jump to navigation

Ο τέταρτος στόλος δεν είναι (πια)μόνος… Σεπτεμβρίου 21, 2008

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

( ΑτΚ 21-09-08)

Μετά την απέλαση των αμερικανών πρεσβευτών από τρεις χωρες της Λατινικής Αμερικής αλλά και την παρατηρούμενη προσπάθεια αναθέρμανσης των ρωσολατινοαμερικανικών σχέσεων που είχαν ασθενήσει τα τελευταία χρόνια, τα διεθνή ΜΜΕ έκαναν λόγο για άλλη μια ήττα των ΗΠΑ που πλέον «έχουν πάρει απόφαση ότι η αυτοκρατορία τους καταρρέει και η Λατινική Αμερική έχει αυτοτέλεια, δύναμη και ισχυρή φωνή στον κόσμο».

Όμως, η ερμηνεία των πρόσφατων εξελίξεων στη Λατινική Αμερική, χρήζει μιας αναδρομής στην πρόσφατη ιστορία σε συνδυασμό με την απόπειρα απάντησης στο γιατί τα όσα συμβαίνουν στις λατινοαμερικανικές χώρες, συμβαίνουν «τώρα».

Καταρχάς, υποτιμήθηκε η ιστορική ημέρα της 23ης Μαϊου 2008, όταν , με οικοδεσπότη τον Βραζιλιάνο Πρόεδρο Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα, συστήθηκε η Ένωση των Λατινοαμερικανικών χωρών (UNASUR), απαρτιζόμενη από 12 χώρες. Ποια είναι η σημασία της σύστασης της Ένωσης; « Η ελεύθερη διακίνηση όλων των αγαθών ως το 2019 , χωρίς δασμούς ως το 2014», και ακόμα: « Μια ενωμένη Νότια Αμερική μπορεί να μετακινήσει την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων», όπως δήλωσε τότε ο Σίλβα, συμπληρώνοντας: «Για αυτό προτείνω τη σύσταση Νοτιοαμερικανικού Αμυντικού Συμβουλίου».

Ο Σίλβα πήγε ακόμα παραπέρα όμως, όταν εξήγησε πως στο νέο αιώνα, η σύσταση ενός τέτοιου συμβουλίου είναι απαραίτητη για την ενοποίηση της αμυντικής βιομηχανίας της περιοχής. Σήμερα, ο «αντιδραστικός» στη δημιουργία αυτού του συμβουλίου, είναι ο κατά τους «τσεγκεβαρίστες» της Λατινικής Αμερικής «φιλοαμερικανός» Ουρίμπε της Κολομβίας.

Και εδώ ακριβώς είναι που οι ενθουσιασμένοι με την «ανεξάρτητη φωνή της Λατινικής Αμερικής που ξεσηκώνεται κατά της αμερικανικής μονοκρατορίας» λαθεύουν και παραβλέπουν την εσωτερική κρίση στη Νότια Αμερική: Μπορεί-αναντίρρητα μάλιστα- ο Τσάβες (με το πετρέλαιο) να στηρίζει την οικονομία του Κάστρο στην Κούβα και να πράττει το ίδιο για το χατήρι του Μοράλες ( ο οποίος διαφορετικά δεν θα έστελνε τόσο εύκολα «στα τσακίδια» τους αμερικανούς διπλωμάτες), μπορεί ο Κίρχνερ στην Αργεντινή να έφερε έναν αέρα εθνικής υπερηφάνειας και να ενθάρρυνε την παγίωση της αίσθησης πως υπάρχει εθνική ταυτότητα, και τέλος-τέλος, μπορεί , εφόσον συστήθηκε η UNASUR, να συσπειρώθηκαν όλοι οι λατινοαμερικναοί ηγέτες γύρω από το Μοράλες δείχνοντας στον κόσμο ‘μια φωνή». Στην πραγματικότητα όμως, ο –κατ ουσίαν εμφύλιος- στη Βολιβία του Μοράλες, πιστοποιεί ότι το γενικό ρεύμα στην πολιτική σκέψη των Νοτιοαμερικανών είναι βαθιά λαϊκιστικό, τύποις μόνο κοντά στην αυθεντικότητα του παλιού Τσεγκεβαρισμού, εκφραζόμενο ως κράμα πατριωτισμού και αριστερισμού που ενίοτε παραπέμπει σε ρητορείες και τακτικές ολοκληρωτισμού. (Βλέπετε Κούβα)

Έτσι, ενώ ο Μοράλες πασχίζει για να μην αυτονομηθούν οι πέντε «δεξιές» επαρχίες της χώρας του που διεκδικούν μεγαλύτερο μερίδιο στα ενεργειακά αποθέματα, η αντιαμερικανική ρητορεία του δεν τον βοηθά ούτε στην εκπόνηση συγκεκριμένου σχεδίου ούτε τον απαλλάσσει από το χαρακτηρισμό του γραφικού.

Στον αντίποδα αυτού, στην Κολομβία , ο Ουρίμπε επιμένοντας να ζητεί να χαρακτηριστούν οι αριστερές, αντάρτικες ομάδες της χώρας , οι διαβόητες οι περιβόητες κατ άλλους FARC ως τρομοκρατικές, λαθεύει με τη σειρά του και δεν συνδράμει στην παγείωση μιας δυνατής UNASUR , αφού όντως δείχνει με τη στάση του να ναι φύλακας των αμερικανικών συμφερόντων και αφού κλείνει τα μάτια στα ψυχικά τραύματα που άφησαν πίσω τους σχέδια τύπου «Κόνδορα» περασμένων και δικτατορικών δεκαετιών.

Συνεπώς, δεν αρκεί ο αντιαμερικανισμός ή ο φιλοαμερικανισμός για να καταστήσει «ανεξάρτητη και δυνατή» τη Νότια Αμερική.

Και ήρθε η σειρά της ρωσικής αρκούδας. Γιατί τόση σπουδή να δηλώσει την παρουσία της στη Λατινική Αμερική;

Παρά τα θρυλούμενα, η Ρωσία γνωρίζει πως ,σ ε αυτήν ειδικά τη συγκυρία, τη «μεταΚαυκάσεια», η Νότια Αμερική είναι ένα άκρως χρήσιμο εργαλείο για εκείνη. Χρησιμοποιεί κατά τον καλύτερο τρόπο αυτό που υποτίμησαν οι Αμερικανοί, διότι αν δεν το είχαν υποτιμήσει θα είχαν ακολουθήσει «φιλικότερη» στρατηγική: « Οι πετρελαϊκές εταιρείες θα πρέπει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα που είναι η τάση εθνικοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών στη Λατινική Αμερική», είχε πει παλιά ο Γερούν φαν ντε Βέερ , διεθύνων σύμβουλος της Shell.

Tί έκανε λοιπόν ο Μεντβέντεβ «για να μπει στο μάτι των ΗΠΑ»; Συμφώνησε στη Νικαράγουα –την κατά σύμπτωση μόνη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την ανεξάρτητη Νότια Οσσετία και την Αμπχαζία, να ψάξουν για μαύρο χρυσό σε περιοχές όπου όμως , σημειωτέον, ακόμα δεν έχουν δοθεί άδειες εκμετάλλευσης. Όταν λοιπόν οι ΗΠΑ θεωρούσαν δεδομένο επί δεκαετίες ολόκληρες ότι η Λατινική Αμερική είναι παίκτης σε παιχνίδι για δύο, με ες αιεί παίκτη το Λευκό Οίκο και τη Νότια Αμερική μόνο, και δεν προέβλεπαν ότι κάποτε η Νότια Αμερική θα αποκτούσε συμμάχους και εταίρους, σήμερα, είναι άνευ ουσίας πολιτικές τύπου Κοντολίζα Ράϊς που εξαντλεί τη στρατηγική της σε αυστηρές προειδοποιήσεις και ρητορείες τύπου « η Ρωσία θα απομονωθεί».

Και κυρίως: οι ΗΠΑ κατάλαβαν αργά τη σημασία του τέταρτου στόλου που έχουν αναπτύξει στην περιοχή. Παρά τη σωρεία των εκτιμήσεων και των προβλέψεων και την παρουσία δεξαμενών σκέψης και των «γκουρού» τύπου Μπρεζίνσκι, έριξαν όλο το βάρος «στην προς ανατολάς επέκταση του ΝΑΤΟ»-και σωστά έπραξαν, παραγνωρίζοντας όμως τη σημασία της συγκροτημένης και σύγχρονης στρατηγικής και τακτικής «στη μεριά του Ειρηνικού όπου αναδύονται νέοι παγκόσμιοι παίκτες».

Παρά την υπερβολή της ρωσικής προπαγάνδας, οι από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις Ρωσίας –Λατινοαμερικανών στην Καραϊβική κατά τους προσεχείς μήνες, είναι γεγονός και οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι ο στόλος τους είναι «τραγικά κοντά» στα νερά αυτά…

Κι αν η …διαστημική συνεργασία μεταξύ Ρωσίας –Κούβα, που ανακοινώθηκε μόλις προχθές, προκαλεί γέλια σε ορισμένους αμερικανούς αναλυτές, ίσως η είδηση περί της επιτάχυνσης των διαδικασιών για τη δημιουργία της Αραβικής Νομισματικής ένωσης –κατά το πρότυπο της Ευρωπαίκής- να μην προξενεί τα ίδια γέλια. Γιατί, μπορεί η Αραβική ΟΝΕ να θεωρείται από κάποιους «ουδέτερο ή και καλό νέο», αλλά η δυτική οικονομία μόνο καλά δεν πάει και οι άραβες δεν έχουν κανένα λόγο (στο μέλλον) να υιοθετούν ρητορική τύπου Ράϊς για τους λατινοαμερικανούς , οι οποίοι, στο κάτω-κάτω, είναι και κείνοι «συνάδελφοι» πετρελαιάδες…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: