jump to navigation

H φιλενάδα μου η Tιτίκα και οι «συμφωνίες» της …με τον ΄Αγιο! Μαΐου 10, 2008

Posted by mariandr in Θρησκεία, Κοινωνία, Οικογένεια, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Λημεριώτες και Λημεριώτισσες ,
καθώς έχω έναν πόνο που με «σουβλίζει» και πασχίζω να τον περιφρονήσω, λέω να σας πω μια αληθινή , πρόσφατη ιστορία να «ξεχαστώ» λίγο από τη «γκρίνια» μου για τον πόνο μου γράφοντας.

    • Η ιστορία αφορά τη φίλη μου την Τιτίκα , και ,συγγνώμη Τιτίκα που σε ξεμπροστιάζω και που δεν έχω και τύψεις για αυτό, αλλά δεν μου είπες έτσι κι αλλιώς να το κρατήσω μυστικό αυτό που …(χα!)έπαθες από τον Όσιο Πατάπιο και συνεπώς, ασε ρε Τιτίκα να μάθουν κι οι άλλοι φίλοι μας πραγματέλια πικάντικα να ενθαρρύνονται λίγο οι άνθρωποι…!

      Λοιπόν, βολτάροντας με την Τιτίκα την πανέμορφη (είναι φτυστή η Βίβιαν Λη) -η οποία είναι παντρεμένη κι έχει μια γλυκοζουζουνόφατσα κόρη, τη μικρή Κατερίνα- είπαμε να ξαποστασουμε ..Αλ Μαρε, σε μια καφετέρια. Κατσαμε, και ενώ πίναμε τιςπορτοκαλάδες μας και τρώγαμε τα τοστ μας έχοντας προηγουμένως εξαντλήσει

      όλα τα νέα που είχαμε να μοιραστούμε πάνω από χρόνο (οι άτιμες οι συνθήκες που μας χώρισαν για τόσο πολύ!!!!)και με κυρίαρχο το ότι η Τιτίκα είναι εκ νέου έγκυος (αδημονώ να κάνω αυτό το παιδί Ολυμπιακό , αν περιμένω από τη μάνα του…) με μπουκωμένο το στόμα ,η Τιτίκα μου, μου κάνει: Α, δεν σου είπα, σου πα για τον Όσιο Πατάπιο εδώ στο Λουτράκι;

      -Τί να μου πεις, της λέω, πήγα τις προάλλες,στη θέση του τον είδα!
      -Όχι ρε, στο λέω γιατί θα με καταλάβεις. Τη θυμάσαι τη φίλη μου την τάδε… ε, αυτή ήταν άτεκνη. Και εγώ, μου είπε η γιατρός, πολύ δύσκολα δεύτερο παιδί να κάνω, ίσως και ποτέ.. Ε, προσπαθούσαμε με τον Τασο, αλλά δεν προέκυπτε. Και πήγα στον Όσιο Πατάπιο και του λέω (ρουφαει η θεά Τιτίκα εκείνη τη στιγμή την πορτοκαλάδα της και κάνει παύση ως εκ τούτου, όλα αυτά με πολλή φυσικότητα το ξαναλέω, σα να μου διηγείται τι αγόρασε από το Century 21st στη Νέα Υόρκη ενα πράγμα) : «συγγνώμη άγιε, θα ήθελα πολύ ένα δεύτερο μωράκι, δηλαδή πολύ, παρα πολύ. Αλλά, άμα δεν γίνεται να μου το χαρίσεις εμένα, ας μην είμαι αχάριστη, δώστο σε παρακαλώ στην Κ… που δεν έχει κανένα, εντάξει; Αμα θες!»
      – Εγώ είχα αρχίσει ήδη τα γνωστά Μαριαννίσια, ήτοι, μου κόπηκε η ανάσα, έτρεμα , περίμενα να ακούσω τη συνέχεια λες και δεν είχα τη συνέχεια εμπρός στα μάτια μου: Η κοπέλα είχε ορατή εγκυμοσύνη, το έβλεπα, μου το είχε πει, ποια συνέχεια -λογικά- περίμενα να ακούσω; Κι όμως, ορθώς περίμενα:
      – Που λες Μαριάννα μου, μια εβδομαδα μετά, το ξέρω καλά, έμεινα έγκυος! και καταλαβαίνεις πώς αισθανόμασταν με τον άντρα μου! Και μετά από λίγες εβδομάδες, με παίρνει στο τηλέφωνο η Κ …και μου λέει «ρε φιλενάδα περιμένω μωρό και γω»! Αστα, πόσο χαρηκα Μαριάννα μου, ήταν 5-6 χρόνια παντρεμένη κι είχε αποθαρρυνθεί η φίλη μου!»

      Η Τιτίκα μιλούσε κι έτρωγε και τα έλεγε όλα αυτά πολύ χαμογελαστά και φυσικά. Η Τιτίκα είναι πανέμορφη, στη ψυχή και στο σώμα, αρκετά κοσμική, εκκλησιάζεται αρκετά συχνά, ντύνεται μοντέρνα και δεν είναι γενικά ο τύπος της «θεούσας». Είναι δε και πιθανό να πήγε στη Μονή φορώνταςπαντελόνια και να της έδωσαν να φορέσει στην είσοδο από αυτά τα μακριά υφασματα με το λάστιχο στη μέση , δίκην φούστας… Δεν ξέρω κιόλας, δεν σκέφτηκα να τη ρωτήσω! Αυτό που ξέρω, είναι ότι ο Θεός και οι Αγιοι, ακούν τις ειλικρινείς προσευχές και επιβραβεύουν την πίστη, την απλότητα και την ταπείνωση και τη μεγάλη καρδιά της κάθε Τιτίκας, που, με σαφήνεια, «θράσος» και «θάρρος» , εκθέτει τη ψυχή της στους Αγίους και εκφράζεται ακριβώς όπως νιώθει. Η πίστη της φίλης μου αποδείχθηκε το δυνατότερο όπλο της κι η αγαπη της για τη φίλη της ,της γύρισε πίσω, αντίδωρο από το Θεό, κάνοντας ευτυχισμένες και τις δύο γυναίκες.
      Δεν έχω ρωτήσει ακόμα (αλήθεια Τιτίκα, δεν σε ρώτησα)τη φίλη μου αν τηνιστορία της αυτήν την είπε και στη φίλη της την Κ… ή αν την κράτησε μόνο για μένα. Την έχω ικανή να μην της το εχει πει, να μην της εχει διηγηθεί για κείνο το κυριακατικο πρωϊνό προσκύνημα στον Όσιο Πατάπιο, και να έχει αρκεστεί στα αυθόρμητα φιλιά και στα «συγχαρητήρια» για την πολυπόθητη , πρώτη εγκυμοσύνη της φίλης της, χωρίς η μέλλουσα πλέον μαμά Κ να υποψιάζεται το ρόλο της Τιτίκας στην όλη υπόθεση.
      Σκέφτηκα πολύ τον τίτλο αυτού του κειμένου. Η δύναμη της πίστης; Της αγάπης; Της προσευχής; Της απλής και πλέριας καρδιάς; Δεν ήξερα τί να πρωτοδιαλέξω.Έφερα μπροστά μου την εικόνα της Τιτίκας (τιτικένιο μου φιλιά!!!!!!!!) το ύφος, το βλέμμα της, τη χροιά της φωνής της, όταν μου λεγε την ιστορία με την προσευχή της στον Αγιο, και κατέληξα στον τίτλο που είδατε αδελφια πιο πάνω, στις «συμφωνίες» της Τιτίκας με τον Αγιο…
      Αγνοώ αν ο καθένας απο σας που τώρα με ‘ακούει’, συγ-κινείται (κάτι μέσα του)από την ιστορία. Μπορεί καποιοι από σας φίλοι μου να μην τα πιστεύετε αυτά, ή να είστε επιφυλακτικοί ή να μην σας κάνει εντύπωση η ιστορία τηςφίλης μου , της μοναδικής Κορίνθιας (καλές είστε κι οι άλλες Κορίνθιες, αλλά έχετε δρόμο για να φτάσετε τη ψυχική ανδρεία της Τιτίκας, σόρρυ συμπατριώτισσες, αλλωστε κι εγω δεν μπορώ να «φτασω» την Τιτίκα, δεν με εξαιρώ!!) που τόσο αγαπώ κι ας μην τη βλέπω συχνά, γιατί , πολύ απλά, να προσεύχεστε όπως εκείνη, και να είναι για σας τα δώρα του Θεού των οποίων αιτείσθε και λαμβάνετε λόγω των προσευχών σας , μια όχι και τόσο «πολύπλοκη υπόθεση»…
      Γι αυτό,
      σέ όσους η ιστορία αυτή φάνηκε «παραμυθι» γιατί θεωρείτε πως δεν υπάρχει Θεός, και πως αν υπάρχει ,δεν επεμβαίνει όμως στη ζωή μας, εχω να πω πως σας αγαπώ πολύ «απλώς» και πως δεν μπορώ , μα ούτε και θέλω να σας πείσω πως δεν είναι έτσι. Είμαι σίγουρη πως εσείς, μ όλο σας τον ‘αθεϊσμό», λέτε πολύ σχυνότερα από μένα την αχαριστη, έστω και δήθεν ως έκφραση, ένα ευχαριστηριακό «Δόξα τω Θεώ».
      -σε όσους προσεύχεστε όπως η Τιτίκα και καταφερνετε ως εκ τούτου να είστε στην κυριολεξία και στη μεταφορά «χαρά Θεού», θέλω απλώς να πω «συγγνώμη» που ίσως να με βρήκατε υπερβολική , αλλά εμένα, «μου έκανε εντύπωση» η ιστορία της Τιτίκας «τόσο πολύ» γιατί, μπορεί να διδάχθηκα για τη δύναμη της προσευχής, αλλά…παραδιδάχθηκα!! Διδάχθηκα τόσο και τόσα, ξέρω τόσα τροπάρια και ψαλμούς απέξω, που ΄…ξέχασα «πώς» να προσεύχομαι!!! Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε και τί εννοώ… Πονάω όπως σας εκμυστηρεύθηκα νωρίτερα και δεν μπορώ γραπτώς αυτήν την ‘ωρα να σας εξηγήσω περισσότερα αν δεν «εννοήσατε» τί εννοώ…
      Σε κάθε περίπτωση, η Τιτίκα με τη ..συμφωνία που συνήψε με το Οσιο Πατάπιο και που επισφραγίστηκε με κείνο το «ντάξει;» της προς τον Αγιο, με επανέφερε άθελά της στην παλιά τη διδαχή , στην πρώτη μου «διδασκαλία» και στο πρώτο μου «μαθημα» περί του «τρόπου της προσευχής». Μου θύμισε την ουσιώδη διαφορά μεταξύ του «διδασκομαι» και του «παρα-διδάσκομαι» και γι αυτό,

      μπορεί να μαι πολύ ολιγόπιστη και να μη με λένε ως εκ τούτου «Τιτίκα», με λένε όμως «Μαριάννα» και μέσα στην ολιγοπιστία μου, όμως, ούτε και γω η καψερή είμαι αχάριστη! Γι αυτό λοιπόν, για αυτό που μου «υπενθύμισες» με την ιστορία σου,

      Τιτίκα, Σ ευχαριστώ!

      ΥΓ : Το Λημέρι, περιττό να σου πω, πως σου εύχεται σύσσωμο, αύτανδρο, ενθουσιασμένο και χαμογελαστό φυσικά …. Με το καλό να δεχτείτε το μωράκι!!
      «καλή λευτεριά» φιλενάδα!!

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: