jump to navigation

«Μπερλού» ..»τουρλού τουρλού», ωστόσο ο ιταλικός λαός αποφάσισε: ξεκάθαρη πλειοψηφία στο Σίλβιο Απρίλιος 21, 2008

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός της Ιταλίας, κεντροδεξιός Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είναι το «αγαπημένο παιδί» των δυτικών ΜΜΕ όταν αυτά νιώθουν την ανάγκη να σατιρίσουν έναν πολιτικό για τα λόγια και τα έργα του. Κι η αλήθεια είναι, πως ο Καβαλιέρε, όπως αποκαλείται ο 71χρονος πολιτικός, προσφέρεται για σάτιρα λόγω του ..παρορμητικού του χαρακτήρος του.

Μόνο που ο ιταλικός λαός, εξέλεξε για τρίτη φορά αυτόν τον «παρορμητικό» για ηγέτη του, και συνεπώς, θα πρέπει να διερευνήσουμε τους λόγους και τα κίνητρα που οδηγούν το λαό σε μια τέτοια απόφαση, πέραν του «εύκολου» λόγου: «ε, έχει παγιωθεί ο δικομματισμός κι αυτό είναι όλο».

Καταρχάς, πώς ακριβώς νοοείται ο δικομματισμός; Συνασπισμοί υπαρχουν στην Ιταλία. Το «κόμμα» Μπερλουσκόνι, στην πραγματικότητα απαρτίζεται από το «Λαό της Ελευθερίας», τη «Λίγκα του Βορρά» και το «κίνημα της Αυτονομίας», η δε Κεντροαριστερά, είναι το «Δημοκρατικό Κόμμα» ομού μετά της «Ιταλίας τω Αξιών», χώρια ότι υπάρχει και η «Αριστερά του Ουρανίου Τόξου» παρέα με τους «Σοσιαλιστές».

Συνεπώς, είναι άλλο η παγίωση μιας «δεξιάς» και μιας «αριστεράς» και άλλο η εναλλαγή δύο «κομμάτων», αν μιλάμε κυριολεκτικά.

Σε κάθε περίπτωση όμως, κι επειδή, πέραν της σάτιρας, ο Μπερλουσκόνι είναι πρωθυπουργός της γείτονος με ξεκάθαρη πλειοψηφία, η Κεντροαριστερά, είτε ως «κόμμα» είτε ως «ιδεολογία», οφείλει να αναζητήσει τα αίτια της ιστορικής της ήττας, μιας ήττας , διπλά «ιστορικής», αφού είναι παράδοξο να προτιμά ο λαός έναν ‘αλαζόνα» και ‘παρορμητικό» ηγέτη από ένα συγκροτημένο, μετριοπαθή ευρωπαϊστή, τον Βάλτερ Βελτρόνι.

1. Ο ρόλος της ιταλικής Κεντροαριστεράς

Το σχόλιο του αριστερού Βαλεντίνο Παρλάτο αναφορικά με το ρόλο της ιταλικής κεντροαριστεράς εις το εξής, ήταν άκρως χαρακτηριστικό: « τα επόμενα χρόνια θα είναι δύσκολα για την Αριστερά. Κανείς δεν έχει αντιληφθεί πως , την ίδια στιγμή που οι τραπεζίτες προμηνύουν μια μεγάλη κρίση, ο φόβος για το αύριο στην Ιταλία ενισχύει τη ξενόφοβη Λίγκα και τη Μπερλουσκονική Δεξιά.Εάν η κρίση του 1929 γέννησε το Ρούζβελτ στην Αμερική, στην Ευρώπη γέννησε το Χίτλερ και το Μουσολίνι..»

2. Η «νέα» Ιταλία εντός της ΕΕ

Το δεύτερο σημείο που χρήζει καταγραφής την επαύριον των ιταλικών εκλογών, είναι η δήλωση –εξαγγελία Μπερλουσκόνι περί αναβάθμισης του ρόλου της ΕΕ στο διεθνές σκηνικό μετά την ανάληψη της ιταλικής πρωθυπουργίας από το ίδιον! Διότι, μπορεί ο Σίλβιο να έχει την ισχυρή πεποίθηση πως ο Σαρκοζύ και η Μέρκελ είναι φίλοι του και άρα η ΕΕ «δυναμώνει’ τώρα περισσότερο κατόπιν και της δικής του (επαν)εκλογής, στην πραγματικότητα όμως, η δήλωση Μπερλουσκόνι έχει και δεύτερη «ανάγνωση»: Αν οι Ιταλοί έδωσαν μια ευκαιρία στον Καβαλιέρε, αυτό οφείλεται , πρώτον , στην απέλπιδα προσπάθειά τους να δουν την οικονομία να βελτιώνεται και δεύτερον, στην «νέα πατριωτική» πολιτική που ο Μπερλουσκόνι υμνεί και υπηρετεί. Μια τέτοια πολιτική όμως, είναι πρωτίστως βασισμένη στα εθνικά συμφέροντα και δευτερευόντως στα ευρωπαϊκά, και συνεπώς, όταν ο Μπερλουσκόνι λέει πως «η ΕΕ θα έχει άλλο κύρος με τη δική μου συνδρομή», απλώς και μόνο και ευθέως μιμείται το Σαρκοζύ, που μόλις εξελέγη, εξέφρασε τη φιλοδοξία του να κάνει τη Γαλλάι χώρα με το κύρος που είχε επί Ντε Γκωλ και με προφίλ ακόμα μεγαλύτερου κύρους στην ΕΕ.

Με άλλα λόγια, η επανεκλογή Μπερλουσκόνι, «δείχνει» μια Ευρώπη με τρία κυρίαρχα από πλευράς οικονομίας και «φωνής» κράτη: τη Γαλλία του Σαρκοζύ, τη Γερμανία της Μέρκελ και την Ιταλία του Μπερλουσκόνι, χωρίς ωστόσο να προοιοκονομεί τις απαιτούμενες διεργασίες για μια ΕΕ με ακόμα μεγαλύτερη συνοχή, καθώς ο Μπερλουσκόνι, θα θέλει να έχει λόγο στην εννοιοδότηση του όρου «συνοχή». Η φιλοατλαντική πολιτική του Μπερλουσκόνι στο παρελθόν, όπως και η εξωτερική πολιτική Μέρκελ και Σαρκοζύ, εγγυώνται μια ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη του 2010, όχι όμως μια ΕΕ «υψηλού γοήτρου στο διεθνές σκηνικό», όπως ισχυρίζεται ο νέος πρωθυπουργός της γείτονος. Η αλήθεια είναι πως την «ευρωκεντρική» διάσταση , μάλλον ο κεντροαριστερός Βελτρόνι θα υπηρετούσε πιο πιστά και αφοσιωμένα.

3. «Οδυνηρές» μεταρρυθμίσεις και πραγματικός διπολισμός

Tέλος, η αναπόφευκτη εξαγγελία περί δύσκολων μεταρρυθμίσεων για την αντιμετώπιση της οικονομικής δυσνεξίας, είναι αποτέλεσμα του κοινού ευρωπαϊκού οικονομικού αδιεξόδου (οι ίδιες μεταρρυθμίσεις γίνονται και στη χώρα μας και στη Γαλλία) αλλά και προϊόν της σιωπηρής συγκατάνευσης για την υλοποίηση τους της Λίγκας του Βορρά.

Η ξενόφοβη και ακροδεξιά (επί της ουσίας) Λίγκα, είναι στην πραγματικότητα το «δεύτερο κόμμα» στη χώρα αυτή, αφού, άνευ της σύμπραξής της με τον Μπερλουσκόνι, ο τελευταίος θα εξακολουθούσε να εξαντλεί τον πολιτικό λόγο του πειράζοντας την Ισπανική κυβέρνηση για τη «ροζ» σύνθεσή της, ενώ, η ίδια η Λίγκα, απέσπασε από μόνη της, το 25% και 28 % στις εκλογές της περασμένης εβδομάδας, σε πόλεις όπως το Μιλάνο (αστικοποιημένη πλήρως) και η Βενετία.

Η Λίγκα αυτή, συμφωνεί στην αναθεώρηση του Συντάγματος (κατά την οποία προτείνεται το πέρασμα στην Προεδρική Δημοκρατία με την κατάργηση της Γερουσίας, αλλά και με τη δραστική μείωση του αριθμού των βουλευτών…) ενώ ο Μπερλουσκόνι, κάλεσε ήδη τον αριστερό Βελτρόνι να συναινέσει και αυτός στις συνταγματικές αλλαγές…

Κατόπιν όμως αυτών, το ερώτημα που απομένει, είναι, όχι κατά πόσο «ευρωποιείται» έτι περαιτέρω η Ιταλία με την επανεκλογή Μπερλουσκόνι, αλλά κατά πόσο , «κεντροδεξιοί» και «κεντροαριστεροί» στη χώρα αυτή, συνέβαλαν/συμβάλλουν άθελά τους στο διπολισμός στη λάϊτ αμερικανοποίηση» του ιταλικού πολιτικού και πολιτειακού συστήματος.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: