jump to navigation

Αμερικανοί Μουσουλμάνοι των ΗΠΑ Μαΐου 29, 2008

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Ανθρώπινα δικαιώματα, Παλαιά κείμενα του 2007, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

«ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ TΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», Ιούλιος 2007

Το αφιέρωμα του έγκριτου «Νιουσγουικ» στους μουσουλμάνους των ΗΠΑ (τεύχος Ιουλίου) είναι λίαν ενδιαφέρον αλλά δεν συνιστά και σημαντική είδηση, καθώς, είναι παγκοίνως γνωστό ότι οι αμερικανοί μουσουλμάνοι είναι –στη συντριπτική τους πλειοψηφία-πλήρως ενσωματωμένοι στην αμερικανική κοινωνία, σφόδρα αντίθετοι στον ισλαμικό εξτρεμισμό και συγχρόνως, σφόδρα φοβισμένοι μετά την αποφράδα 11η Σεπτεμβρίου: Η τρομοκρατική επίθεση στους Διδύμους Πύργους, ήταν η απαρχή μιας εχθρικής έως ρατσιστικής –ενίοτε- αντιμετώπισης των αμερικανών αραβικής καταγωγής σε αμερικανικό έδαφος, αντιμετώπισης που θύμισε λίγο-πολύ το «μάντρωμα» των γιαπωνέζων της Αμερικής μετά το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ από τους Ιάπωνες.

Έτσι, το ζήτημα του ρόλου των αμερικανών μουσουλμάνων στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι εντός κι εκτός ΗΠΑ στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και του αντιτρομοκρατικού αγώνα, όπως πολλά άλλα ζητήματα που σχετίζονται με τις ΗΠΑ, οφείλει το ενδιαφέρον που ακόμα παρουσιάζει επειδή αναδεικνύει το γνωστό, «μόνιμο» παράδοξο: η Αμερική, είναι χώρα της ελευθερίας αλλά και της έκδηλης αντίφασης.

Συγκεκριμένα: στην έρευνα -του, το Νιουσγκουϊκ «ομολογεί»: Από τη μία, το 52% των Αμερικανών θεωρούν τους συμπολίτες τους μουσουλμάνους άτομα πολύ πιο φιλήσυχα και φιλειρηνικά από τους μουσουλμάνους της ΕΕ και της Ανατολής, από την άλλη ,το 58% εκτιμά ότι «παραέρχονται πολλοί στην Αμερική από τις μουσουλμανικές χώρες».

Σε πρόσφατη πάλι έρευνα του Pew Research Center, διαπιστώνεται ότι οι μουσουλμάνοι που ζουν στις ΗΠΑ προερχόμενοι από το εξωτερικό, αφομοιώνονται από την αμερικανική κουλτούρα πολύ ευκολότερα από τους ντόπιους αφροαμερικανούς! Αλλά η διερεύνηση των αιτίων που κάνουν να εκδηλώνεται το φαινόμενο αυτό, είναι που χρήζει προσοχής, καθώς επίσης και η αναζήτηση μιας ενδεχόμενης πολιτικής ωφέλειας από την αμοιβαία αντιπάθεια μεταξύ αφροαμερικανών και μουσουλμάνων-μεταναστών στις ΗΠΑ…

Επιπλέον: οι Μουσουλμάνοι των ΗΠΑ είναι σε πολύ καλύτερη οικονομική και κοινωνική θέση από αυτήν των ευρωπαίων μουσουλμάνων, παρά το γεγονός ότι η ΕΕ –τουλάχιστον από νομοθετικής απόψεως- δεν ακολουθεί ρατσιστική πολιτική έναντι των ισλαμιστών πολιτών της, είτε αυτοί είναι γεννημένοι στο έδαφός της, είτε είναι μετανάστες. Γιατί άραγε παρατηρείται αυτό; Συμπαθούν οι ΗΠΑ περισσότερο από τους Ευρωπαίους τους Μουσουλμανους; Μπορεί και ναι βέβαια. Χώρια ότι οι Αμερικανοί ίσως να απαντούσαν στο πιο πάνω ερώτημα δείχνοντας με υπερηφάνεια προς τη μεριά του «ανεκτικού και φιλελεύθερου αμερικανικού Συντάγματος».

Άκρως αντιφατικό και γι αυτό ενδιαφέρον , είναι επίσης το γεγονός πως ,αν και λόγω της θρησκείας τους, οι αμερικανοί μουσουλμάνοι είναι λίαν συντηρητικοί στην καθημερινότητα τους και στις διαπροσωπικές σχέσεις τους, εντούτοις , στην πλειοψηφία τους, βάσει των δημοσκοπήσεων, έχουν επανειλημμένα ταχθεί υπέρ του Δημοκρατικού Κόμματος. Τουλάχιστον οι μισοί από αυτούς είναι απόφοιτοι αμερικανικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, και , την ίδια στιγμή που παραπονούνται πως η κυβέρνηση και ο περίγυρος τους αντιμετωπίζει με δυσπιστία μετά την 11η, το 71% των αμερικανών μουσουλμάνων παραδέχονται πως ο ΗΠΑ είναι μια χώρα στην οποία, όποιος εργάζεται σκληρά, προκόβει.

Αν όμως αυτά είναι λίγο –πολύ γνωστά, τι είναι αυτό που ωθεί το «Νιουσγουϊκ» να επαναφέρει το θέμα των μουσουλμάνων στη χώρα της Ελευθερίας χαρακτηρίζοντας τους «μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της χώρας και μαζί ευάλωτη κατηγορία πολιτών»;

Στη μακρά «προεκλογική περίοδο» στην οποία βρίσκεται η Αμερική, θα μπορούσε να πει κανείς πως μια ακόμα διερεύνηση της ζωής και της συνεισφοράς των μουσουλμάνων των ΗΠΑ σχετίζεται με την άγρα ψήφων –θέμα προσφιλές, ως είναι φυσικό, τόσο σε Ρεπουμπλικανούς όσο και σε Δημοκρατικούς. Κακά τα ψέματα όμως, ακόμα και οι μουσουλμάνοι των ΗΠΑ, οι «μεσοαστοί», οι «συμβατικοί», οι «μετριοπαθείς» και οι «ενάντιοι στον εξτρεμισμό», και κυρίως, αυτοί που «θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σε ρόλο διαύλου μεταξύ Δύσης και ισλαμιστών της Μ Ανατολής, προξενούν τελευταία την ανησυχία του Λευκού Οίκου και των διαφόρων Παρατηρητηρίων. Κι αυτό, γιατί οι μουσουλμάνοι ανακαλύπτουν τη σημασία της θρησκευτικής/πολιτιστικής ταυτότητας τους, προ-τείνοντας την έναντι της αμερικανικής: Το 60% των μουσουλμάνων μεταξύ 18 –29 ετών, αυτοπροσδιορίζονται πρώτα ως μουσουλμάνοι και κατόπιν ως αμερικανοί. Το φαινόμενο, έχει σίγουρα και τις συνέπειές του, και αυτό είναι που απασχολεί τους ιθύνοντες, όταν, παραλλήλως, δεν είναι μυστικό πως το 50% των Αμερικανικών τεμενών επιχορηγούνται από τη Σαουδική Αραβία, κοινώς, από το βαχαβιστικό Ισλάμ. Αν σ αυτήν την παράμετρο προστεθεί και το στατιστικό δεδομένο που θέλει το 36% των αμερικανών ισλαμιστών να ανησυχεί για την άνοδο του ισλαμικού εξτρεμισμού στην Αμερική και μόνο το 25% να τάσσεται υπέρ του αντιτρομοκρατικού αγώνα, είναι ερμηνεύσιμη η «εμμονή» του αμερικανικού Κογκρέσου να συντηρεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της δυτικής κοινής γνώμης «τη σημασία του εποικοδομητικού πολιτικού ρόλου που μπορεί να παίξει το (αμερικανικό) μετριοπαθές ισλάμ».

Διαπιστώσεων συνέχεια: Σύμφωνα με τα στοιχεία του «Νιουσγουίκ», ζουν στις ΗΠΑ, 2,3 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι. Δεν υπάρχουν όμως διαθέσιμα στοιχεία από το ρεπορτάζ του περιοδικού σχετικά με το πόσοι είναι ακριβώς οι αφρομερικανοί που ασπάζονται τον ισλαμισμό και τι είναι αυτό που τους ωθεί στη θρησκευτική μεταστροφή τους. Επίσης, μέχρι πρότινος, στα διάφορα συμβούλια αμερικανοισλαμικών σχέσεων, οι μουσουλμάνοι απέφευγαν να θέτουν ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ανεδείκνυαν περισσότερο θέματα σχετικά με τη μόρφωση των ισλαμιστών εκτός ΗΠΑ. Τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Ας «ακούσουμε» τον Γάζι Κάνκαν, Διευθυντή Συμβουλίου Αμερικανο-ισλαμικών σχέσεων: «…Υπάρχει ένα πλάνο να καταστεί αναξιόπιστη η αμερικανική μουσουλμανική κοινότητα προκειμένου να σταματήσουν τη μετανάστευση από τις μουσουλμανικές χώρες , να καταστήσουν αναξιόπιστη την κύρια αμερικανική μουσουλμανική οργάνωση και να φοβίσουν τους Αμερικανούς από το να δεχθούν τον ισλαμικό τρόπο ζωής…»

Φυσικά, στον αντίποδα του Κάνκαν, υπάρχει πάντα ένας Ντάνιελ Πάϊπς: Ο γνωστός και μη εξαιρετέος, «γερακίσιος» αναλυτής , πάλαι ποτέ σύμβουλος του αείμνηστου τώρα Ρόναλντ Ρήγκαν, δεν παύει να θέτει επί τάπητος το ζήτημα της «ανάγκης διατήρησης του ακραίου ισλάμ ως εχθρού νούμερου ένα για τις ΗΠΑ».

Ιδρυτής και διευθυντής του Middle East Forum, ο Πάϊπς είναι ο ίδιος που αναγνωρίζει ότι ένας βομβαρδισμός θα σταματούσε τη διαδικασία εκδημοκρατισμού του Ιράν και θα μετέτρεπε τη χώρα σε σημείο αναφοράς του αντιαμερικανισμού στον ισλαμικό κόσμο. Ωστόσο, «Όταν όμως πρόκειται για θέμα ζωής και θανάτου, δεν υπάρχει χώρος για πολυτέλειες. Άλλωστε, η επιδρομή θα είναι μια περιορισμένη επιχείρηση, που δεν θα έχει στόχο ούτε την κατοχή ούτε την ανατροπή του καθεστώτος», δήλωσε. Για αυτόν και τις ιδέες του σχετικά με το ρόλο του ισλάμ , ο Κάνκαν είχε τη δική του εκδοχή: « Ο Πάϊπς είναι το πιο ισλαμοφοβικό άτομο στις ΗΠΑ…δείχνει ότι έχει ένα ισλαμοφοβικό πλάνο, πως πληρώνεται από τους ισραηλίτες, από το ινστιτούτο που χρηματοδοτείται από εξτρεμιστές φονταμενταλιστές εβραίους που θέλουν να προκαλέσουν πόλεμο μεταξύ των πολιτισμών… Αν κάποιο άτομο έκανε κάτι κακό, θα έπρεπε να υποστεί τις συνέπειες. Αλλά το να πούμε πως επειδή αυτό ήταν κακό, όσοι είναι του αμερικανοισλαμικού συμβουλίου είναι κακοί, είναι σαν να λέμε πως επειδή ο Πάϊπς είναι κακός, όλοι οι εβραίοι της Αμερικής είναι κακοί. Αλλά είναι βλακώδες να λες κάτι τέτοιο».

Advertisements

Σχόλια»

1. fvasileiou - Μαΐου 30, 2008

Σε όλες τις δυτικές κοινωνίες ζουν μουσουλμάνοι-άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Είναι αυτοί οι άνθρωποι, γείτονές μας και φίλοι μας, δούρειοι ίπποι; Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί πειστικά από τις έρευνες, καθώς το παράδειγμα της Αγγλίας είναι πολύ πρόσφατο και ενδεικτικό.
Στέκομαι σε ένα στοιχείο, που επιβεβαιώνεται κι από την καθημερινή εμπειρία άλλωστε: Ότι η θρησκευτική ταυτότητα υπερισχύει της εθνικής. Με άλλα λόγια: Αν η θρησκευτική ταυτότητα δεν είναι μέρος της εθνικής, τότε έχουμε όχι μόνο διχασμό του ατόμου, αλλά και την επικράτηση της μιας επί της άλλης….

2. mariandr - Ιουνίου 2, 2008

Έγραψες: «Αν η θρησκευτική ταυτότητα δεν είναι μέρος της εθνικής, τότε έχουμε όχι μόνο διχασμό του ατόμου, αλλά και την επικράτηση της μιας επί της άλλης….»

Απαντώ: Πολύ ενδιαφερουσα και …..ιντριγκαδόρικη θέση Φώτη μου… με χαρά και περιέργεια θα ανέμενα αντι-σχόλια στο σχόλιό σου…Ίδωμεν.

Χαίρε,
Μ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: