jump to navigation

Χένρυ Κίσσινγκερ: «όποια κι αν είναι η επόμενη κυβέρνηση…» Ιουνίου 13, 2008

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Διεθνής Οικονομία, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

“Το διεθνές σύστημα είναι αντιμέτωπο με ένα παράδοξο: Η ευημερία του εξαρτάται από την επιτυχία της παγκοσμιοποίησης, αλλά αυτή η διαδικασία παρουσιάζει μια διαλεκτική που μπορεί να αποβεί ενάντια στο στόχο.

Οι διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης έχουν (ως εκ τούτου)λιγοστές ευκαιρίες για να διαχειριστούν την πολιτική διαδικασία οι δε διαχειριστές της πολιτικής διαδικασίας έχουν κίνητρα όχι απαραίτητα σύστοιχα με αυτά των οικονομικών διευθυντών. Αυτό το κενό μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας πρέπει να εξαλειφθεί ή να γεφυρωθεί», επισημαίνει μεταξύ άλλων ο πάλαι ποτέ Υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ, θεωρούμενος ως «γκουρού της διπλωματίας» και νυν Πρόεδρος της εταιρείας συμβούλων «Kissinger and Associates», Χένρυ Κίσσινγκερ!

Στο άρθρο του “Η παγκοσμιοποίηση και οι δυσαρεστημένοι από αυτήν», που δημοσιεύθηκε στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» προχθές, ο Κίσσινγκερ αναφέρεται στην ανάγκη εστιασμού πολιτικών και οικονομικών παραγόντων του διεθνούς συστήματος σε έξι σημεία:

Πρώτον: Τα προβλήματα που προκύπτουν από το προαναφερθέν παράδοξο της παγκοσμιοποίησης σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να καταστούν αφορμή για την προσβολή του βασικού πλαισίου στήριξης της έννοιας της παγκοσμιοποίησης.

Δεύτερον, όποια και αν είναι η επόμενη αμερικανική κυβέρνηση, θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψιν ότι η έννοια της εθνικής της ασφάλειας περνάει από μια στρατηγική επικεντρωμένη στην τεχνολογία και στην επιστήμη και συνεπώς στη βελτίωση της παιδείας.

Τρίτον, οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί θα πρέπει να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες προσκλήσεις και να συνδράμουν τις αναπτυσσόμενες χώρες για να συμμετάσχουν και αυτές στην παγκόσμια ανάπτυξη.

Τέταρτον, η αρχική G7 θα πρέπει να συνεχίσει να συναντάται σε επίπεδο Υπουργών Οικονομικών ως G8 με γνώμονα και τη μελέτη των κοινωνικών αποκλίσεων που προκύπτουν εντός της παγκοσμιοποίησης.

Πέμπτον, το Διεθνές Νομισματικό ταμείο πρέπει να εκσυγχρονισθεί γιατί είναι αναχρονιστικό: αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν αντιμετώπισε επαρκώς τις οικονομικές κρίσεις του 21ου αιώνα.

Έκτον, οι πρακτικές δανεισμού που οδήγησαν στην κρίση της αμερικανικής οικονομίας απαιτούν άμεση αναθεώρηση όσο και διεθνή συνεργασία.

Και ο Κίσσινγκερ καταλήγει: Αν δεν γίνει επεξεργασία των παραπάνω σημείων, «…το κενό μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα διευρυνθεί και οι δύο εξουσίες θα καταλήξουν να εξασθενούν η μία την άλλη».

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

“Το διεθνές σύστημα είναι αντιμέτωπο με ένα παράδοξο: Η ευημερία του εξαρτάται από την επιτυχία της παγκοσμιοποίησης, αλλά αυτή η διαδικασία παρουσιάζει μια διαλεκτική που μπορεί να αποβεί ενάντια στο στόχο.

Οι διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης έχουν (ως εκ τούτου)λιγοστές ευκαιρίες για να διαχειριστούν την πολιτική διαδικασία οι δε διαχειριστές της πολιτικής διαδικασίας έχουν κίνητρα όχι απαραίτητα σύστοιχα με αυτά των οικονομικών διευθυντών. Αυτό το κενό μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας πρέπει να εξαλειφθεί ή να γεφυρωθεί», επισημαίνει μεταξύ άλλων ο πάλαι ποτέ Υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ, θεωρούμενος ως «γκουρού της διπλωματίας» και νυν Πρόεδρος της εταιρείας συμβούλων «Kissinger and Associates», Χένρυ Κίσσινγκερ!

Στο άρθρο του “Η παγκοσμιοποίηση και οι δυσαρεστημένοι από αυτήν», που δημοσιεύθηκε στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» προχθές, ο Κίσσινγκερ αναφέρεται στην ανάγκη εστιασμού πολιτικών και οικονομικών παραγόντων του διεθνούς συστήματος σε έξι σημεία:

Πρώτον: Τα προβλήματα που προκύπτουν από το προαναφερθέν παράδοξο της παγκοσμιοποίησης σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να καταστούν αφορμή για την προσβολή του βασικού πλαισίου στήριξης της έννοιας της παγκοσμιοποίησης.

Δεύτερον, όποια και αν είναι η επόμενη αμερικανική κυβέρνηση, θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψιν ότι η έννοια της εθνικής της ασφάλειας περνάει από μια στρατηγική επικεντρωμένη στην τεχνολογία και στην επιστήμη και συνεπώς στη βελτίωση της παιδείας.

Τρίτον, οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί θα πρέπει να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες προσκλήσεις και να συνδράμουν τις αναπτυσσόμενες χώρες για να συμμετάσχουν και αυτές στην παγκόσμια ανάπτυξη.

Τέταρτον, η αρχική G7 θα πρέπει να συνεχίσει να συναντάται σε επίπεδο Υπουργών Οικονομικών ως G8 με γνώμονα και τη μελέτη των κοινωνικών αποκλίσεων που προκύπτουν εντός της παγκοσμιοποίησης.

Πέμπτον, το Διεθνές Νομισματικό ταμείο πρέπει να εκσυγχρονισθεί γιατί είναι αναχρονιστικό: αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν αντιμετώπισε επαρκώς τις οικονομικές κρίσεις του 21ου αιώνα.

Έκτον, οι πρακτικές δανεισμού που οδήγησαν στην κρίση της αμερικανικής οικονομίας απαιτούν άμεση αναθεώρηση όσο και διεθνή συνεργασία.

Και ο Κίσσινγκερ καταλήγει: Αν δεν γίνει επεξεργασία των παραπάνω σημείων, «…το κενό μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα διευρυνθεί και οι δύο εξουσίες θα καταλήξουν να εξασθενούν η μία την άλλη».

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: