jump to navigation

Η επόμενη ημέρα και το ευρωπαϊκό όραμα Ιουνίου 22, 2008

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Κοινωνία, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

H συζήτηση για την «κρίση της πολιτικής νομιμοποίησης» της Συνθήκης της Λισσαβόνας μετά το Ιρλανδικό «όχι», είναι απλώς η συνέχεια της συζήτησης για το «ποια Ευρώπη θέλουμε» που άνοιξε με το Γαλλικό και Ολλανδικό «όχι» που προηγήθηκαν του πρόσφατου ιρλανδικού. Έτσι, η απόρριψη της Συνθήκης από τους Ιρλανδούς, δεν προξένησε ξαφνικό πονοκέφαλο στους ευρωπαϊστές, απλώς ενέτεινε τον ήδη υπάρχοντα, καταφέρνοντας επιτέλους να περάσει το «μήνυμα» στους ηγέτες των κρατών-μελών: «οι Ευρωπαίοι έχουμε συνείδηση της κοινής μας προοπτικής, όμως οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν έχουν καμία σύνδεση με τα καθημερινά μας πρόβλήματα».

Πρόβλημα πρώτο και βασικό, όπως αποδείχθηκε και καταδείχθηκε περίτρανα και κατά την προχθεσινή Σύνοδο Κορυφής των 27 στις Βρυξέλλες, είναι αυτό της ακρίβειας, που οδήγησε μάζες διαδηλωτών στις Βρυξέλλες να φωνάζουν για τις εκρηκτικές τιμές στα καύσιμα και τα τρόφιμα. Το θέμα αυτό άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για να βγει ένα άλλο, το καταπιεσμένο επιτέλους και ευρύτερο της ακρίβειας ζήτημα: έχει κοινωνικό πρόσωπο η ΕΕ ώστε να επιδιώκεται με τόση ζέση η επικύρωση της όποιας ευρωσυνθήκης ή πρέπει να αγωνιστούν περαιτέρω οι ηγέτες για μια ουσιαστική επίτευξη τόσο πολιτικής όσο και κοινωνικής συνοχής;

Καταρχάς, το ζήτημα της πολιτικής ταυτότητας-συνεπώς και της επικύρωσης της Συνθήκης της Λισσαβώνας –μετά το μπλοκάρισμα που προξένησε με το ¨όχι της η Ιρλανδία (αφού η κύρωση απαιτούσε , ως γνωστόν, ομοφωνία από τα 27 κράτη –μέλη) παραπέμπεται στην Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου. Αμεση συνέπεια της συνειδητοποίησης ότι η ΕΕ αναζητεί ακόμα τη πολιτική της συνοχή καθώς και τρόπους για τη διασφάλιση της κύρωσης της Συνθήκης τον Οκτώβριο, είναι φυσικά η ορθή επισήμανση Σαρκοζύ περί παγώματος της όποιας διεύρυνσης της ΕΕ. Το καμπανάκι χτυπά πρωτίστως για την Τουρκία, η οποία όμως, εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε να παραπονεθεί (έτσι κι αλλιώς ανοιξαν δύο ακόμα διαπραγματευτικά κεφάλαια την περασμένη εβδομάδα) αφού η πολιτική εσωτερική της κρίση λειτουργεί αποτρεπτικά στην όποια θετική διάθεση των ευρωπαίων που έχουν , αυτήν την περίοδο, ήδη, το δικό τους θέμα «συνοχής». ΄Αλλωστε, οι ευρωπαϊστές ήδη «το φυσούν και δεν κρυώνει» με την άρνηση της νεοεισαχθείσης στην ΕΕ Τσεχίας να δεσμευθεί για τη συνέχιση της διαδικασίας επικύρωσης της Λισαβόνας.

Ως προς το ζήτημα όμως του «ελλείμματος μιας κοινωνικής Ευρώπης», ζήτημα που λέγεται από πολλούς ότι συνέβαλε στη διατύπωση του όχι, ακόμα και τα μέτρα που προτάθηκαν προχθές από τους 27 για να ανακουφιστούν οι σθεναροί ευρωπαϊστές πλην ασθενέστατοι οικονομικά ευρωπαίοι πολίτες, κατέδειξαν δυστυχώς τις διαφωνίες στην αντίληψη οικονομικής πολιτικής μεταξύ των μεγάλων κρατών-μελών, για αυτό και στην πραγματικότητα ήταν συστάσεις , όπως ορθά αποκλήθηκαν, και όχι ουσιαστικά μέτρα. Οι 27 , θέλοντας να κατευνάσουν τους εξοργισμένους με την ακρίβεια πολίτες και επιθυμώντας να δείξουν ότι πήραν το μάθημά τους, κατέφυγαν σε απλές συστάσεις για διαφάνεια στις αγορές ενέργειας, και δεν συμφώνησαν σε μέτρα δημοσιονομικής χαλάρωσης με αυξήσεις μισθών , εκτιμώντας ότι αυτό θα αύξανε τον πληθωρισμό.

Επιπλέον και κυρίως, η Γερμανία διαφώνησε ανοικτά με τη Γαλλία για την προτεινόμενη από το Σαρκοζύ μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα.

Η μοναδική και άκρως ουσιαστική φωνή – και προσκλητήριο καλής μίμησης της πράξης της- ήταν αυτή της Ιταλίας: Ο Μπερλουσκόνι ταυτίστηκε με τον «Ρομπέν των Δασών», όπως αποκλήθηκε η αύξηση του υπάρχοντος φόρου που επέβαλε ο ιταλός πρωθυπουργός στις εταιρείες πετρελαίου, ενώ παράλληλα, μείωσε τις τιμές των καυσίμων στα πρατήρια.

Ωστόσο, την εβδομάδα που πέρασε, δύο εξελίξεις άκρως σημαντικές για το παρόν και το μέλλον της ΕΕ σημειώθηκαν: η πρώτη, αφορά τα μεταναστευτικά μέτρα, και η δεύτερη, η παρουσίαση της νέας αμυντιής πολιτικής για τη χώρα του από το Νικολά Σαρκοζύ, Πρόεδρό της Γαλλίας και από 1ης Ιουλίου προεδρεύοντα της ΕΕ με ισχυρές ακόμα φιλοδοξίες παρά την «πικρή ικανοποίηση» που εισέπραξε με το ιρλανδικό όχι.

Ειδικότερα: το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την κοινοτική οδηγία που κατοχυρώνει τη 18μηνη περίοδο κράτησης των παράνομων μεταναστών και πενταετή απαγόρευση επανόδου τους στη χώρα απέλασης. Η εξέκιξη αυτή σημειώθηκε προς μεγάλη χαρά του σε λίγες μέρες Προεδρεύοντος της ΕΕ Νικολα Σαρκοζύ, ο οποίος έχει θέσει έτσι κι αλλιώς από τις βασικές του προτεραιότητες ως προεδρεύοντος, την επίτευξη της σύναψης «κοινού, ευρωπαϊκού , μεταναστευτικού συμφώνου».

Το γεγονός δε, πως η οδηγία πέρασε παρά τη θύελλα των αντιδράσεων για καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών, επαναφέρει το ευρύτερο ζήτημα του «κοινωνικού προσώπου της ΕΕ», από την άλλη αναδεικνύει την ευρωπαϊκή συνειδητοποίηση του ελλείμματος της ασφάλειας της ΕΕ: τα 8 εκατομμύρια των παράνομων μεταναστών που υπάρχουν τώρα στην ΕΕ, εφόσον είναι παράνομα, ευνόητα , δεν ευνοούν την κοινωνική συνοχή και δεν συμβάλουν στην ευρωπαϊκή οικονομική ανάπτυξη.

Ως προς το νέο αμυντικό Δόγμα που ανακοίνωσε ο Σαρκοζύ, αυτό χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, καθώς, όπως ο ίδιος επανειλημμένα τόνισε, το θεωρεί υπόδειγμα για την κοινή αμυντική πολιτική την οποία θέλει διακαώς να δομήσει επί της (ευρωπαϊκής)προεδρίας του: Τα αμερικανικά ΜΜΕ , είχαν δημοσιεύσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο τα στοιχεία της αναθεώρησης της γαλλικής αμυντικής πολιτικής που θα στελέχωναν τη Λευκή Βίβλο. Για την τελευταία όμως, ο Σαρκοζύ προσωπικά είχε ζητήσει τη διασύνδεσή της με την εθνική ασφάλεια (homeland security) και την ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική. Τελικά προχθές, ο Σαρκοζύ ανακοίνωσε αλλαγές στις δομές του γαλλικού στρατού, κυρίως όμως , ανακοίνωσε την επίσημη επιστροφή της χώρας του στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ όπως και την επιθυμία του για συγκρότηση ευρωπαϊκού στρατού που μάλιστα «θα επιχειρεί εκτός συνόρων , σε διεθνείς αποστολές, διάρκειας μέχρι και ενός έτους». Συνεπώς, η προσέγγιση των ευρωπαίων εταίρων στους άξονες της γαλλικής αμυντικής οπτικής, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη, και εύλογα θα περιπλακεί με το ζήτημα του ρόλου και της οπτικής που θα θέλουν να παίξουν η Βρετανία και η Γερμανία. Το ζήτημα είναι σοβαρό, ευαίσθητο και ακανθώδες, καθώς, η γαλλική αμυντική οπτική -οπτική που περιλαμβάνει και μελλοντική συζήτηση για την επαναφορά του ρόλου της πυρηνικής ενέργειας στην ΕΕ- συνδέεται με το βαθμό και τον τρόπο που θα διεξαχθούν οι μελλοντικές σχέσεις της ΕΕ με τα κράτη της Μέσης Ανατολής.

Σχετική –άσχετη με την ανακοίνωση της αναθεωρημένης γαλλικής αμυντικής πολιτικής , αλλά και με τις συνολικές εξελίξεις στην ταραγμένη περισσότερο από όσο ποτέ ΕΕ, είναι η μορφοποίηση του σχεδίου «Ενωση για τη Μεσόγειο», εμπνεύσεως Σαρκοζύ, που αναμένεται να ανακοινωθεί , υπό την εποπτεία της νέας ευρωπαίκής προεδρίας, στις 13 Ιουλίου.

Κατά τα λοιπά και στο «διά ταύτα», παρά την ακρίβεια , παρά την κρίση πολιτικής νομιμοποίησης της Συνθήκης της Λισσαβώνας και παρά τις συνεχείς διεργασίες και ευρωσκεπτικιστικές όσο και ευρωπαϊστικές γκρίνιες, αλλά και ακριβώς λόγω όλων αυτών, μπορεί η εικόνα της Ευρώπης να είναι «θαμπή» κατά τη Μπερλουσκόνειο έκφραση, αλλά θα συνεχίσει να είναι υπαρκτή, αφού το ευρωπαϊκό ενωτικό όραμα δεν θα εκπνεύσει ποτέ. Ενδεχόμενη εκπνοή του, απλώς θα επιτάχυνε και θα διευκόλυνε την επέλαση όλων των φαινομένων που τώρα αποκαλούνται σύγχρονες, παγκοσμιοποιημένες απειλές.

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: