jump to navigation

AΠΟΣΤΡΟΦΗ Σεπτεμβρίου 1, 2008

Posted by mariandr in Επιστήμη, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Aπογευματινή της Κυριακής, 17 Αυγούστου  2008

Δικαίωμα στο όνειρο, στο όποιο όνειρο, έχουν όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι επί γης. Υπό αυτήν την έννοια, η πρόσφατη δήλωση του Προέδρου της Τοyota , Κατσουάκι Γουαταναμπι «οραματίζομαι μια κοινωνία όπου ρομπότ και άνθρωποι θα μπορούν να ζήσουν μαζί», ίσως σε πολλούς να φαντάζει ευγενής σκοπός προς όφελος τόσο της επιστημονικής τεχνολογικής εξέλιξης, όσο και προς όφελος της ανθρωπότητας. Ας μη ξεχνάμε, ότι οι γεροντότεροι καθώς και τα άτομα με κινητική ή άλλου είδους αναπηρία, με τεράστια ανακούφιση και λαχτάρα θα άκουγαν μια είδηση για την κατασκευή ενός ρομπότ που θα μπορούσε επί παραδείγματι να τους φέρει ένα ποτήρι νερό.

Το ζήτημα είναι από ποια οπτική βλέπει κανείς αυτήν τη «συνύπαρξη».

Υπενθυμίζουμε το Ντέϊβιντ Λέβι. Σκακιστής, πιθανότατα γνωστός μόνο στο χώρο των ανθρώπων που αγαπούν το σκάκι, ωστόσο ο άνθρωπος αυτός, έγινε διάσημος στα 63 του, πριν δύο χρόνια δηλαδή, όταν εκπόνησε ..τη διπλωματική του εργασία, με τίτλο « Στενές Σχέσεις με τεχνητούς συντρόφους»! Λίγο μετά, η εργασία αυτή εκδόθηκε σε βιβλίο, το γνωστό στους αγγλόφωνους αναγνώστες « Αγάπη και Σεξ με Ρομπότ».

Για αυτούς που θα σπεύσουν να υποστηρίξουν πως αυτά είναι ανοησίες ή πως «κανείς δεν ασχολείται πέραν δύο –τριών «τρελλών» και «πληρωμένων από βιομηχανίες» επιστημόνων, να υπενθυμίσουμε και αυτό: Στο Πανεπιστήμιο του Μααστριχτ, συμμετείχαν σε συνέδριο με αυτό ακριβώς το θέμα, των πιθανόν δηλαδή στο μέλλον ερωτικών σχέσεων ανθρώπων και ρομπότ, επιστήμονες από τουλάχιστον επτά χώρες. Αραγε, πρσοκλήθηκαν και Θεολόγοι να αναρωτηθούν αν μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα ρομπότ διαθέτουν και ψυχή;

Το ρητορικό ερώτημα δεν είναι ειρωνικό, αλλά σκόπιμο, για να συμβάλει στον εύλογο –ομολογουμένως, ελαφρώς φιλοσοφικό και κοινωνιολογικό- προβληματισμό του πώς νοεί ο άνθρωπος του 21ου αιώνα την «πρόοδο» και πώς αντιλαμβάνεται τη σχέση του με τα αντικείμενα και τον κόσμο γύρω του. Δεν είναι ίσως , ακόμα και παράδοξο, από τη μία ο άνθρωπος αυτός να επιχειρεί «στροφή προς τη Φύση», ομολογώντας συντετριμμένος πως επιχείρησε να την καταστρέψει και παράλληλα, να επιχειρεί μια «στενή σχέση με …τεχνητούς συντρόφους;» Τελικά, τι είναι φυσικό και τι είναι παρά τη φύση μας, και που από «στροφή» μπορεί να οδηγήσει σε «διά-στροφή»;

-Για τους Αμερικανούς που λατρεύουν τα ρομπότ, αυτά όλα συνιστούν ¨άδικο χάσιμο χρόνου». Κι αυτό, γιατί κατά τη γνώμη τους, η ρομποτική είναι μια υπόθεση πολύ χρήσιμη και σοβαρή, αφού , στόχος της κατασκευής διάφορων ρομπότ, είναι , αποκλειστικά και μόνο, η επιτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων: Το κούρεμα του γκαζόν, η πληκτρολόγηση ενός κειμένου καθ υπαγόρευση όταν ένα άτομο είναι τετραπληγικό, το διάβασμα ενός παραμυθιού σε ένα μικρό παιδί του οποίου η μητέρα εργάζεται ή η συναρμολόγηση των μηχανικών μερών ενός αυτοκινήτου… Toyota, (γεγονός που κάνει τον Προεδρο της Αυτοκινητοβιομηχανίας εύλογα να υπερηφανεύεται και να δηλώνει ότι θα αυξήσει τον αριθμό των …μηχανολόγων-ρομπότ που έχει..ως εργαζόμενους).

Ας ξαναθυμηθούμε το …ανδροειδές-όπως λέγεται η συγκεκριμένη κατηγορία ρομπότ- ρομποτάκι , την Ασιμο της Honda. Πήρε είκοσι ολόκληρα χρόνια η δημιουργία του, και , η είδηση πως διήθυνε το ρομπότ αυτό πρόσφατα τη συμφωνική ορχήστρα του Ντιτρόϊτ, έφθασε μέχρι τα αραβικά Εμιράτα. Η Ασιμο- αν και ανδροειδές, αυθαίρετα εμείς τη βαφτίζουμε..γένους θηλυκού(!)- μπορεί επίσης να τρέχει με έξι χιλιόμετρα την ώρα, να κλωτσάει τη μπάλα, να περνά μια γιαγιά στο απέναντι πεζοδρόμιο, να σερβίρει καφέ και να ανταποκρίνεται σε βασικές εντολές. Η ερώτηση όμως είναι η ακόλουθη: Σας αρκούν αυτά τα χαρακτηριστικά της για να αποφασίζατε τη σύναψη … στενότερων σχέσεων μαζί της; Πάντως, για τους ..ρομαντικούς, υπάρχουν και ρομπότ που μπορούν να περπατούν δίπλα σας, και σε ό,τι κι αν τα ρωτάτε, αυτά΄να απαντούν εναλλάξ «ναι», ή «όχι» , δημιουργώντας τη ψευδαίσθηση μιας πραγματικής συζήτησης. Πόσο απέχει όμως η προσπάθεια «πολέμου στη μοναξιά με σύμμαχο ένα ρομπότ» από τη τρέλλα;

Σύμφωνα με την αμερικανική οπτική, τα ρομπότ θα αποβούν υπερβολικα χρηστικά στα επόμενα χρόνια, και για αυτό η ¨λιανική» τους πώληση θα ξεπεράσει «τη χονδρική», κοινώς… δεν θα πωλούνται χιλιάδες δολάρια άρα μόνο σε βιομηχάνους, αλλά θα είναι «χρήσιμο βοήθημα» σε κάθε πολυάσχολο ή ανήμπορο πολίτη. Πιστεύουν δε, ότι «τη ζημιά» και την..όρεξη για φιλοσοφικές και ψυχολογικές συζητήσεις ως προς το θέμα «ρομπότ και άνθρωπος», την κάνουν οι Ιάπωνες, οι οποίοι, τόσο πολύ λατρεύουν τα ρομπότ, ώστε είναι αφοσιωμένοι στην κατασκευή ανδροειδών, μηχανημάτων δηλαδή, όχι επιφορτισμένων να βοηθούν τον άνθρωπο στην καθημερινότητα του, αλλά να τον αντικαταστήσουν.

« Επιδιώκουν τη δημιουργία ενός ρομπότ-συντρόφου, που δρα όπως ακριβώς ένας άνθρωπος», σχολιάζει στο μπλογκ του «Αγαπώντας το Μηχάνημα» ο Τιμ Χόρνιακ.

Είναι σίγουρος άραγε για αυτή τη «βασική διαφορά» μεταξύ της αμερικανικής και της ιαπωνικής οπτικής; Διότι, μπορεί η Αμερικανική κυβέρνηση να μην έχει εθνική ρομποτική στρατηγική όπως έχει η Ιαπωνική, και μπορεί να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη στόχευση στη μαζική παραγωγή ρομπότ στην αγορά υγείας, αλλά, από ένα σημείο και μετά, η τεχνολογική έρευνα και πρόοδος, «μπερδεύεται» πολύ εύκολα τόσο με την αλαζονεία και το «ά-μετρον» ενός ανθρώπου, όσο και με τους στόχους ενός έθνους. Είναι γνωστό ότι στις ΗΠΑ, η οπτική της ¨πρακτικής χρησιμότητας» ενός ρομπότ, ήταν και παραμένει απόρροια σχετικών εντολών του Υπουργείου Άμυνας, το οποίο χρηματοδοτεί κατά 80% τη ρομποτική έρευνα: Είναι γνωστά τα ήδη δοκιμασμένα «μη επανδρωμένα» οχήματα και τανκς των πολεμικών πεδίων, όπως είναι γνωστή και η προσπάθεια κατασκευής «στρατιωτών-ρομπότ» που θα αντικαθιστούν τους ανθρώπους –στρατιώτες : Το πραγματικό και το συναισθηματικό κόστος από την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής, θα είναι σαφώς μικρότερο. Επίσης, οι στρατιώτες –ρομπότ θα μπορούν να πολεμούν περισσότερο και να δρουν σε τόπο και με τρόπο, που πιθανόν οι άνθρωποι-στρατιώτες μας να μην μπορούν να πάνε, υποστηρίζουν επιστήμονες που συνεργάζονται τόσο με το Πεντάγωνο όσο και με συγκεκριμένα Πανεπιστήμια.

Μπορεί. Θα θέλαμε κάτι τέτοιο πράγματι; Θα γίνει κάτι τέτοιο ποτέ; Κι αν γίνει, θα μας γυρίσει με κάποιον τρόπο μπούμεργκ αυτό μας το επίτευγμα ή όχι; Στην «κοιλάδα της φρίκης», άρθρο του Ιάπωνα ρομποτιστή Μασαχίρο Μόρι, που πραγματεύεται τη συνύπαρξη ανθρωπόμορφων ρομπότ και ανθρώπων, αναφέρεται: « Όσο ένα ρομπότ γίνεται όλο και πιο ανθρωπόμορφο, ο άνθρωπος αισθάνεται όλο και πιο οικεία μαζί του…μέχρι τη στιγμή που πλησιάζει το τέλειο… γίνεται δηλαδή σχεδόν ανθρωπος, όμως..μικρές ατέλειες, το κάνουν να δείχνει απόκοσμο…Τότε, η αντίδραση του ανθρώπου είναι η ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ».

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: