jump to navigation

Περί παιδείας στο Ιράκ και περί (κινεζικής) παιδείας στις ΗΠΑ Απρίλιος 22, 2008

Posted by mariandr in Παιδεία, Παλαιά κείμενα του 2007, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Επιμέλεια: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Για όσους αναρωτιούνται αν στο Ιράκ του 2007 λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα μετά την επέμβαση του 2003 και με τις τρομοκρατικές επιθέσεις να είναι καθημερινό πλέον φαινόμενο, οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: 1000 καθηγητές έχουν δολοφονηθεί από το 2003 μέχρι σήμερα, το 30% των πανεπιστημιακών, των μηχανικών και των φαρμακοποιών εγκατέλειψαν τη χώρα μετά την αμερικανική εισβολή, ενώ τουλάχιστον 100 μαθήματα δεν διδάσκονται στο πανεπιστήμιο της Βαγδάτης ελλείψει πανεπιστημιακών δασκάλων.

Οι καθηγητές δέχονται πάρα πολύ συχνά απειλές κατά της ζωής τους επειδή τολμούν να διδάξουν κι επειδή η φιλελεύθερη στάση τους και η αδιαφορία τους για τις σεκταριστικές ίντριγκες ερεθίζει τους αντάρτες. Το Υπουργείο Παιδείας έχει δώσει επίσημη άδεια στους καθηγητές να πηγαίνουν για μάθημα στα αμφιθέατρα μόνο δύο φορές την εβδομάδα αφού η ζωή τους κινδυνεύει, ενώ, σύμφωνα με τον Αλαν Γκούντμαν, Πρόεδρο του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Παιδείας στη Νέα Υόρκη, «δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι πανεπιστημιακή ιρακινή παιδεία δεν υφίσταται αφού διδάσκοντες και διδασκόμενοι ζουν υπό καθεστώς τρόμου καθημερινά». Ο πανεπιστημιακός Ιρακινός Σαάντ Τζααμπ εκτιμά ότι θα χρειαστούν τριάντα χρόνια για να δομηθεί ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα του «της προκοπής».

Σύμφωνα δε με ρεπορτάζ του Νιουσγουϊκ, οι ιρακινοί αντάρτες θεωρούν πλέον προσφιλή τους τη συνήθεια των βομβαρδισμών σχολικών και πανεπιστημιακών κτιρίων, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αφαιρούν τις ζωές των ιρακινών φοιτητών που δεν επιθυμούν την εμπλοκή τους στην πολιτική ούτε επιζητούν τον «εξαμερικανισμό» τους, αλλά τους ενδιαφέρει αυστηρά η πανεπιστημιακή έρευνα.

Αλλά και στα υπόλοιπα αραβικά κράτη, το ζήτημα της μόρφωσης είναι περίπλοκο, αφού , από τη μία οι αρμόδιοι ζητούν να εφαρμόζεται ένα εκπαιδευτικό σύστημα περιφρονητικό έναντι των αξιών του δυτικού καπιταλισμού και εστιασμένο μόνο στη θρησκευτική παιδεία, από την άλλη, με δεδομένο ότι το 70% των αράβων είναι κάτω των 25 ετών, αρχίζει να γίνεται αντιληπτό πως η παιδεία θα πρέπει να παρέχει επιχειρηματικά εφόδια στην αραβική νεολαία: « δεν είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα να ασχολούνται όλοι με το πετρέλαιο μόνο και το δημόσιο, κατανοούν ότι θα πρέπει να δημιουργηθούν 80 εκατομμύρια θέσεις εργασίας μέχρι το 2020 αν και αυτό το 70% των αράβων θέλουν δουλειά», υποστηρίζει στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Έτσι, δειλά- δειλά, κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη διοίκηση επιχειρήσεων , στη μηχανική και στην πληροφορική, αραβες που συμμετέχουν σε σεμινάρια Τεχνολογίας , όπως συμβαίνει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Μάλιστα, εκεί, το 65% των φοιτητών είναι γυναίκες. Οπωσδήποτε, η μύηση των αράβων στη γνώση της Πληροφορικής και στια ατραπούς της τεχνολογίας δεν είναι πάντα εύκολη, αν σκεφτεί κανείς , πως, ακόμα και η λέξη «επιχειρηματικότητα», δεν υφίσταται στην αραβική. Απλούστερα, η τεχνολογική παιδεία στην αραβική ανατολή, που θα σηματοδοτήσει τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος εργασίας φίλα προσκείμενου στους επιχειρηματίες και όχι μόνο στους μεγιστάνες του πετρελαίου, είναι υπόθεση σχετιζόμενη και με τις πολιτισμικές καταβολές και τη φιλοσοφία των αράβων.

Στην Αίγυπτο, επί παραδείγματι, ο Αμίρ Χαλέντ, μιμούμενος τους αμερικανούς τηλευαγγελιστές, είναι ..τηλεμουλάς, που, κηρύττοντας το Κοράνι από τηλεοράσεως, δεν διστάζει να υπενθυμίζει στην αιγυπτιακή νεολαία πως θα πρέπει να μελετά και να σπουδαζει και να μην περιμένει τον Αλλάχ να στείλει εργασία σε όλους , αλλά να τη δημιουργήσουν μόνοι τους οι νέοι την εργασία τους…

Ανάλογες πάντως ανησυχίες ως προς τον εκπαιδευτικό εκσυγχρονισμό υφίστανται και στις ΗΠΑ, των οποίων οι γερουσιαστές, ανεξαρτήτως κόμματος, συχνά εγείρουν το ζήτημα της εντρύφησης των αμερικανοπαίδων στις ανατολικές σπουδές , χάριν των «αμερικανικών συμφερόντων».

Ετσι, δύο γερουσιαστές πρότειναν φέτος να δαπανηθούν 1,3 δις δολάρια σε ορίζοντα πενταετίας για την εκμάθηση της κινεζικής σε αμερικανούς, αφού η κινεζική οικονομία εισβάλλει καλώς ή κακώς στη Δύση και ο κόσμος «δια-δικτυώνεται». Η ίδια η κυβέρνηση του Πεκίνου, εκτιμά ότι ως το τέλος της δεκαετίας, 100 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως θα μαθαίνουν ή θα έχουν μάθει τη Μανδαρινική, αφού οι κινέζοι τουρίστες και έμποροι κατακλύζουν τα δυτικά κράτη. Σύμφωνα δε με το κινεζικό υπουργείο Υγείας, ως το 2010 θα λειτουργούν Ινστιτούτα Κινεζικής κατά τα πρότυπα των γερμανικών Ινστιτούτων «Γκαίτε» και της «Αλιάνς Φρανσέζ» σε 100 διαφορετικές χώρες. Από την πλευρά του, το Αμερικανικό Υπουργείο Παιδείας εκτιμά ότι ως το 2010, το 5% των αμερικανών μαθητών θα ασχολείται με τις σπουδές μανδαρινικής.

Φυσικά, δεν λείπουν οι επιφυλάξεις και οι επιφυλακτικοί: Τα Ρωσικά και τα Γιαπωνέζικα είναι πολύ πιο σημαντικά, υποστηρίζουν ορισμένοι, ενώ οι ίδιοι οι μαθητές Μανδαρινικής παραπονούνται πως δεν τα βγάζουν εύκολα πέρα με την αφομοίωση 2500 γραμματικών χαρακτήρων και με ένα πολύπλοκο τονικό σύστημα των λέξεων. Παραδέχονται ωστόσο ότι η εκμάθηση της κινεζικής γλώσσας είναι εκμάθηση μιας άλλης φιλοσοφίας, ενός άλλου τρόπου σκέψης.

(Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή» , 25-08-07)

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: