jump to navigation

Aχ αυτός ο εγγονός του μάγειρα του Στάλιν… Μαΐου 12, 2008

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

* Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Από την περασμένη Τετάρτη, ο «εγγονός του μάγειρα του Στάλιν» , «πρώην καγκεμπίτης» και λίαν δημοφιλής στο 70% του ρωσικού πληθυσμού που τον ψήφισε, ο 55χρονος Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι ο νέος πρωθυπουργός της Ρωσίας, με Πρόεδρο τον 42χρονο Δημήτρι Μεντβέντεφ, πιστό του φίλο και οπαδό. Παρ όλη την τσαρική μεγαλοπρέπεια με την οποία έγινε η ορκωμοσία του τρίτου κατά σειράν , εκλεγμένου προέδρου στη μετασοβιετική Ρωσία, και παρά τα ποικίλα αφιερώματα των διεθνών ΜΜΕ για μία «πρώτη παρουσίαση και προβολή» του νέου προέδρου που εγκαινιάζει τη διάδοχη του Πούτιν «ρωσική εποχή», στην πραγματικότητα, η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να ασχολείται ουσιαστικά με τον προκάτοχο και όχι με το διάδοχο, με τον «πρωθυπουργό» και όχι με τον «πρόεδρο».

Ο λόγος είναι απλός και διττός: Καταρχάς, είτε ως συνειδητός οπαδός της πολιτικής Πούτιν και συνεπώς και συνεχιστής της, είτε ως «μαριονέτα» του Βλαντιμίρ, ο Μεντβέντεβ, δεν αναμένεται να διαφοροποιηθεί σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, γεγονός που ευνόητα, δεν διαλανθάνει της προσοχής της ΕΕ και των ΗΠΑ. Δεύτερον, ο Πούτιν , ως ενεργός ακόμα πολιτικός παίκτης, εξακολουθεί να είναι ο βασικός αίτιος για τη «μεταμόρφωση» της χώρας του σε μία δύναμη άκρως υπολογίσιμη στη διεθνή σκακιέρα, της οποίας , τόσο οι επιθυμίες όσο και οι ανάγκες, θα λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν εις το εξής ,τόσο από τις ΗΠΑ, όσο και από την ΕΕ και τα κράτη της Ασίας.

Το περιοδικό «Ταϊμ», όταν τον ανέδειξε το 2007 σε «πολιτική προσωπικότητα της χρονιάς» , έσπευσε να διευκρινίσει πως η ανάδειξη του –τότε-Ρώσου προέδρου σε «προσωπικότητα», δεν συνεπάγεται και την επικρότηση των πολιτικών του πράξεων. Αλλά σε αυτό το σημείο ακριβώς έγκειται η μεγάλη επιτυχία του Πούτιν: Ενώ οι Δυτικοί διά των καυστικών σχολίων τους και διά της πολιτικής τους, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να απομονώσουν τον Πούτιν πολιτικά, αποκαλώντας τον «δυναστη», αυτός εκμεταλλευόταν αυτή ακριβώς τη στάση (των ΗΠΑ) για να κερδίσει την κοινωνική ανοχή-ενίοτε και συμπάθεια- της διεθνούς κοινής γνώμης, κάνοντας τη μεταψυχροπολεμική Ρωσία μία από τις ηγέτιδες δυνάμεις του νέου αιώνα οι οποίες ακύρωσαν την κυριαρχία του αμερικανικού μονοπολισμού στο διεθνές σύστημα. Για τους συμπατριώτες του, είναι ο «αναμορφωτής».

Η διαπίστωση αυτή δεν είναι υπερβολική: οι ΗΠΑ, (και κυρίως οι Δημοκρατικοί που , μετά την περίοδο Γιέλτσιν αντιμετώπισαν τον Πούτιν και την «Ενωμένη Ρωσία» με τρόπους και όρους διπλωματίας ψυχροπολεμικής περιόδου), έριξαν κατ αρχάς το βάρος στην κατάδειξη ενός Πούτιν αυταρχικού, σχεδόν απόλυτου μονάρχη , συνεπικουρούμενες από την ΕΕ που τον μεμφόταν – πιο διακριτικά- για την παραβίαση των πολιτικών δικαιωμάτων και την ελευθερία του λόγου στη ρωσική επικράτεια. Απέτυχαν να δουν πώς κρίθηκε ο Πούτιν από τους ίδιους τους Ρώσους, που κοίταξαν προς την «Ενωμένη Ρωσία», όταν , μετά τη Γιέλτσιν εποχή, είδαν τη χώρα τους χρεοκοπημένη, με μηδέν γόητρο και με τη μόνιμη απειλή της αστάθειας στην κρίσιμη γεωπολιτικά περιοχή του Καυκάσου. Ο Πούτιν, δεν ήταν μόνο ο « πράκτορας της Στάζι», αλλά είναι και άριστος Νομικός όσο και Οικονομολόγος, που κατάφερε σε χρόνο ρεκόρ να αποπληρώσει το εξωτερικό χρέος της χώρας του, να αυξήσει τα μεροκάματα, και , κρατικοποιώντας τις επιχειρήσεις φυσικού αερίου, να «εισβάλει» θριαμβευτής στην ΕΕ, χωρίς όπλα, πλην ενός: Της πρότασής του να διασφαλίσει ενεργειακούς πόρους για τους ευρωπαίους γείτονές του, σε χαμηλές τιμές. Οι χώρες αυτές, ενώπιον της παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής –τελευταία δε και οικολογικής –αστάθειας και μεταβολής, και κυρίως, ενώπιον –για πρώτη φορά –μιας σοβαρής δυνατότητας επιλογής μεταξύ ακριβής αμερικανικής αγοράς ενέργειας – ρωσικής φθηνής αγοράς, απλώς..ξέχασαν! Τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ άφησαν στην άκρη επιφυλλίδες και μύδρους περί αυταρχικής ρωσικής κυβέρνησης που δεν θα μπορέσει ποτέ να προσεγγίσει την ΕΕ, δήλωσαν ευγενικά και σταθερά στις ΗΠΑ πως «ψηφίζουν» υπέρ της διαφοροποίησης της ενεργειακής αγοράς και .. συμμάχησαν ενεργειακά με τη Ρωσία, ενώ οι ΗΠΑ απέμειναν να βρυχώνται χωρίς την παραμικρή διπλωματική ευελιξία ,για τον ..ρωσικό αυταρχισμό που «είναι αντίθετος στην παράδοση των δημοκρατικών θεσμών της Δύσης».

Η ίδια , ακούσια ..προώθηση των ρωσικών συμφερόντων από ..τις ίδιες τις ΗΠΑ, φάνηκε περίτρανα , όχι τόσο με την αμερικανορωσική διένεξη για την αντιπυραυλική ασπίδα στην ΕΕ που έκανε την ευρωπαϊκή ήπειρο τόπο αντιπαράθεσης των δύο κάποτε ψυχροπολεμικών υπερδυνάμεων , όσο με την ανεξαρτησία του Κοσόβου: Η Ρωσία βρήκε την καλύτερη αφορμή που έψαχνε, το ευστοχότερο νομικό προηγούμενο, για να πει ανοικτά το για εκείνην αυτονόητο: «Φτάνει που παραβιάστηκε η διεθνής νομιμότητα στο Κοσοβο, αν προσπαθήσετε να διευρύνετε κύριοι του Πενταγώνου το ΝΑΤΟ, θα δείτε την άμεση προσάρτηση της Νότιας Οσσετίας και της Αμπχαζίας στη Ρωσία, προς μεγάλη λύπη της Ουκρανίας και της Ρωσίας».

-«Μα είναι ζήτημα ασφάλειας της χώρας μας, η εξωτερική πολιτική μας δεν θα αλλάξει στο παραμικρό με το νέο μας Πρόεδρο», δήλωσαν στην «Α» ρωσικές διπλωματικές πηγές στην Αθήνα. Πράγματι, αρκεί να υπενθυμίσουμε πως ο ευφυής Πούτιν, διόρισε μόνιμο αντιπρόσωπο της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, τον φερόμενο ως ρατσιστή και άκρως εθνικιστή –και αντιπολιτευόμενο σφόδρα το κόμμα του Πούτιν- Δημήτρη Ρογκόζιν! Το ρωσικό μήνυμα ήταν σαφές: Δεν υπάρχει διάλογος στην περίπτωση μετακίνησης νατοϊκών δυνάμεων στα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας: «θα πρόκειται για ευθεία απειλή», είχε επαναλάβει πρόσφατα ο Ραγκόζιν, ως ηχώ του Πούτιν.

Κατά τα λοιπά, η Ρωσία, είτε με είτε χωρίς το δίδυμο «Πούτιν-Μεντβέντεβ», είναι –εκ της σχέσης της με την ΕΕ κρινόμενη- αποφασισμένη να λειτουργήσει στο διεθνές σύστημα χωρίς «επιστροφή σε ψυχροπολεμική περίοδο», όπως ο Πούτιν έχει επανειλημμένα τονίσει: Συνεργάζεται στον αγώνα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας, μετέχει στην οικονομική ανασυγκρότηση του Ιράκ, διευκολύνει τη Συμμαχία στη διέλευσή της προς το Αφγανιστάν για την παροχή ανθρωπιστικού υλικού και κυρίως: Δεν μπορεί να κατηγορηθεί από την ΕΕ αν η τελευταία , καταστεί «ελεύθερη πολιορκημένη» του ΝΑΤΟ μετά τη φανερή στρατηγική σύμπραξή της (στη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου) με τη Μόσχα , αφού , για την αναβάθμιση των ρωσοευρωπαϊκών σχέσεων, ευθύνεται η ίδια η ΕΕ (η Μέρκελ και ο Σαρκοζύ αντιτέθηκαν στη νατοϊκή ένταξη Γεωργίας και Ουκρανίας) και όχι το Κρεμλίνο.

Όσο για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουν τα γαλλικά και τα ισπανικά ΜΜΕ να προβάλλουν και να συγκρίνουν Μεντβέντεβ –Πούτιν, εστιάζοντας στο ότι ο νέος Πρόεδρος ίσως ναναι «πιο συνεργάσιμος» με τη Δύση γιατί ακούει Black Sabbath και στο ότι ο γνώστης καράτε Πούτιν έχει μια 25χρονη ερωμένη , αυτός, είναι μάλλον ανεπιτυχής, αφού, ενόσω η κοινή γνώμη ασχολείται με το lifestyle των δυο πολιτικών, η ρωσική Lukoil, πανηγυρίζει , ανακοινώνοντας τριπλάσια κέρδη για το τέταρτο τρίμηνο του 2007 , φθάνοντας τα 3,21δις δολάρια, ενώ, ο πρωθυπουργός Πούτιν, απλώς θυμίζει ότι «οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους», κοιτώντας προς τη Γαλλική Total: Σύμφωνα με τη Le Figaro, η πετρελαϊκή Τotal οφείλει 170δις δολάρια στη ρωσική περιφέρεια του Σαρατοφ, ως μη τηρήσασα σχετική συμφωνία σχετικά με την κατανομή πετρελαϊκών κερδών….

* ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», 11-05-08

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: