jump to navigation

Να γινόταν… Απρίλιος 22, 2008

Posted by mariandr in Θρησκεία, Ματωμένα Χώματα, Μνήμες του λαού μου, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Οδηγώντας το Σαββατο του Λαζάρου το λατρεμένο Χιροχίτο μου, είπα να βάλω κανα σταθμό ν ακούσω κι έπεσα στο Σίτυ, είχε δε εκπομπή εκείνη την ώρα ραδιοφωνική ο Μαμαλάκης, του οποίου, τόσο τις τηλεοπτικές εκπομπές, όσο και τις συνταγές, απλώς λατρεύω.

Ο Μαμαλάκης είχε λοιπόν εκπομπή το περασμένο Σαββατο στο ράδιο για τα Ιεροσόλυμα, όπου πήγε πολύ πρόσφατα. Για την ακρίβεια, θεωρείται… άρτι αφιχθείς, μάλλον θα γύρισε πριν …καμιά εβδομαδα αν κατάλαβα καλά από τα συμφραζόμενα. Δυνάμωσα τον ήχο να τον απολαύσω, έκλεισα τα τζάμια κι έβαλα αιρ κοντίσιον, και δευτερόλεπτα μετά, έπαθα την πλάκα μου: «Σκέφτηκα, είχα λίγη πίστη κι εδώ που ήρθα, την έχασα κι αυτή», «συγγνώμη που τα πα σκληρά, και τέτοιες ημέρες, αλλά αυτή είναι η αλήθεια » , άκουγα φράσεις που χτύπαγαν μέσα μου μαστίγιο, γιατί έλεγα κάθε τόσο «Ο Μαμαλάκης τα λέει αυτά;»

Αφορμή για την περί θρησκευτικότητας (εκ)δήλωση του , ήταν -όσο πρόλαβα τουλαχιστον να ακούσω, γιατί δεν ακουσα την εκπομπή απ την αρχή- η βασική απορία που του δημιουργήθηκε όταν είδε «στο ίδιο κτίριο, το Ναό της Ανάστασης, τον Πανάγιο Τάφο , το Γολγοθά και την Αποκαθήλωση».

Πού ήταν η απαιτούμενη απόσταση μεταξύ όλων αυτών; Δεν θα έπρεπε ο Γολγοθάς να βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά από τον τάφο του Χριστού; και γιατί δεν είναι ανοικτός ο ναός της Αναστάσεως στους πιστούς; Γιατί ο Τάφος εχει το χρήμα, εκεί αναβουν όλοι κεριά και μπουκάρουν, ήταν η αποστομωτική Μαμαλάκειος απάντηση.

Δεν ξέρω αν θύμωσα πιο πολύ ή αν στενοχωρήθηκα πιο πολύ.

Ακόμα και τώρα δεν μπορώ να το χωνέψω ότι θα αφιέρωνε μισή ώρα γεμάτη για να πει αυτά ο Μαμαλάκης, αποχαιρετώντας μαλιστα τους ακροατές του με τη φράση «για χαραντάμ και τα κουκιά ογλάμ», κάτι τέτοιο πάντως, σε άμ! Πού ήταν τα Λαζαρούδια που φανταζόμουν ότι θα μας θύμιζε επισκεπτόμενος καμιά επαρχία και μυώντας μας σε πασχαλινές ντόπιες συνταγές… Τίποτε. Χρονιάρες μέρες, τίποτε.Ο Μαμαλάκης μίλησε το Σαββατο στο ράδιο λες καιτοχε τάμα , λες και τοχε αμέτι μου χαμέτι να διαφωτίσει, να εξηγήσει στον κόσμο για την ..εμπορική διάσταση των Αγίων Τόπων.

ΟΙ Αγιοι Τόποι, είναι η δική μου πατρίδα. Τη λατρεύω, την πονάω, την αγαπάω και την υπερασπίζομαι. Από αυτή μου τη φράση, καταλάβετε εσείς ό,τι θέλετε αδέλφια, όποια ερμηνεία νομίζετε πως σας καλύπτει, δώστε την οι ίδιοι. Προσωπικά, δεν θα αναλωθώ σε διαλόγους, επεξηγήσεις, ιστορικές αναφορές, αρχαιολογικές μελέτες, στη Βίβλο την ίδια, για να …αποδείξω την «αυθεντικότητα» των προσκυνημάτων.

Θέλω να εκφράσω μόνο την αφελή μου , παιδιάστικη απορία προς τους Μαμαλάκηδες όλης της γης: Έκατομμύρια στην κυριολεξία άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης, συρρέουν κάθε χρόνο στα Ιεροσόλυμα, και είναι ανάμεσα΄τους, άλλοι χριστιανοί, άλλοι άθεοι, άλλοι μουσουλμάνοι, άλλοι βουδιστές….Αλλοι μορφωμένοι, κι αλλοι αμόρφωτοι, αλλοι ορθολογιστές, κι άλλοι λιγότερο ορθολογιστές. Από αυτούς, τα μερικά εκατομμύρια των μορφωμένων (Χριστιανών) πιστών , είναι πέρα ως πέρα τόσο ηλιθιοι ώστε να εξακολουθούν να πιστεύουν στο Χριστό και να επαναλαμβάνουν το ταξίδι τους στην Αγία Γη ενώ βλέπουν ιδίοις όμμασι το …πόσο κοντά είναι ο Τάφος με το Γολγοθά; Είναι τόσο βλάκες αυτοί οι μορφωμένοι Χριστιανοί ώστε να μη θυμώνουν με την ¨απατη»; Ή είναι τόσο τυφλοί και μωροί που δεν μπόρεσαν να σκεφτούν «το αυτονόητο», όπως ο Μαμαλάκης;

Ή, είναι απλώς αδύναμοι που λεγε ο Καζαντζάκης, και έχουν ως εκ τούτου αναγκη τη θρησκεία ώστε , ακόμα κι όταν βλέπουν την «εμπορική διασταση της» κάνουν μόκο;

Ανήκω στην κατηγορία των μορφωμένων Χριστιανών και κάθε φορά που περπατώ στα Ιεροσόλυμα νιώθω σα να περπατώ στην αυλή του σπιτιού μου, νιώθω ότι περπατώ και ορίζω και άρχω τον τόπο, τόσο ασφαλής και ήρεμη αισθάνομαι. Μπορείτε φίλοι μου να υπογραμμίσετε αυτή μου τη φράση-εκμυστήρευση και να τη δώσετε σε ψυχαναλυτή για ψυχανάλυση, με όλη την αγάπη που σας έχω..δεν δίνω δεκάρα!

Τα δικά μου βιώματα στα Ιεροσόλυμα είναι τέτοια και τόσα, που ποσώς μ ενδιαφερει η χιλιομετρική απόσταση του Γολγοθά από τον Πανάγιο Τάφο. Η Πίστη μου θεριεύει και η Δυναμη μου ανακτάται όταν πηγαίνω εκεί. Αυθυποβολή, τρελλό, συναισθηματικό, πείτε και σχολιάστε ό,τι θέλετε. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ο Μαμαλάκης δεν έκατσε εκεί να δει το Αγιο Φως στην Ανάσταση να μας πει με περισσότερο καμάρι για την τρομερή του ανακάλυψη, να μας πει ότι είναι στημένο κι Αυτό… Γιατί δεν έκατσε να περιμένει ως μεθάυριο, 4 μέρες απέμειναν και θα γύριζε πίσω…θριαμβευτής , λέγοντας από ραδιοφώνου » ποιο ακτιστο φως, κόλπο είναι αγαπητοί «… Αναρωτιέμαι γιατί δεν το έκανε.

Επειδή του ήρκεσε η «ανακάλυψη» της μη αυθεντικότητας των προσκυνημάτων για να κάνει την εκπομπή του; Ή, γιατί είναι πολύ έξυπνος και ξέρει πού να σταματάει ώστε να μην εξοργίζει το αγαπητό του ακροατήριο; Ή γιατί είναι απλώς μπερδεμένος και χρειάζεται να ευχόμαστε για αυτόν;

Ναναι καλά ο ανθρωπος, και πάντα χαμογελαστός να μας λέει ωραίες συνταγές. Μαμαλάκη, το πιο «σβουρηκτό» φιλί μου! Χρόνια Πολλά και καλά! Και ναμαι και γω καλά, να ακούω όλους τους Μαμαλάκηδες του είδους, για να δυναμώνω στην Πίστη μου ακόμα περισσότερο, και να ψιθυρίζω αυτό που κατά 99% θα φανεί και θα ακουστεί «τρελλό»,αλλα μακάρι να γινόταν: Να γινόταν λέει όταν θαρθει η ώρα μου να κλείσω και γω τα μάτια μου, να λεγα το τελευταίο «Κύριε Ελέησον» εκεί, στο «κατώφλι» κάτω από τα καντήλια, στη μεγάλη ..»απατη», στον Πανάγιο Τάφο . Αυτόν που «περιέργως» δεν απέχει χιλιόμετρα από το Γολγοθα και από την Αποκαθήλωση.

Πάρά μόνο κάτι βήματα.

Δεν τα μέτρησα ποτέ.

Ο,τι Αγιο δεν μετριέται , ούτε ζυγίζεται. Η Αγία Γη, παραδείγματος χάριν. Δεν μετριέται ούτε ορίζεται χιλιομετρικά. Μετράει μόνο..μέσα μας. Ως η Κοινή, Αγαπημένη, Πατρίδα μας.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: