jump to navigation

Πώς θα παλιώσει η πίκρα… Μαΐου 28, 2008

Posted by mariandr in Παλαιά κείμενα του 2006, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Το αμερικανικό όνειρο αργοπεθαίνει και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουν οι Ευρωπαίοι, τόσο το καλύτερο για τον κόσμο, έγραφε στο βιβλίο του «Πώς το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον σκεπάζει αθόρυβα το αμερικανικό όνειρο»,ο Τζέρεμι Ρίφκιν.

Δεν ξέρω αν ο χρόνος ο παλιός, το τρομερό και φοβερό 2006 που μας αποχαιρετά ,δικαίωσε τον Ρίφκιν, αλλά το σίγουρο είναι πως στη διάρκεια του έτους αυτού, συνέβησαν γεγονότα που ανάγκασαν τόσο τους Αμερικανούς όσο και τους Ευρωπαίους , να ξυπνήσουν από ψευδαισθήσεις πολιτικές κοινωνικές και οικονομικές που καλλιεργούντο χάρη κυρίως στο υψηλό βιοτικό τους επίπεδο και να δουν κατάματα, κάποιες –πικρές δυστυχώς στην πλειοψηφία τους- αλήθειες.

Για την –ακόμα υπερδύναμη- Αμερική, η πικρή αλήθεια του 2006 ήταν πως το όνειρο της παγίωσης ενός νέου στατους κβο στη Μέση Ανατολή, ήταν απατηλό. Βεβαίως, υπαίτιος του αδιεξόδου που δημιουργήθηκε στο Ιράκ και στη Μέση Ανατολή ευρύτερα, δεν ήταν ο πολύς , τέως Υπουργός Αμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ «που πήρε πόδι»αμέσως μετά τη νίκη των Δημοκρατικών στις μεσεκλογές του Νοεμβρίου. Ο Ράμσφελντ-που λέξη δεν σχολίασε ουσιαστικά για ο,τι συνέβη στο Ιράκ και στα όμορα του κράτη το 2006- έφυγε γιατί τα τσούγκρισε με τον έντονα φιλοισραηλινό Τσένι στο θέμα του Λιβάνου.

Λίβανος: η δεύτερη πικρή αλήθεια αφορά ξανά τις ΗΠΑ, πολλώ δε το Ισραήλ, που ανέπτυξε τη στρατηγική αντίληψη ότι αν ο Λίβανος μετατραπεί σε μια σύγχρονη «χριστιανική» κυβέρνηση (ακριβώς λόγω των πολλών συνυπαρχoυσών θρησκευτικών κοινοτήτων της) θα γινόταν επιτέλους κι αυτό αποδεκτό στους γείτονες του ως «κράτος». Δυστυχώς όμως, το Ισραήλ απέτυχε, λόγω κακών στρατιωτικών και τεχνικών χειρισμών να εξολοθρεύσει τη Χεζμπολάχ, παρά την αμερικανική στήριξη , και ο Λίβανος υποδέχεται το 2007 με το Νασράλα σε ρόλο –ιμμιτασιόν του Αχμαντινετζάντ.

Αλήθεια είναι επίσης ότι οι ΗΠΑ άργησαν να καταλάβουν ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν χρησιμοποίησαν το ευρωπαϊκό χαρτί και «ακούμπησαν» -παρά τις διαφορές τους για το Κουρδικό- στις ΗΠΑ , μόνο και μόνο γιατί φιλοδοξούν στη συμβολική ηγεσία του ισλάμ της Μέσης Ανατολής.

Φυσικά, οδυνηρό και για μας τους Έλληνες να το ομολογήσουμε, αλλά πριν τους Αμερικανούς, πολλοί εξ ημών πιστέψαμε εξίσου καλοπροαίρετα ότι η γείτων χώρα επιδιώκει όντως και διακαώς τον πολιτικό εκσυγχρονισμό της, που θα την «βάφτιζε» σύντομα μέλος της ΕΕ. Αποχαιρετώντας τον παλιό το χρόνο, είναι ώρα να πούμε στον καθρέφτη μας την αλήθεια: Όσο το βιβλίο «Ο Αγών Μου» του Χίτλερ, εξακολουθεί να είναι μπεστ σέλερ στην Τουρκία, τα Συμβούλια Κορυφής του Δεκεμβρίου, οι διαλέξεις και οι προσεγγίσεις τύπου «μα τι ήταν η Ελλάδα πριν μπει κι αυτή στην ΕΕ; Κι όταν μπήκε, για ποιο λόγο τη έκαναν δεκτή; Στην ίδια θέση με μας τότε δεν είναι κι η Τουρκία σήμερα;» είναι γραφειοκρατικός χρόνος και ανούσια ρητορική. Γιατί απλούστατα, καμία εσωτερική κοινωνική μετάλλαξη δεν υφίσταται ακόμα στη γείτονα, αντίθετα, ο πολλά υποσχόμενος κάποτε Ερντογάν, αποδείχθηκε «κατηχητόπουλο» του ισλάμ που έχει μεν κάθε δικαίωμα να φέρεται ως τέτοιο, αλλά δεν δικαιούται να καμώνεται πως επιθυμεί την ευρωπαϊκή ένταξη. Η περίπτωση Παμούκ, το αρμενικό, το αναδυόμενο Θρακικό, το οθωμανικό πείσμα που ειρωνεύεται το διεθνές δίκαιο έτσι όπως επιμένει να εκδηλώνεται στην Κύπρο, το αποδεικνύουν.

Φυσικά, οι πικρές αλήθειες για την Ελλάδα δεν έχουν τέλος: η κυβέρνηση Καραμανλή πάλεψε με όλες τις δυνάμεις της τη χρονιά αυτή να απεγκλωβιστεί από την ανεπιθύμητη κληρονομιά που της έλαχε. Η κληρονομιά αυτή, «ήταν γραφτό»-για να μιλήσουμε και λίγο ανατολίτικα- να διευκολύνει την στρατοκρατούμενη τουρκική διπλωματία και μόνο. Εξηγούμαι, με αρκετή δόση κυνισμού, αλλά δεν γίνεται αλλιώς: τι ακριβώς ζητάμε από τον –κάθε -Καραμανλή – όταν «συνομοληγημένα» υποσχόμασταν το 2004 σε ΕΕ και ΗΠΑ ότι θα λύναμε το Κυπριακό βάσει του Σχεδίου Αναν; Ή όταν στη Μαδρίτη και στο Ελσίνκι αναγνωρίζαμε «ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο»; Ο δυστυχής κληρονόμος όλων αυτών των «political correct» εξελίξεων, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, είναι ο «καταλληλότερος πρωθυπουργός» αυτή τη στιγμή, επειδή κατόρθωσε παρ όλα αυτά, το ακατόρθωτο, μετά τα τετελεσμένα προ των οποίων ήρθε αναλαμβάνοντας την εξουσία: Μπόρεσε να πείσει την ευρωπαϊκή οικογένεια ότι η πολιτική ταυτότητα της Τουρκίας είναι ευρωτουρκικό και όχι ελληνοτουρκικό ζήτημα.

Πικρή αλήθεια για την Ευρώπη; Πώς, παρά τις βρετανικές κορώνες, θα αναγκαστεί και το 2007 να ασχοληθεί με την Τουρκία και με το Κυπριακό. Πικρότερη αλήθεια για κείνη, ότι το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα υπνώττει και πως οι οικονομικός πατριωτισμός στους κόλπους της ΕΕ μαζί με την παγίωση στη συνείδηση των πολιτών της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς ως « μικρότερων κομμάτων» εντός του δημοκρατικού πολιτεύματος κάνουν αισθητή την παρουσία τους(φαινόμενο άκρως επικίνδυνο, που ο Ρίφκιν λησμόνησε να διερευνήσει στο δικό του «Όνειρο»).

Από όλες δε τις αλήθειες, αυτήν που πρώτη των πρώτων μπορέσαμε φέτος εμείς οι Ευρωπαίοι να αντιληφθούμε, ήταν πως η εξωτερική μας πολιτική, συσχετίζεται κατά 70% από την ενεργειακή μας πολιτική. Δόξα τω Θεώ, αυτό το καταλάβαμε νωρίς. Το ζητούμενο είναι οι «τρόποι δράσης» -κυρίως έναντι του ρωσικού μονοπωλίου αναφορικά με τις ευρωπαϊκές προμήθειες σε φυσικό αέριο.

Μιλώντας για Ρωσία, ναι, έχει δίκιο ο Πούτιν να υπερηφανεύεται γιατί η χώρα που πιο πολύ ωφελήθηκε από τις αστρονομικές τιμές του πετρελαίου το 2006, ήταν η δική του. Επίσης, φαίνεται πως θα ναι και το 2007 ο νούμερο ένα προμηθευτής φυσικού αερίου της ευρωπαϊκής αγοράς. Μόνο που ο Πούτιν δείχνει να υποτιμά κατά πολύ τη σημασία του πολιτικού εκσυγχρονισμού και της ευέλικτης διπλωματίας (και στον ενεργειακό τομέα). Μία σύγχρονη-με δημοκρατικούς όρους-δύναμη, δεν ορίζεται μόνο από το πόσα λεφτά βγάζει από τις πωλήσεις φυσικών πόρων. Βεβαίως, εξίσου αληθές είναι ότι έπαιξε φέτος πολύ έξυπνα το κινεζικό χαρτί, τόσο σε επίπεδο συμφωνιών για την ενέργεια όσο και σε επίπεδο συμφωνιών εξοπλισμών. Δυσανασχέτησε η υπερδύναμη, πράγματι. Ο γεωοικονομικός πόλος Ρωσία-Κίνα –(Ιράν) απειλεί την πρωτοκαθεδρία και την κοσμοκρατορία των ΗΠΑ. Βεβαίως, το γεγονός ότι ο Μπους ( η εταιρεία UNOCAL της Καλιφόρνια) απέρριψε την πρόταση της κινεζικής κρατικής CNOOK για διείσδυση της τελευταίας στο διεθνές ενεργειακό μονοπώλιο, δεν ξέρω αν ήταν όντως αμερικανικό στρατηγικό σφάλμα. Οι ΗΠΑ, εξακολουθούν να ελέγχουν στρατιωτικά και τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό . Επίσης, παρά το άλυτο Παλαιστινιακό που περιμένει τον Ολμέρτ να αποκτήσει μια πολιτική , ηγέτη έκλαμψη και παρά το ιρακινό χάος, παρά τον σε επίπεδα ρεκόρ παγκόσμιο αντιαμερικανισμό, πρέπει να εθελοτυφλούμε μη παραδεχόμενοι ότι οι ΗΠΑ είναι ακόμα παρούσες ουσιαστικά σε χώρες πετρελαιαγωγούς στη Μέση Ανατολή. Επιθυμούν λοιπόν να περιορίσουν γεωπολιτικά και ενεργειακά την αναδυόμενη κινεζική δύναμη και , είναι ακόμα όνειρο μακρινό να αποκτήσει ο Τζινταο –και ο Πούτιν ακόμα-ακόμα- την παντελή «ανεξαρτησία» που επιθυμούν από τις αμερικανικές επιταγές πέραν του Καυκάσου.

Αν είναι αλήθεια ότι η Ευρώπη αυτοκτονεί πολιτιστικά αφαιρώντας τη φάτνη από τις χριστουγεννιάτικες κάρτες για να μην προσβάλει τους μουσουλμάνους κατοίκους της; Δεν το νομίζω. Στην Ελλάδα επί παραδείγματι, οι νέοι πηγαίνουν όλο και λιγότερο στις εκκλησιές, γιατί…προτιμούν τα μοναστήρια –ειδικά κατά την περίοδο των δεσποτικών και θεομητορικών γιορτών. Αυτό κάτι λέει, έτσι δεν είναι; Αν αυτοκτονεί κάτι, είναι η έννοια της Ευρώπης ως «ένωσης», έννοιας που χρήζει αναθεώρησης. Οικονομική ένωση , ναι, είμαστε οπωσδήποτε.

Στο ερώτημα τέλος, του αν υπάρχουν αλήθειες που πρέπει να δουν επιτέλους κι οι Άραβες, η απάντηση είναι η πλέον εύκολη: η οικονομική ενοποίηση που δήλωσαν ότι επιθυμούν ως το 2010 «κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα» και το γεγονός της προτίμησης του ευρώ έναντι του δολαρίου (όπως διατρανώνει και ο πανούργος Αχμαντινετζαντ) τα λέει όλα. Αυτό που οι Παλαιστίνιοι αρνούνται να δουν ως πραγματικότητα, είναι ότι περιφρονούν εγωϊστικά την ασφάλεια των παιδιών τους προτιμώντας έναν τραγελαφικό και παρωχημένης παντοιοτρόπως αντίληψης εμφύλιο πόλεμο, αντί μιας συμβιβαστικής με το Ισραήλ λύσης.

Ο Τζεημς Λοβλοκ ,πιστεύει ότι κάθε πίκρα θα παλιώσει και η ειρήνη θα έρθει στη γη, όταν αποκτήσουμε όλοι μα όλοι ένα βιβλίο γνώσεων: «…ένα κατατοπιστικό βιβλίο για όποιον άνθρωπο ενδιαφέρεται για την κατάστασης της Γης και της Ανθρωπότητας, ένα εγχειρίδιο με συμβουλές επιβίωσης.. ευανάγνωστο, που να ψυχαγωγεί, αλλά να χρησιμοποιείται και ως προσευχητάριο, σαν πηγή αναφοράς , ακόμα και σαν σχολικό βιβλίο..θαναι φιλοσοφικό και επιστημονικό αναγνωστικό, θα παρουσιάζει μια εικόνα για μας και για τη Γη στο πλαίσιο ενός παραγωγικού συλλογισμού..»( Η Εκδίκηση της Γαίας, εκδ. Λιβανη)

Διαφωνώ οριζόντια και κάθετα μαζί του. Αυτό το «όλα σε συσκευασία του ενός», ολοκληρωτική δικτατορία «μυρίζει» και πονηριά: δεν ξέρουμε αλήθεια πώς να επιβιώνουμε; Δεν νομίζω. Είμαστε όλοι αρκετά μορφωμένοι για να ξέρουμε τρόπους επιβίωσης. Το ζητούμενο είναι να καταπολεμήσουμε την Παρα-μόρφωση…

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: