jump to navigation

Είμαι οι ρίζες μου, παππού… : είμαι «Εβραία» Απρίλιος 18, 2008

Posted by mariandr in Ανθρώπινα δικαιώματα, Ελλάδα, Θρησκεία, Κοινωνία, Μνήμες του λαού μου, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Αδέλφια χαιρετώ σας.

Σκόπευα να σας πω κάτι Τσαμικα που μου χτύπησαν πρόφατα και στην αρχή αδιαφόρησα, μετά γέλασα, μετά προειδοποίησα «τον κομιστή της είδησης» πως δεν είμαι ιδιαίτερα αυτοπειθαρχημένο παιδί , μετά αυτός δεν κατάλαβε τί εννοούσα και μετά κατάλαβε όταν ανακάλυψε ότι ήξερα να του απαντήσω με καλαματιανό και τσακώνικο.

Θα το κάνω άλλη βολά, γιατί τώρα έχω εξαντληθεί. Αγριεύτηκα το πρωϊ για άλλο λόγο, και θέλω έτσι, να τα πω να τα βγάλω από μέσα μου.

Αγριάδας αίτιο: Σέβομαι ιδιαίτερα τους «γεροντότερους» και στο δρόμο, στο μετρό, στο ταξί, όταν «ματιάζω» κανένα γεράκο ή καμιά γριούλα, έχω το νου μου όταν και στο βαθμό που με παίρνει, μη τυχόν χρειαστούν κατι. Τί να χρειαστούν; Να, σήμερα στο μετρό στη στάση του Συντάγματος, γινόταν πατείς με πατώ σε , αλλά η αφεντιά μου ήταν τυχερή και είχα βρει κάθισμα. Όταν μπήκε ένας καλοντυμένος κύριος πλην ογδόντα φεύγα και κάτι ψιλά ακόμα, συν μπαστούνι να του προσδίδει το κάτι τιςτου , σηκώθηκα να του παραχωρήσω τη θέση μου την οποία εκείνος εδεχθη ασμένως.

Και από κει και μετά άρχισαν τα παρατράγουδα. Φορούσα ένα μπλε-πράσινο ταγιέρ με πιο ανοικτής απόχρωσης μπλούζα και φαινόταν μέσα από το ταγιέρ η Παναγίτσα μου. Παναγίτσα εστί ένα μενταγιόν στο λαιμό μου ηλικίας 36 Μαϊων. Μου το δώρισαν στη βαπτισή μου.

Για να συνεχίσω με την αποκάλυψη των προσωπικών δεδομένων μου (ε, να μαθάινει κανα συγκλονιστικό μυστικό μου κανένας «μίσθαρνος», να συντηρεί ο καημένος κι αυτός και την οικογένειά του και να επιβιώνει και ο Μεγάλος Αδελφός που μας αφήνει να εκφραζόμαστε ελεύθερα αρκεί να μην του διαφεύγει καμιά οξεία από αυτά που λέμε εδώ μεταξύ μας) να σας πω ότι φοράω και Σταυρό και Κωνσταντινάτο, και περιδεραια αρχαιοπρεπή και πέρλες και σκουλαρίκια με το Μέγα Αλέξανδρο κια βραχιόλια -φίδια και φο μπιζού και χρυσά κι ασημένια και σ όποιον αρέσουμε για τους αλλους δεν θα μπορέσουμε !!!

Σήμερα όμως, φορούσα την Παναγίτσα μου και όπως πάντοτε,το κομποσκοίνι μου. Ωιμέ και τρισαλί μου!

Με κοιτάει -καθιστός πλέον- ο μίστερ γερούλης- από πάνω μεχρι κάτω. Με περιεργάζεται καλά -καλά , εγώ , όρθια μπροστά του, είχα αρχίσει να λέω από μέσα μου το λίαν ορθολογικό, σοφό, την ελληνουριά «σκόρδο στα μάτια σου, μη ματιαστώ»1 Και στο δευτερόλεπτο που ορκιζόμουν ότι η ματαιοδοξία μου δεν έχει όρια όπως και η φιλαυτία μου, ανοίγει ο γεροντούλης ο Σαρδανάπαλος το στόμα του και τί λέει ο τριβελάκιας για να με τσαντίσει Σαρακοστιανά;

_ Κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά, αυτή τη μ… στο λαιμό σου τί τη θες; Να φοράς τον Αλέξανδρο, να φέρεις πάνω σου…

-Την πούλια και τον αυγερινό, τον έκοψα εγώ, και αμέσως μετά, η χριστανική μου πίστη εξεφράσθη με ουδόλως χριστιανικό τρόπο. Βλέπετε, ήμουν έτοιμη να του χυμήξω επειδή είπε «μ…» την Παναγία της Οποίας το όνομα φέρω (καιτης μητέρας Της φυσικά) και η οποία Παναγία, με ανέχεται και με φυλάει κάτι χρόνια τώρα!

έπειτα , αν εχετε διαβασει τις αρχές του Λημερίου, πιστεύω στην ανεξιθρησκεία και είμαστε όλοι στο Λημέρι ανεκτικοί στα πιστεύω του Αλλου, σε βαθμό κακουργηματικό, αφού, δεν έχω βρει κανέναν ως τώρα άθεο, αγνωστικιστή, παγανιστή, χριστιανό, οβριό, μπαχάϊ, να με υπερασπίζεται στο θρησκευτικό μου δικάιωμα στο βαθμό που τους υπερασπίζομαι όλους αυτούς εγώ. Αφελές ξε αφελές, αυτό πράττω.

Και όταν, συνεπώς, προσβάλ(λ)ουν μπροστά μου το Θεό που εγώ πιστεύω, (λυπώ με τη στάση πουπάιρνω έναντι τους το Θεό), αλλά αυτοί όλοι, καλώς -κακώς με θυμούνται στη συνεχεια για πολύ καιρό αν και παλεύουν να με ξεχασουν. ..

-Τί λές καλέ μου γερούλη που έχεις ΄’αδεια εξόδου από τον τάφο και διατελείς εν συγχύσει; Η ασθένεια είναι όλη δική σου και έχε χάρη που είμαι ανώτερη και καλωσυνάτη με τους ανήμπορους γιατί αλλιώς θα σε είχα εκπαραθυρώσει τώρα!

Ο δυστυχής γέρων που το κοστούμι τον μάρανε κι όχι η βλασφημία του και η εμπάθειά του (διότί, πίστευε κύριε ό,τι θες. Σου δίνει καποιος τη θέση του και συ του διδάσκεις πώς να ντύνεται και χαρακτηρίζεις τα σύμβολα που αυτός φερει πάνω του; ), κοκκίνησε, αστραψε, προσπαθούσε να φωναξει και να μου αντιτείνει διάφορα,αλλά ήταν τόσο ταραγμένα τα νεύρα του,που σαν γυναίκα υστερική, τη μία έβγαζε πνιγηρά ακατάληπτα λόγια την άλλη πετούσε σαλια και φώναζε » εχετε θράσος φίλτατη , έχετε θράσος»! Εντω μεταξύ ελόγου μου,τον στόλιζα τον ανθρωπο χωρίς φωνές, έτσι, στο ήπιο και στο χαμογελαστό…

Αντίχριστη εγώ, φορτσάτη… ( χώρια ότι άθελά μου είχα με το μέρος μου όπως αντιλήφθηκα ένα ζευγαράκι, έναν Αφρικανό που πουλούσε σι-ντι και δυο μεσήλικες που του λεγαν ‘ δεν πας καλά χριστιανέ μου, η κοπέλα σου δωσε τη θέση της και συ βρήκες αντί για ευχαριστώ, να βρίσεις την Παναγία». …

Ελατε όμως που εγώ είχα αγριευτεί μέσα μου για τα καλά. Να φερω τον Αλέξανδρο ε; Χμ.. αρχαιολάτρης κοινώς νεοειδωλολάτρης του σαλονιού ο παππούς και ενδεχομένως προσποιούμενος τον αντισιμίτη…. Σιγά μην τον άφηνα αλιβάνιστο…

– Πείτε μου για τον ΜεγαΑλέξανδρο, μ ενδιαφερει… Γιατί να τον κρεμάω στο λαιμό μου;

– Γιατί είναι ο στρατηλάτης, ο Ελλην, δεν είναι εβραίος , είναι ο ένας, είναι ο Μέγας, είναι οι ρίζες σου αδαές πλασμα! ( Ο παππούς είχε πάρει τα επάνω του)

– Φυσικά και είμαι αδαές πλάσμα, αλλά εσείς είστε καραασθενές… πράγμα. Οι ρίζες μου ε; Του έτεινα το χέρι μου και ανασήκωσα το μανίκι. Το βραχιόλι μου με τη μορφή του Αλεξάνδρου στη μέση μου είχε στοιχίσει εναμισι μισθό και προσέχω την κάθε μου κίνηση όταν το φοράω.

-Ιδού οι καθ υμάς ρίζες μου! Στο δεξι μου χέρι αναπαύεται ο Αλέξανδρος μέχρι να τον βρει η αδελή του η Γοργόνα , του λέω του παπούλη και ολοκληρώνω τη νικη μου (αφού είχε πάθει σοκ ο άνθρωπος και γω ηδονιζόμουν να βλέπω την εξέλιξη) αποφασίζοντας να μπλοφάρω:» Σας πληροφορώ δε , ότι είμαι και εβραϊκής καταγωγής! Υπάρχει πρόβλημα;» Τον ρωτάω.

-μα πώς… τότε γιατί φοράς Παναγίες και τρίχες; Μου λέει ξέπνοα.

-σας συνιστώ να πάψετε να βρίζετε την Παναγία και να λέτε «τρίχες’ γιατί θα σας βρει κανα κακό μάτι και μετά θα Την παρακαλάτε… Είμαι εκχριστιανισμένη Εβραία, αφούκι εσείς είπατε πριν, να βαζω στο λαιμό ελληνες και όχι εβραίους, εβαλα και γω ως εβραία, την Παναγία την εβραία , πού είναι λοιπόν η αντίφαση;

– Ε, είσαι τρελλή και έχασα και τη στάση εξαιτίας σου…

(εγώ ήδη είχα χασει δύο…) Ο γερος ΄σήκωσε τ ο μπαστούνι, έκανε χώρο να διαβεί χώρο για να περάσει, και μπρουτσκλατσε φουντγιακτοσοτσοκ! Σωριάστηκε μπουρδουκλωμένος στην πόρτα , για την ακρίβεια μισός μέσα μισός στα πλακάκια της αποβάθρας.

-Παναγία μου, είπε η μεσήλιξ…

-Τζεσους Κράϊστ,ο αφρικαν μπράδερ,

Μαλάκωσα εγώ -γιατί σας είπα στηναρχή, τους αγαπώ τους γερους και τα μικρά παιδιά- και προσπάθησα να τον ανασηκώσω.

-Χτυπήσατε; Θα σας συνοδεύσω εγώ εξω, να κατσουμε κάπου να σας βρω λίγο νερό…

Ο δυστυχής γέρων ταχε δει όλα…

– Είσαι πολύ τρελλή, δεν θέλω τίποτα

– Πες βρε Δόξα τω Θεώ και σ ε υχαριστώ Παναγιά μου που δεν εσπασες κανα πόδι, μας ταραξες πρωϊ -πρωϊ, του φώναζε η μεσήλιξ κρατώντας μπρσοτά της σαν τρόπαιο μια τσαντάρα.

-Είσαι τρελλή , μου ξαναλέει ο έρμος ο κουστουματος γερος.

-Είμαι απλώς οι ρίζες μου… Εβραία παππού… , μια «Εβραία». Αλεξανδρινή «Εβραία» του Χριστού που μιλάω ελληνικά . Δεν φταίω για τις ρίζες μου…

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: