρι . Ήδη, σας » τριβελίζω» με διαφορετικά μεταξύ τους θέματα που όμως δεν προλαβαινω να αναπτύξω Λημεριακώς και απλώς σας τα «πετάω» πάνω στη βελέντζα του Λημεριού μου να τα «δείτε» .

Λοιπόν

1. Κάντε κλικ στο http://www.oodegr.com/oode/a8eismos/psyxologia/camus1.htm

Και θα δείτε μια εκπληκτική δουλειά που επιμελήθηκε ο κύριος Θωμάς Δρίτσας αναφορικά με τη Ψυχολογία του Αθεϊσμού . Μιλά δε για τον Αλμπέρ Καμύ, τον άθεο υπαρξιστή συγγραφέα του οποίου , τουλάχιστον τον «Ξένο» , ολοι (σίγουρα θα) έχουμε διαβασει. Στα δικά μου φοιτητικα χρόνια-σήμερα δεν ξέρω τί γίνεται- ο άθεος υπαρξισμός (στη φιλοσοφία και στη λογοτεχνία) διδασκόταν μετά μανίας και ουαί και αλοίμονο αν δεν έδειχνες εκστασιασμένος ως φοτητής κάθε φορα που ο καθηγητής-καθηγήτρια «εξηγούσε» την πρσοφορά του άθεου υπαρξισμού στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Σπεύδω δε να επεξηγήσω φίλοι λημεριώτες για να μη μου καταλογίσετε κιτρινισμό ή υπερβολή, πως η πρώτη -πρώτη Σχολή στην οποία εισήχθην, ήταν η Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, και μπορεί κατόπιν να μπήκα στο Φ και Π και Ψ (!) -στο ΦΠΨ και να είπα adieu στο Τμήμα της Γαλλικής, έχω παρόλα αυτά DEA , τον Καμύ και τον Σαρτρ δεν τους γλύτωσα στο ΦΠΨ ειδικά τα τρία πρώτα εξάμηνα και κυρίως: Ό,τι και να μου λέτε, το δικό μου το βίωμα όσον αφορά τις εργασίες στον άθεο υπαρξισμό, ήταν πως έπρεπε σώνει και καλά να ανακαλύπτουμε -το ξανατονίζω- τα σημεία «προσφοράς» του Καμύ και του Σαρτρ στον ευρωπαϊκό πολιτισμό , και , αν τολμούσες να πεις -ειδικα΄για τον Καμύ- ότι μια μικρή ψυχική διαταραχή την ψιλοείχε (μη ξεχνάτε ότι το Φ ΠΨ εχει και Ψ εκτός από Φ και συνεπώς, τί φταίγαμε εμείς οι ταπεινοί φοιτητές, αν, τα όσα μας δίδασκαν στη Ψυχολογία μας διευκόλυναν στη..’διάγνωσή μας» για τον φίλο Καμύ που, το ξαναλέω! , τις έντονες μεταπτώσεις του και τη διαταραχούλα του, την είχε κομμάτι! ) τη γλύτωνες με ένα 5 άντε 6.

Όπως κατανοείτε, επειδή δικαίωμα στα απωθημένα έχουν όλοι άρα και εγώ, το κλικ που σας προσκαλώ να κάνετε είναι για μένα μια αποκατάσταση, μια επούλωση του τραύματος που μου προξένησε η κυρία Μ…. η οποία μου έβαλε 7 -κλαψ, (σε μένα το φύτουλα, την αρχιεγωίστρια που είχα δύο οκτάρια όλα κι όλα στα τέσσερα χρόνια σπουδών) διότι τόλμησα να αμφισβητήσω το ύψος και το βάθος της «προσφοράς» του άθεου υπαρξισμού στην Ευρώπη του 20ου αιώνα(διότι , προσέξτε, άλλο λογοτεχνική προσφορά κι άλλο προσφορά στη σκέψη των ανθρώπων και δη των μεταπολεμικών ανθρώπων. Φυσικά, η καθηγήτρια μου είχε φερθεί δημοκρατικά και αγαπητικά κατά τη γνώμη της, και μου βαλε το 7 ανεχόμενη λόγω της ανωτερότητας της ότι με διεκατείχε ενα κόμπλεξ ανελευθερίας , οφειλόμενο στη χριστιανική μου παιδεία. Τοχα πει τότε του φίλου μου και συμφοιτητή Άρη, ο οποίος , αφού με σκυλόβρισε (μα γιατί δεν έγραψες ό,τι ήξερες πως θα της άρεσε να πάει στο διάβολο;) κατόπιν, για να με παρηγορήσει, πήρε το «χριστιανική παιδεία» που είπε εκείνη, και το έκανε ρίμα με το » γυναικεία ανεραστία» ( η καημένη, ετύγχανε ανύπανδρος…)

Τέλος των πάντων, διαβαστε το κείμενο που σας λέω, και αν θεωρήσετε ότι υπερβάλλω και δεν το βρείτε τουλαχιστον σοβαρό και ενδιαφέρον ακόμα και αν δεν συμφωνείτε με τη θέση που εκφράζει, να μου τρυπήσετε τη μύτη…

2. Μύτη.. Περί Λιάνας και Κανέλλη ο λόγος, το δε Κανέλλη και με δυο και με ενα λ, πιστέψτε με , δεν την πειράζει..

Λοιπόν, η Λιάνα είναι καλό παιδί και σέβεται το Λημέρι και λίγα τα λόγια σας γιατί είναι και γυναίκα και γυναίκα με γυναίκα αλληλουποστηριζόμαστε. Αλλά ρε Λιανού, τί το θελες εκείνο το «κανείς δεν θα μας πει να μην ορίζουμε εμείς το σώμα μας»;

Στην εκπομπή του Παπαδάκη , με αφορμή το καπνισμα, ρούφηξες τη μύτη σου και είπες πάλι «σεβαστό το να μη ν καπνίζει καποιος, σεβαστό και το να διατηρώ το δικιαωμα να καπνίζω εγώ, γιατί πίσω από το «απαγορεύεται» κρύβεται ένα ιδεολόγημα ανελευθερίας που ευνοεί την καταπίεση των μελών της κοινωνίας. Δεν θα μας πείτε εσείς πώς να ορίζουμε το κορμί μας και πώς να του φερόμαστε’.

Λιανα Λιανού μου , δεν σε ειρωνεύομαι, σε αγαπώ και σε σέβομαι . Αλλά μη με τρελλαίνεις και συ! Μου θύμισες εποχές Μαγκι Παπανδρέου και Μπουρδάρα με τις ΕΓΕ που έβγαιναν και φώναζαν για το πώς ορίζουν αυτές το κορμί τους (αφορμή ήταν το επίμαχο τότε θέμα της νομιμοποίησης των αμβλώσεων).

Καταρχάς, μεταξύ μας τώρα, αν το δεις λίγο, μια στάλα, ενα τσακ πιο φιλοσοφικά το πράγμα, εσύ πιστεύεις ότι …ορίζεις το κορμί σου; Πότε και πώς και υπό ποία έννοια ακριβώς το ορίζεις; Ας υποθέσουμε ότι απαντάς στην «ανάγκη» του για καπνό, τσαφ, αρπάζεις το τσιγάρο, καπνίζεις και ηρεμείς(αρα και το κορμί σου). Το οποίο μετά, σου πετάει ένα καρκίνο και σε στέλνει. Τότε , τί ορίζεις ακριβώς; Αυτό(το σώμα) που ταχα σου ορίζει , σε διατάσσει ταχα πως ζητά καπνό, αυτό το ίδιο καταστρέφεται από τον καπνό που υποτίθεται πως ο εγκέφαλός του σου ζητά. Σοφιστείες της δεκάρας θα μου πεις σου λέω.Πιθανότατα. Αλλά κανείς δεν ορίζει το κορμί του. Παθαίνω μια παράλυση λόγω τροχαίου και δεν ορίζω τίποτα. Εχεις πάει στο Ανιάτων; Πηγαίνω συχνά, από 14 ετών , έχω φίλους αρκετούς εκεί. Ξέρεις πώς νιώθουν παλλικάρια δύο μέτρα ρε Λιάνα, καραγκόμενοι να σου μιλήσω αλλιώς, που έμειναν ξαφνικά παράλυτοι και καρφωμένοι σε μια καρέκλα, και εξαρτώνται από σενα να τους ταίσεις με το κουτάλι λίγη σούπα γιατί δεν κουνούν ούτε τα χέρια τους. Και προσμενουν το θαύμα, προσμένουν το θαύμα με όρκο ιερό πως αν το θαυμα γίνει, θα περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους προσπαθώντας να σεβαστούν το σώμα τους και τ η ψυχή τους δουλεύοντας για την αγάπη και τη χαρά όχι μόνο τη δική τους και των συνανθρώπων τους. Ε, μπορείς λοιπόν να σκεφτείς πώς νιώθουν τα παιδιά αυτά όταν ακούν και βλέπουν εμάς να λέμε απερίσκεπτα και ελαφρά τη καρδία «και τί έγινε αμα παθω καρκίνο και εγώ ορίζω το σώμα μου και διάφορα τέτοια;

-Αλλαζουμε; σου λένε. Να πάρω εγώ την υγεία του κορμιού σου και ας μου απαγορεύουν καποιοι φασίστες το κάπνισμα. Να μπορώ να περπατάω και να κουνάω τα χέρια και τα πόδια μου ξανά, όπως τότε που νόμιζα και γω ότι εγώ ορίζω το κορμί μου, και ας με πάνε και φυλακή αν με δουν να καπνίζω, αρκεί να έχω τη δική σου υγεία…

Ας μη μιλάμε τόσο αχαριστα λοιπόν…. Αχαριστα, χωρίς χαρη και διάκριση…

Τώρα, για την παγκόσμια δικτατορία της οποίας οι διεργασίες ευνοούνται ακόμα και με την απαγόρευση του καπνίσματος, θα σου πω Λιάνα -και λοιπά αδελφια- το εξής …επιπόλαιο και λίαν παιδιαστικο που έκανα εγώ.

Προ καιρού ήμουν στην Αμερική. Ταξίδεψα σε πέντε πολιτείες. Ξέρετε βέβαια πως κάθε πολιτεία έχει και δικούς της νόμους, για να τα πω απλά. Ποιος ήταν ο κατεξοχήν κοινός και στις πέντε; Φυσικα ο νόμος «απαγορεύεται το καπνισμα στους δημόσιους χώρους». Μας δουλεύουν; Ποιους δημοσιους αδελφια; Παντού! Παντοιοτρόπως! Ήταν τόσο έντονο από πρακτικής αποψης αυτό το «απαγορεύεται», που , η αφεντιά μου, αντικαπνίστρια θεωρητικά, μόλις μπόρεσαν οι καπνιστές συνάδελφοι να βρουν μέρος να καπνίσουν, βρήκε και κείνη την ευκαιρία και τσαφ! Καθήστε να σας πω και την έκφραση που μαθα στα γεραματα: «εκανα τράκα»! Μαλιστα! εκανα τράκα και κάπνιζα -χμ, εδώ είναι το ωραίο- μπροστά στους Αμερικανούς που μας φιλοξενούσαν και οι οποίοι, με το δίκιο τους είχαν παθει πλακα. Πλάκα πρώτη: μα εσύ δεν καπνίζεις ντίαρ Μεριάνα και πλάκα δευτερη: μα δείχνεις να καπνίζεις χρόνια έτσι όπως καπνίζεις.

Ομολογώ. Βλακώδες εκ μέρους μου που καπνισα. Μα σας είπε κανείς ότι δεν είμαι αντιδραστική; Δεν μπορείς κύριε να «με πνίγεις» με το υγιές, ρωμαλέο κορμί του καλούκαγαθού πολίτη (κάτι από Αρ(ε)ια φυλή ένα πράγμα) και να μου λες «τί είδους πολίτη θέλουμε» και να μη γυρνάς την ίδια στιγμή το κεφαλι σου για να δεις γκέτο με ενδεείς νεοΥορκέζους που τυλίγονται με εφημερίδες και αλουμινοχαρτα για να ζεσταθούν. Να σου μιλήσω λοιπόν πιο κομμουνιστικα κι από σένα Λιανα μου και με φωνή δυνατότερη κι από του Κακαουνάκη. Τί είδους πολίτη θέλουμε;

Αλλά… και; Και; Παύουμε μωρέ Λιάνα να χαϊδεύουμε μ αυτά και μ αυτα΄τις αδυναμίες, τα πάθη και τις αμαρτίες μας; Ναι μεν, αλλά… πίσω από την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ και ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ σου επιχειρηματολογία περί δικαιωμάτων και κορμιών και δικτατοριών και απαγορεύσεων, δεν πάυει να βασιλεύει μέσα στην αγωνία του για το αν θα συνεχίσει να κυριαρχεί, άσβεστο και ανυπότακτο το ΕΓΩ μας. Κι είναι άλλο ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ και άλλο το ΕΓΩ μας, ο ατομισμός μας μωρέ Λιάνα…

Υπηρέτες του Εγω μας είμαστε, και όχι σώνει και καλά μαχητές της Ελευθερίας. .. Δεν ξέρω αν με πιάνεις κι αν σωστά εξέφρασα αυτό που ήθελα να πω… Πάντως από έγνοια, αγάπη και προβληματισμό ταπα.. Αυτά και συγχώρα με Λιανού. Αλλά επειδή εσύ εχεις εξάρτηση από το τσιγαρο και γω από τον καφέ και τη Σοκολάτα ( το Σ κεφαλαίο όπως βλέπεις, γιατί, τί είναι η ζωή μας χωρίς το ΘΡΥΛΟ και τη Σοκολάτα;) σκέφτομαι πως δεν είναι σωστό και πρέπον να δικαιολογούμε τις δικές μας αδυναμίες και τη δική μας ανημποριά να αγαπήσουμε πραγματικά το σώμα μας και τον εαυτό μας προβάλλοντας επιχειρήματα Ελευθερίας… Αφού μωρέ Λιανού μου είμαστε πιο έξυπνες από αυτή την κακομοιριά των δικαιολογιών…

Εξυπνες… Θυμήθηκα τον Παύλο τώρα, που λέει ότι έξυπνος είναι αυτός που όταν βλέπει το σωστό και το λάθος , επιλέγει το σωστό. Που μπροστά στην αλήθεια και στο ψέμα , εκείνος επιλέγει την αλήθεια.

Αλήθεια…Και τί /τις εστίν Αλήθεια; Εδώ μας θέλω Λιάνα.

Παντως-ο Παύλος, όχι εγω- ισχυρίζεται ότι αμα επιλέξεις την Αλήθεια, αναγκαστικά, θέλοντας και μη, τότε γίνεσαι επαναστάτης πραγματικός, γιατί εκ των πραγμάτων, τότε τροποποιείς το σύστημα…

Από τον υπαρξισμό στο καπνισμα και στο ποιος ορίζει τί, έφτασα στην αλήθεια και στο σύστημα… Τρελλό ε;

Δείτε: Υπαρξισμός (το νοημα της ύπαρξης μου) – Δραση/κόσμος (καπνισμα, ανθρώπινες ανάγκες , επιχειρήματα, αντεπιχειρήματα) -Αλήθεια (ουσία)-Επανάσταση.

Από την υπαρξη στην ουσία,

Από τις δράσεις του κόσμου στην Επανάσταση,

ωστόσο

η Αλήθεια -και τί εστίν Αλήθεια;- είναι ΑΥΣΤΗΡΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ, ασχέτως «των άλλων» που σου φερονται ανεκτικά και δημοκρατικά, ή δικτατορικά και ετσιθελικά. (Γι αυτό και το ότι κάπνισα δίκην αντίδρασης, ήταν τελικά, εξαιρετικά βλακώδες. )

Μαριάννα

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: