jump to navigation

Ούτε ανέκδοτο είναι ούτε προπαγάνδα: Υπάρχουν και περιμένουν, οι Χριστιανοί της Κίνας Αύγουστος 10, 2008

Posted by mariandr in Ανθρώπινα δικαιώματα, Θρησκεία, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ  ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ**

Όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζωρτζ Μπους επισκέφθηκε την Κίνα το 2005, το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να συμμετάσχει σε Λειτουργία Ευαγγελικών στο Πεκίνο. Φυσικά, δεν το έπραξε διότι είχε «πολύ καιρό να λειτουργηθεί» και είπε να το πράξει στην Κίνα, θεωρώντας το ταξίδι του ευκαιρία για μια πνευματική ανάταση: Σε μια χώρα όπου η θρησκευτική καταπίεση είναι καθημερινό φαινόμενο από το 1949 , όταν δηλαδή πήραν την εξουσία οι κομμουνιστές, ο Μπους αποφάσισε να θέσει ως πρώτο θέμα στη διπλωματική ατζέντα του, αυτό της ελεύθερης θρησκευτικής έκφρασης.

Τυπικά, οι θρησκείες –τουλάχιστον το Ρωμαιοκαθολικό δόγμα- δεν έχουν απαγορευθεί, ούτε ως θέμα προς συζήτηση, ούτε ως βιωματική άσκηση και λατρεία. Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, οι εκκλησίες είναι ανοικτές και νόμιμες, όσο υπάγονται στον κρατικό έλεγχο και συστήνουν τον περίφημο «Κινεζικό Καθολικό Πατριωτικό Σύνδεσμο». Όποιος άλλος ναός, όποιος άλλος ιερέας, όποιο άλλο ποίμνιο, υπάρχει, λειτουργεί, θρησκεύει, χωρίς «κρατική άδεια», είναι απλώς «φαινόμενο προδοτικό και αντεθνικό». Διαστάσεις και συνέπειες του φαινομένου αυτού;

Από τις εκθέσεις Διεθνών Οργανώσεων και Κρατικών Φορέων της Δύσης για τα θρησκευτικά δικαιώματα στην Κίνα, προκύπτουν τα εξής στοιχεία:

Πρώτον, από τη στιγμή κατά την οποία η κυβέρνηση του Πεκίνου είναι αυτή που διορίζει επισκόπους και ιερείς, το Βατικανό δεν νομιμοποιείται σε αυτό που εκείνο θεωρεί αυτονόητο και αναφαίρετο δικαιώμά του: να αποφασίζει εκείνο για το διορισμό των ιερωμένων: Πέρυσι, ο Πάπας Βενέδικτος 16ος, είχε διαμηνύσει «στους Ρωμαιοκαθολικούς αδελφούς της Κίνας» πως «ηρθε η ώρα να ενωθούν σε ένα ποίμνιο», χωρίς διαχωρισμό σε «νόμιμο» και «παρανομο» πλήθος πιστών , ενώ παράλληλα είχε αποστείλει επιστολή στην κυβέρνηση, διαβεβαιώνοντας την πολιτική ηγεσία πως το Βατικανό θα μεταφέρει τη διπλωματική αντιπροσωπεία του από την Ταϊβάν στο Πεκίνο, αρκεί να μπορούσε να διορίζει εκείνο τους επισκόπους. Φέτος, με αφορμή τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Κίνα, ο Πάπας επανέλαβε την πρόσκληση του, και μάλιστα δήλωσε ότι το «Πεκίνο είναι δεκτικό στο Ευαγγέλιο» αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς για αύξηση του θρησκευτικού ενδιαφέροντος στους κόλπους της κινεζικής κοινωνίας.

Η μέχρι τώρα θέση της κινεζικής πολιτικής ηγεσίας ως προς το θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας, συνοψίζεται στο ότι «οι θρησκευτικές οργανώσεις έχουν την ευχέρεια να διαχειρίζονται τις υποθέσεις τους ελεύθερα , να λειτουργούν τα δικά τους θρησκευτικά σχολεία, να εκδίδουν θρησκευτικά βιβλία και περιοδικά και να λειτουργούν κοινωνικές υπηρεσίες σύμφωνα με τις ανάγκες τους», ενώ « ο επίσκοπος  Μάίκλ Φου Τισάν, της ελεγχόμενης από το κράτος Πατριωτικής Καθολικής Εκκλησίας, δήλωσε ότι σήμερα είναι «ο χρυσός αιώνας» για την άνθηση των θρησκειών σε αυτήν τη χώρα, προσθέτοντας ότι «υπάρχει έκρηξη θρησκευτικής πίστης όμως, εξαιτίας της μικρής μόρφωσης, ο λαός είναι εύκολη λεία για τις αιρέσεις» (πηγή: TYXIKOΣ, Μάρτιος-Απρίλιος 2001).

Από τη δήλωση αυτή όμως, προκύπτει ότι , κατά την «κρατική αντίληψη», η λατρεία των θρησκειών επιτρέπεται, και αυτό που απαγορεύεται, είναι η άσκηση των αιρέσεων (cults). Πράγματι, το Κινεζικό Πρακτορείο Xinhua, επικαλούμενο μάλιστα αμερικανική έκθεση –συνεπώς και οπτική- για τις συνέπειες του ρόλου των αιρέσεων και των λατρειών σε ένα έθνος, υποστηρίζει: « …οι αιρέσεις δεν υπακούουν στο νόμο, προξενούν κοινωνική αναταραχή, απειλούν την ίδια τη θρησκευτική ελευθερία και με την υποκριτική τους στάση δήθεν ως θρησκειών και ως α-πολιτικών οργανώσεων, συμμετέχουν ωστόσο σε πολιτικές δραστηριότητες. Μερικές δε από αυτές, καταφεύγουν ακόμα και σε φοροδιαφυγή»(Πηγή: Religious Tolerance)

-Δεύτερον: Η αλήθεια είναι ότι η Κίνα δεν μπορεί να καταπιέζει τη θρησκευτική έκφραση, κρίνοντας και αποφασίζοντας για τη διάκριση μεταξύ αιρετικής, παραθρησκευτικής οργάνωσης και (θεσμοθετημένης) θρησκείας. Από την άλλη, είναι αλήθεια ότι και η Δύση, παρά τις επιμελημένες και εμπεριστατωμένες εκθέσεις της για καταπάτηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων στην Κίνα, τα τελευταία χρόνια έχει δώσει έμφαση και δημοσιοποίηση στην καταπίεση και στο διωγμό που υφίστανται τα μέλη της οργάνωσης Φαλούν Γκογκ, με αποτέλεσμα, πολλοί δυτικοί να απορούν όταν «ξαφνικά»πληροφορούνται πως «υπάρχουν Χριστιανοί στην Κίνα». Στην πραγματικότητα, γνωρίζουν μόνο για το διωγμό των Βουδιστών (του Θιβέτ) και τα βασανιστήρια (ως και τις παράνομες και φρικιαστικές μεταμοσχεύσεις οργάνων) που περνούν οι Φαλούν Γκογκ. (οι τελευταίοι, υποστηρίζουν ότι τα μέλη τους ανέρχονται σε 100 εκατομμύρια παγκοσμίως).

Σύμφωνα όμως με τα στατιστικά στοιχεία που παραθέτει η ίδια η κινεζική κυβέρνηση, σήμερα στην Κίνα οι οπαδοί διαφόρων θρησκειών , φτάνουν τα 100 εκατομμύρια, ενώ υπάρχουν 85.000 λατρευτικοί χώροι και 3.000 παραθρησκευτικές οργανώσεις.

Τρίτον: Για την ίδιο το κομμουνιστικό καθεστώς ωστόσο, η σοβαρότερη θρησκευτική απειλή είναι η Φαλούν Νταφα: « Η κυβέρνηση τη θεωρεί ως τη σοβαρότερη απειλή μετά τη φοιτητική εξέγερση του 1989 και έχει ιστορικούς λόγους για να φοβάται, αφού θυμάται τα καταστροφικά αποτελέσματα που είχαν για τη χώρα οι ανά διαφορετικές περιόδους θρησκευτικές επαναστάσεις» (Πηγές: Religious Tolerance, Christianity Today)

Και ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε για την Ορθόδοξη παρουσία στην Κίνα: Καταρχάς, η εισαγωγή του χριστιανισμού στην Κίνα, δεν είναι μια ιησουητική υπόθεση ( πρώτη παρουσία το 1601). Οι Απόστολοι Θωμάς και Βαρθολομαίος είναι αυτοί που διέδωσαν το Χριστιανισμό στην Ασία. Όταν δε το Βυζάντιο εξόρισε τον πατριάρχη Νεστόριο κατά τη σύνοδο της Εφέσσου, οι μαθητές του διεσπάρησαν στην Ασία και έφθασαν στην Κίνα τον 7ο αιώνα, ενώ «υπολείμματα» αυτών συναντησε ο Μαρκο Πόλο φθάνοντας στην Κίνα.

Όπως γράφαμε στην «Α» (18-01-06) : «…Επίσης, το 1652, βρέθηκε η περίφημη επιγραφή του Si ngan fu, που έφερε τα πάνω-κάτω στη Χριστιανική Αρχαιολογία της Ασίας …

Πώς ακριβώς είναι λοιπόν η επιγραφή αυτή;

-Πάνω στη μαύρη μαρμάρινη αυτή στήλη, (διαστάσεων 2,4μ ύψος , 90 εκ πλάτος και 25 εκ πάχος) είναι σκαλισμένος σταυρός, και κάτω από αυτόν μια επικεφαλίδα: « το μνημείο αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φωτεινής θρησκείας του Τα Τασίν στο Μέσο Βασίλειο». Σύμφωνα δε με το κείμενο, ο Ολοπέν, Πέρσης Νεστοριανός, έφτασε από το Τα Τασίν (Περσία) στο Τσαγκ Γκάν, στην αυλή του αυτοκράτορα Τάί Τσουγκ, και μετέφρασε τις Χριστιανικές Γραφές. Ο αυτοκράτορας, πεισθείς για την ορθότητα και την αλήθεια της θρησκείας αυτής, διέταξε τη διάδοσή της. Το κείμενο αυτό, παραθέτει επίσης τα ονόματα των Κινέζων αυτοκρατόρων που υποστήρίξαν τη θρησκεία αυτή και καταγράφει τα ονόματα θρησκευτικών ηγετών: ενός επισκόπου, 28 πρεσβυτέρων και 38 άλλων κληρικών και μοναχών.

Ο γιος του Τάϊ, ο Κάο Τσουγκ, που έκανε πολλές πολιτικές μεταρρυθμίσεις και έδειξε μεγάλη θρησκευτική ανοχή , θεώρησε τον Χριστιανισμό, έτσι όπως τον δίδαξε βέβαια ο αιρετικός Νεστοριανός μοναχός, ως το «αληθινό δόγμα». Αυτό αναφέρεται στη Μεγάλη Κινεζική Εγκυκλοπαίδεια, αναφορικά με την ιστορία της δυναστείας των Ταγκ (Τάϊ Τσούγκ). Μάλιστα, από τότε οι Χριστιανοί αποκαλούνται από τους Κινέζους «Σύριοι» για να ξεχωρίζουν από τους Πέρσες που ήταν στην πλειονότητά τους, Ζωροάστρες».

Το 1901 γίνεται ο πρώτος χριστιανικός διωγμός : Οι συντηρητικοί Κινέζοι, που θέλουν να διώξουν τους ξένους και να διατηρηθεί ο παραδοσιακός κινεζικός πολιτισμός, σκοτώνουν τους Άγγλους ιεραποστόλους αρχικά και στη συνέχεια επικηρύσσουν όλους τους χριστιανούς, ζητώντας να ακολουθήσουν τις παραδοσιακές κινεζικές θρησκείες, αλλιώς θα σφαγούν. 300 Κινέζοι Ορθόδοξοι βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο, ενώ οι εκκλησίες και τα σπίτια τους καίγονται από τους φανατικούς συντηρητικούς.
Στο 2008, το έργο της Oρθόδοξης Εκκλησίας στην Κίνα συνεχίζεται με τη λειτουργία (από το 1996) της Μητρόπολης στο Χόνγκ – Κονγκ, που βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωσνταντινούπολης , ενώ τους Ορθοδόξους του Χογκ Κογκ ποιμαίνει, ο Μητροπολίτης Χονγκ -Κονγκ Νικήτας. Στην Ταϊβάν, «ψυχή» της εκεί ορθόδοξης παρουσίας είναι ο πατήρ Ιωνάς Γρηγοριάτης.

«Ασήμαντη» λεπτομέρεια: Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από το μοναδικό περιοδικό «Ορθόδοξοι Ψίθυροι» που κυκλοφορεί στα κινζεικά σε 13000 αντίτυπα…

***  ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 10-08-08

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: