jump to navigation

Kεμπάπ και φαλάφελ Οκτώβριος 6, 2008

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Κοινωνία, PAGOSMIOPOIISI, PALAIA KIMENA TOU 2008.
trackback

Όταν ο πρώην οδοντοτεχνίτης και νυν ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος της Ελευθερίας στην Αυστρία Χαντς Κρίστιαν Στράχε φώναζε στους οπαδούς του σε πλατεία της Βιέννης: « Πού ακούστηκε στις αυστριακές μας πόλεις αντί για λουκάνικα και σνίτσελ να πωλούνται κεμπάπ ανάμικτα με φαλάφελ; Αδέλφια, φυλαχθείτε από την ισλαμοποίηση», προκαλούσε τη συμπάθεια μόνο για ένα λόγο. Έφτιαχνε τη διάθεση ορισμένων σκεφτικών περαστικών που χαμογελούσαν όταν τον άκουγαν θεωρώντας τον γραφικό.

Όταν όμως, στις προχθεσινές εκλογές, αναδείχθηκε πρώτο το σοσιαλιστικό κόμμα χωρίς αυτοδυναμία και με δύο ακροδεξιά κόμματα να λαμβάνουν συνολικά το εκπληκτικό ποσοστό του 29%, ολόκληρη η ΕΕ ασχολήθηκε με το «εκπληκτικό αυτό αποτέλεσμα» καθώς και με τη δήλωση του Στράχε: «μ ενδιαφέρει να γίνω ο επόμενος Αυστριακός καγκελάριος». Μπροστά στο ενδεχόμενο να κυβερνήσει την Αυστρία ένας ακροδεξιός που θα παρέπεμπε στο Χίτλερ, προξενήθηκε ρίγος πολιτικό, κοινωνικό, φιλοσοφικό, και η Κομισιόν, έσπευσε σε ρόλο –ιμιτασιόν ενός Τσαμπερλέϊν αλλοτινών καιρών να κατευνάσει τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές ανησυχίες, ανακοινώνοντας: « Η Αυστρία ψήφισε , αυτό πρέπει να γίνει σεβαστό όπως επιβάλλει η δημοκρατία. Είμαστε σίγουροι ότι η Αυστρία θα συνεχίσει να είναι εποικοδημητικός εταίρος στην ΕΕ».

Μπορεί άραγε να συγκριθεί το νόημα της δήλωσης αυτής με τα γεγονότα του παρελθόντος, και για την ακρίβεια, με τη στάση των Ευρωπάιων πολιτικών το 2000, όταν , ο Αυστριακός ηγέτης του Λαϊκού κόμματος Σούσελ, προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση, έκανε άνοιγμα στον ακροδεξιό του αποκαλούμενου κόμματος των Φιλελευθέρων Χάϊντερ; Τότε, το πρώτο μποϋκοτάζ που έκανε η ΕΕ για να δείξει την αποστροφή της για την ακροδεξιά πορεία της Αυστρίας , ήταν να αρνηθεί κατ ουσίαν την πρόσκληση των κορυφαίων ηγετών της στο χορό της Όπερας της Βιέννης. Τότε, ήταν που αναγκάστηκε ο Σούσελ να πει: «θα ξεκινήσουμε εκστρατεία για να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ένα ημιδικτατορικό καθεστώς του Τρίτου Κόσμου»…«Άλλαξαν οι καιροί» στην ΕΕ;

Ακροδεξιός λαϊκισμός

-Ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους : Πρώτον, τα δύο ακροδεξιά κόμματα της Αυστρίας, το κόμμα της Ελευθερίας του Στράχε και η Συμμαχία για το μέλλον της Αυστρίας του Χάϊντερ, ήταν αναμενόμενο να συγκεντρώσουν τα θεαματικά ποσοστά τους, από τον περασμένο Μάρτιο, όταν στις τοπικές εκλογές της Κάτω Αυστρίας, οι Σοσιαλδημοκράτες γνώρισαν την πρώτη –μετά τη δεκαετία του 1950- επώδυνη ήττα τους, χάνοντας επτά μονάδες και βλέποντας την ακροδεξιά να γίνεται τρίτο κόμμα.

Δεύτερον, η Αυστριακή ακροδεξιά, ήταν ανέκαθεν παρούσα στα πολιτικά πράγματα. Σε αντίθεση με τη Γερμανία, που χρησιμοποίησε-και χρησιμοποιεί- κατά καιρούς το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο για να περιστείλει ακροδεξιές, ναζιστικές «δράσεις», στην Αυστρία, τη χώρα που κατ εξοχήν διατράνωσε την πίστη της στο ότι «Ο Χίτλερ ήταν Γερμανός και ο Μπετόβεν Αυστριακός», πολιτικοί ακροδεξιάς απόκλισης σαν τον πάλαι ποτέ ισχυρό άνδρα Κουρτ Βαλτχάϊμ, είχαν πάντοτε μερίδιο στον πολιτικό λόγο. Και μπορεί ο Μαρκ Μοριέ Χάουαρντ στο βιβλίο του « Μπορεί ο λαϊκισμός να καταπιεστεί μέσα σε μια Δημοκρατία; Αυστρία, Γερμανία και ΕΕ» , να έμενε ήσυχος το 2000 και το 2003 ότι « η ΕΕ κατάφερε να μην αυξηθεί η στήριξη στον εξτρεμιστικό λαϊκισμό ούτε στην Αυστρία ούτε στα γειτονικά της κράτη», όμως , αν ανοίξει κανείς την ιστοσελίδα του Στράχε , θα τον δει να ποζάρει σαν το Τσε Γκεβαρα, με το μπερεδάκι του, παίζοντας με τα τρία τελευταία γράμματα του επωνύμου του: strache. Το che παραπέμπει στον Τσε (Γκεβαρα) ενώ, σαν άλλος Ομπάμα, «φωνάζει»: Η πατρίδα πρώτη! Ναι, μπορούμε. Ο λαός μας! Η γλώσσα μας! Η κουλτούρα μας! Αυτά προασπίζομαι, εγώ, ο χερ Στράχε»!

Το «ανέντιμο» ενός ανοίγματος

Είναι σαφές ότι η Αυστριακή ακροδεξιά δεν κερδίζει ψήφους λόγω της κακής οικονομίας της χώρας. Αντίθετα, η Αυστρία, παραμένει «το νησί των ευλογημένων», όπως αποκαλείται αν και στεριά η ίδια: Οι Αυστριακοί δεν αγαπούν τους μετανάστες, θυμούνται τα μεγάλα κύματα μεταναστών των Ούγγρων το 1956 και των Τσεχοσλοβάκων το 1968, αλλά και των Γιουγκοσλάβων στη δεκαετία του 1990. Είναι επίσης βαθιά ευρωσκεπτικιστές. Και δεν διαθέτουν –δυστυχώς, όπως αποδεικνύεται-ισχυρές χαρισματικές πολιτικές προσωπικότητες, ώστε να μην αναγκάζονται σε κυβερνήσεις «δημοκρατικές» μεν, αλλά τόσο ισχνές, που να καταλήγουν μόνο «συνασπισμού» αν θέλουν να κρατήσουν τη δημοκρατικότητα τους.

Στο ερώτημα δε που πολλοί θέτουν: «γιατί πειράζει ένα άνοιγμα στην Ακροδεξιά, μια ουσιαστική διαβούλευση, χωρίς βαρύγδουπες ευρωπαϊκές αντιδράσεις , όπως αυτή του Σούσελ το 1999», η απάντηση είναι απλή: Μπορεί για την Ιταλία, ένα άνοιγμα τέτοιο να «μην πειράζει», για άλλες χώρες της ΕΕ όμως, με πρώτη τη Γαλλία, μια δημοκρατική Δεξιά δεν μπορεί και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συμμαχήσει με ακροδεξιούς που παραπέμπουν στην εποχή των ναζί. Μια τέτοια συμμαχία, ευνοεί τη διατήρηση της (ευρωπαϊκής)Δεξιάς στην εξουσία, αλλά της αφαιρεί το πλαίσιο συγκεκριμένων δημοκρατικών-και μεταπολεμικών –αρχών.

Μιλώντας για αρχές ωστόσο, είναι ζήτημα αρχής όσο και ουσίας, η ανάγκη στράτευσης πολιτικών, διανοουμένων και ΜΜΕ , στησυγκριτική διερεύνηση του τρόπου με τον οποίον αντιλαμβάνονται τη σημασία και τις συνέπειες του ναζισμού οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί στον 21ο αιώνα , όπως και του βαθμού παγίωσης των νεοναζί στις δύο αυτές χώρες. Κατά τα λοιπά, η επίσημη ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων και η απαρχή των διαβουλεύσεων για συγκρότηση κυβέρνησης συνασπισμού μετά την αδύναμη νίκη των Σοσιλαδημοκρατών του Βερνερ Φάϊμαν, αναμένεται αύριο.

Βαυαρική «επανάσταση»

Και μια που ο λόγος για Γερμανία: ο τίτλος της «Μπιλντ», « Επανάσταση στη Βαυαρία», μετά την ιστορική ήττα της Χριστιανικοκοινωνικής Ένωσης(CSU) στη Βαυαρία στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, δεν ήταν μια εμπορική εκδοτική κίνηση: Το αδελφό κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ, έχασε την απόλυτη πλειοψηφία που διατηρούσε στη βαυαρική βουλή για πενήντα χρόνια, καταγράφοντας τη χειρότερη επίδοση του από το 1954, και όλα αυτά, εν όψει των κρίσιμων για τη Μέρκελ και το συνασπισμό της εκλογών του 2009. Η εξέλιξη αυτή, είναι παραπάνω «από ηχηρό μήνυμα» για τη χαμογελαστή και αυτοπειθαρχημένη Άνκελα, που μπορεί να αντέδρασε ζητώντας ενότητα επειδή «τους ερχόμενους μήνες η ΕΕ θα κληθεί να αποδείξει ότι είναι παράγοντας σταθερότητας μπροστά στη σοβαρή οικονομική κρίση του πλανήτη», αλλά κατά βάθος γνωρίζει ότι η περασμένη Δευτέρα , ημέρα ανακοίνωσης των τοπικών εκλογικών αποτελεσμάτων, ήταν «μαύρη» για εκείνην, όσο «μαύρες» είναι οι Δευτέρες που τελευταία ξημερώνουν για τα διεθνή χρηματιστήρια…

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: