jump to navigation

ΝΕΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΔΟΓΜΑ -ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ Φεβρουαρίου 15, 2009

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, παλαιότερα κείμενα του 2009, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

ΑΤκ 15-02-09

Στην καθιερωμένη διάσκεψη για τη διεθνή ασφάλεια που πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο στις 6-8 Φεβρουαρίου , 300 στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες από πενήντα χώρες, συζήτησαν –και συμφώνησαν- για την ανάγκη εκπόνησης μιας νέας στρατηγικής αντίληψης που θα πρέπει να διέπει τον αγώνα των κρατών για την ασφάλειά τους. Είναι δε σαφές ότι η διάσκεψη αυτή κέρδισε σε γόητρο και προβολή συγκριτικά με προηγούμενες, καθώς σε αυτήν , έδωσε το στίγμα της νέας αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Ομπάμα, ο αντιπρόεδρος Τζο Μπάϊντεν, ο οποίος παρουσίασε το λεγόμενο «νέο αμερικανικό δόγμα».

Τα διεθνή ΜΜΕ αφιέρωσαν μακροσκελή ρεπορτάζ για το δόγμα αυτό, όχι όμως τόσο επί τη βάσει του περιεχομένου των αμερικανικών θέσεων, όσο επί τη βάσει των προσδοκιών, των ευχολογίων και της αισιοδοξίας: Ανοίγει ο δρόμος για την αμερικανοευρωπαϊκή συνεργασία και ευελπιστούμε σε καλύτερες αμερικανορωσικές σχέσεις» , θα μπορούσε κανείς να περιγράψει «το πνεύμα» των ανθρώπων των ΜΜΕ που κατέγραψαν τα της διάσκεψης. Και πράγματι. Τουλάχιστον σε επίπεδο λεκτικής δέσμευσης, κανείς δεν μπορεί να αντιλέξει ότι το νέο αμερικανικό δόγμα «προκαλεί» τον δυτικό πολίτη να σκεφτεί αισιόδοξα και θετικά για το μέλλον της ασφάλειας του πλανήτη του: « Τερματισμός στη μονομέρεια-συνεργασία – συμπληρωματικότητα ενεργειών-σεβασμός των αρχών που διαμόρφωσαν την αμερικανική δημοκρατία», ήταν οι τέσσερις άξονες διαμόρφωσης του νέου δόγματος των ΗΠΑ όπως το παρουσίασε ο Μπάϊντεν. Καθώς όμως, «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες», όπως ευφυώς επεσήμανε ο Ρώσος αντιπρόεδρος Σεργκέϊ Ιβανώφ, δύο εκ των τεσσάρων αυτών αξόνων, θα μπορούσε να τύχουν και άλλης ανάγνωσης: Η περίφημη «συμπληρωματικότητα των ενεργειών» και η «συνεργασία» , δεν είναι παντα εύκολη και ανώδυνη λύση στην καταπολέμηση των ασύμμετρων απειλών. Και κυρίως: Δεν αντιλαμβάνονται όλοι το ίδιο την έννοια της συνεργασίας αυτής. Ενδιαφέρον ως προς αυτό, παρουσιάζει η σαφής τοποθέτηση δύο ανδρών που συμμετείχαν στη Διάσκεψη: Του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ, και του Γαλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζύ. Ο μεν πρώτος, επεσήμανε την ανάγκη διαλόγου και συνεργασίας το ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, όχι συμβιβαζόμενος στις απαιτήσεις της δεύτερης, αλλά αναγνωρίζοντας το αυτονόητο: η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και η αποτροπή εκπόνησης και χρήσης πυρηνικών προγραμμάτων (οράτε Ιράν) περνα μόνο από την εκ των πραγμάτων «ένταξη» της Ρωσίας στο στρατιωτικό μηχανισμό της Συμμαχίας έστω και υπό μορφή συνεργασίας. Έκανε όμως και μία συσχέτιση. Συγκεκριμένα, αναγνωρίζοντας –όπως και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Γκέητς- ότι η μεγαλύτερη στρατιωτική απειλή σήμερα για τη Δύση είναι το Αφγανιστάν, συσχέτισε τη δυνατότητα υψηλότερης ευρωπαϊκής «φωνής» στο ΝΑΤΟ με την αποστολή ευρωπαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, ανησυχώντας μάλιστα για το δυσανάλογο της αποστολής αμερικανών στρατιωτών: Στέλνουν κι αλλους 30.οοο ενώ η ΕΕ δεν στέλνει κανέναν, διαπίστωσε. Ο δε Σαρκοζύ, ενώ προέβαλε όσο πιο πολύ μπορούσε την πρωτοβουλία του να επιστρέψει η Γαλλία στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, δεν ξεκαθάρισε τους όρους επιστροφής της, παρ ό,τι ξεκαθάρισε ότι ούτε κι αυτός προτίθεται να αποστείλει γαλλικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν. Αναγνώρισε από την άλλη, ένα άλλο ανώδυνο αυτονόητο: Ότι η Ρωσία δεν συνιστά στρατιωτική απειλή για την Ευρώπη. Η όλη του τοποθέτηση δηλαδή στη Διάσκεψη ήταν φιλοαμερικανική από τη μία, από την άλλη, η για πολλοστή φορά έκφραση της μεγάλης του αγάπης για την «Ευρώπη», έδειξαν μάλλον την αδυναμία του να συνειδητοποιήσει ότι η Προεδρία στην ΕΕ έχει φύγει από τα χέρια του κι έχει περάσει στους Τσέχους, παρά έπεισε για την αποτελεσματικότητα που θα μπορούσε να έχει στον τομέα της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής! Αλλά μια που ο λόγος για τους (ατλαντιστές)Τσέχους: Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής ότι ο Τσέχος ΥΠΕΚ Κάρελ Σβάρτσενμπεργκ πήγε τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στη Μόσχα για να ξεκαθαρίσει το ζήτημα της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη. Με ανακούφιση και αισιοδοξία για την πορεία των αμερικανορωσικών σχέσεων άκουσαν οι Ευρωπαίοι κατόπιν της επίσκεψης αυτής, τον Πρόεδρο Μεντβέντεφ να λέει ότι αν οι Αμερικανοί δεν τοποθετήσουν πυραύλους ανάσχεσης στην Τσεχία και στην Πολωνία, ούτε και εκε΄νοι θα εγκαταστήσουν τους πυραύλους «Ισκαντέρ» (=Μέγας Αλέξανδρος)στο Καλίνιγκραντ. Με ακόμα μεγαλύτερη αισιοδοξία και ελπίδα (και προς το στρατιωτικό επιτελείο Ομπάμα) οι δυτικοί υποδέχθηκαν την είδηση πως η Ρωσία δέχθηκε να μεταφερθεί από την επικράτειά της αμερικανικό υλικό προς το Αφγανιστάν, σε γνώση του γεγονότος ότι οι Ταλιμπάν του Πακιστάν «δυσκολεύουν τη ζωή» των αμερικανών στρατιωτών που επιθυμούν δίοδο προς το Αφγανιστάν, καθώς επιτίθενται σε όλες τις οδούς αμερικανικής τροφοδοσίας. Πριν ωστόσο λέκτωρ λαλήσαι, η Ρωσία προέβη και σε μια άλλη κίνηση: Έκλεισε την αεροπορική αμερικανική βάση Μανάς στην Κιργισία, ενώ η ίδια είχε συμφωνήσει στη λειτουργία της μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Πρόκειται για τη βάση που ο επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων σε Αφγανιστάν και Ιράκ Ντέϊβιντ Πετρέους είχε πει πως « θα είναι το κλειδί για τη μεταφορά επιπλέον 30.000 ανδρών στο Αφγανιστάν», συμπληρώνοντας πως οι ΗΠΑ θα κατέβαλαν 150 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στο Κιργιστάν για τη βάση. Το μήνυμα που στέλνει τώρα η Ρωσία στις ΗΠΑ με αυτήν της την κίνηση, είναι κατ επίφαση αντιφατικό: Μπορεί ο Μπάίντεν στο Μόναχο να μίλησε για νέο δόγμα, αλλά συμπλήρωσε πως «οι ΗΠΑ θα ενεργούν μόνες τους όταν δεν γίνεται αλλιώς». Και η Ρωσία από πλευρας της, λειτούργησε μόνη της , κλείνοντας τη βάση «κατόπιν ενεργειών της» =οικονομικής ρωσικής βοήθειας στη χώρα αυτή, γνωρίζοντας γεωπολιτικά ότι είναι επικίνδυνο για τα συμφέροντα της να βλέπει ατλαντικές δυνάμεις σε εδάφη τέως σοβιετικών δημοκρατιών και μάλιστα μετά την αμερικανική υποστήριξη των «αλλαγών» σε Ουκρανία και Γεωργία. Δικαιολογεί (και)αυτή η τελευταία ρωσική στάση την άποψη που εξέφρασε στο τελευταίο τεύχος του «Φόρεϊν Αφέρς» ο Ντάνιελ Ντέντνεϋ , του πανεπιστημίου του Τζον Χόπκινς, σύμφωνα με την οποία, « είναι λάθος να υποστηρίζεται ότι αυταρχικά ΄καθεστώτα σαν τη Ρωσία και την Κίνα αναδύονται δυναμικά ως βιώσιμη εναλλακτική πρόταση στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που αποδείχθηκε λανθασμένη επιλογή»; Και ναι και όχι. Η απόπειρα του τρόπου εφαρμογής , ως αντίληψης και ως θεσμού της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» στην Ανατολή τα τελευταία χρόνια και στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης Μπους κυρίως, ήταν αρκετά «ερασιτεχνική» για να δώσει «την ευκαιρία» σε αυταρχικές δυνάμεις να παίξουν το δικό τους ρόλο. Κι όταν ο ίδιος ο αμερικανός αντιπρόεδρος, τόνισε στο Μόναχο ότι «η σωματική και οικονομική ασφάλεια δεν μπορεί εις το εξής να διαχωρίζονται», αναπτύσσοντας τις αμερικανικές πρωτοβουλίες για την έξοδο από την οικονομική κρίση, τότε η κουβέντα για το «ορθό» και το «λάθος» του καπιταλιστικού συστήματος μοιάζει ατέρμονη.

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: