jump to navigation

Οι ιδέες, τί συχαμένη εκπόρνεψη! (εξ αφορμής της εναντίον του Γιάννη Πανούση επίθεση) Φεβρουαρίου 18, 2009

Posted by mariandr in παλαιότερα κείμενα του 2009, Κοινωνία, Πολιτική, PAGOSMIOPOIISI.
trackback

Με την ανακοίνωση της είδησης περί τραυματισμού του καθηγητή Εγκληματολογίας Γιάννη Πανούση από κουκουλοφόρους στο κτίριο «Κωστής Παλαμάς» την ώρα που αυτός μιλούσε για ένα κατεξοχήν κοινωνικό ζήτημα, αυτό της αποκατάστασης των φυλακισμένων, «έκανα μια γύρα στα πρακτορεία», όπως λέμε στη «πιάτσα» να «δω» ό,τι κυκλοφορεί σχετικά όχι μόνο με τον καθηγητή (του οποίου η υγεία δείχνει να βαίνει καλώς) αλλά και με το συνοδευτικό «μπάχαλο»: Τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς στο κτίριο μετά την επίθεση .

Διαβάζοντας κάπου ότι πριν μια εβδομάδα είχε τοποθετηθεί εμπρηστικός μηχανισμός στο γραφείο του καθηγητή, προσπάθησα να ψάξω τι ήταν αυτό που είχε ενοχλήσει τους κουκουλοφόρους τόσο ώστε να στοχοποιήσουν τον Πανούση.

Ανατρέχοντας στο βιογραφικό του έτσι όπως ο ίδιος το παρουσιάζει από την ιστοσελίδα του, είδα ότι ο άνθρωπος δεν απέκρυψε ποτέ τον ιδεολογικό, πολιτικό προσανατολισμό του: Αριστερός από κούνια, γοητεύεται από τις ιδέες του ΚΚΕ Εσωτερικού, κατόπιν «γίνεται» ΠΑΣΟΚ: «Από το 1978 ως το 1983, ήμουν ΠΑΣΟΚ ό,τι κι αν αυτό σημαίνει», γράφει, συμπληρώνοντας ότι αποχώρησε το 1989 μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά «με επίσημη δήλωση αποχώρησης» ενώ η οριστική απομάκρυνση «από το χώρο του ΠΑΣΟΚ έγινε το 2001-2002 όταν είπα ότι δεν θέλω να έχω καμία σχέση…είμαι τελείως ανεξάρτητος κομματικά».

Σαφές λοιπόν: ο άνθρωπος είναι αριστερός, ή , εν πάση περιπτώσει, αριστερών καταβολών.Δεν ανήκει στην «επαρατον» «Δου».

Στη συνέχεια, προσπάθησα να εντοπίσω τα τελευταία του άρθρα-ομιλίες-συνεντεύξεις, και δεν δυσκολεύθηκα καθόλου! Η ιστοσελίδα του τα χει όλα!

Διαβάζοντας «την πιο πρόσφατη δουλειά του», κατέληξα σε κάποιες διαπιστώσεις που θα μπορούσαν , αν είχαν τίτλο, να ξεκινούσαν με το « τι πείραξε …».

Εξηγούμαι: Τι ήταν αυτό που πείραξε εμένα απ όλες τις θέσεις του, και τι ήταν αυτό που θα μπορούσε να έχει πιθανότατα πειράξει τους κουκουλοφόρους.

Ξεκινώ από το δεύτερο: Γιατί πείραξε ο Πανούσης αυτούς που τελικά τον χτύπησαν;

-Αν ήμουν(ιδεολογικός) εχθρός του, νομίζω πως θα με πείραζε αφάνταστα η συνέντευξή του στην εφημερίδα Φρι Σάντεϋ της 18-01-09 στο Δημήτρη Χρυσικόπουλο. Πρόκειται για συνέντευξη άκρως σημαντική (και από επιστημονικής πλευράς)και απίστευτα τολμηρή: «Υιοθέτηση εκδοχής του δόγματος Μπους για την προληπτική νόμιμη άμυνα αποδίδει στην οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας» ο εγκληματολόγος Γιάννης Πανούσης», διαβάζουμε στον πρόλογο της συνέντευξης: «… Ο καθηγητής χαρακτηρίζει απλοϊκή και προ-πολιτική την προκήρυξη της οργάνωσης και παρατηρεί ότι οι τρομοκράτες διεκδικούν το ρόλο του λαϊκού αγωνιστή χωρίς όμως να έχουν μαζί τους το λαό».

Στις απαντήσεις που δίνει στον δημοσιογράφο, λέει μεταξύ αλλων: «… Σκοτώνοντας αστυνομικούς δεν χτυπάς την καρδιά του συστήματος…Αυτή η έμμονη ιδέα κατά των αστυνομικών θέλει να δώσει το στίγμα μεταξύ μιας μονομαχίας του καλού εναντίον του κακού και από την άλλη να ηθικοποιήσει τα χτυπήματα της στη βάση της αντεκδίκησης για θανάτους πολιτών από αστυνομική βία. Αυτό το πραγματικό(ή πλασματικό) μένος φτάνει στο σημείο του παραλόγου και της υιοθέτησης του δόγματος Μπους για την προληπτική νόμιμη άμυνα όταν γράφουν, ότι, επειδή οι αστυνομικοί είναι έτσι, από το να σκοτώσουν αυτοί, οι επαναστάτες τους σκοτώνουν πρώτοι.Όταν πυροβολούν οι αστυνομικοί, είναι δολοφόνοι, όταν πυροβολούν αυτοί, είναι επαναστάτες…

«…Στην ουσία, (οι τρομοκράτες) δεν έχουν πολιτική προσέγγιση και ανάλυση…. Επιτίθενται κυρίως κατά των Αριστερών και των κομμάτων της Αριστεράς με μια ψυχολογία προδομένου και διεκδικούν τον τίτλο του λαϊκού αγωνιστή, χωρίς το λαό δίπλα τους.Το κείμενο (σημ: αναφέρεται ο Πανούσης στην προκήρυξη του ΕΛΑ) είναι πολιτικά αναχρονιστικό, με αναπαλαιωμένα αλλά και παλιοκαιρισμένα επιχειρήματα.Προσπαθούν να δώσουν πολιτική βάση στα πολιτικά τυφλά χτυπήματα…»

Θα με πείραζε επίσης πολύ , αν ήμουν (ιδεολογικός)εχθρός του, αυτό που υποστήριξε ο Πανούσης κατά τη συνέντευξή του στην «Ημερησία» της 10-01-09 στον Ευτύχη Παλλήκαρη: «… ο αντιεξουσιαστικός χώρος στην Ελλάδα κινείται με έναν τελείως δικό του τρόπο. Πολλές φορές μάλιστα μοιάζει να είναι παραεξουσιαστικός ή υποεξουσιαστικός….δεν πιστεύω ότι οι «εκ-ρήξεις» σχετίζονται με τις εξεγέρσεις στη Γαλλία, με την ευρωπαϊκή κατασταλτική νομοθεσία ή με άλλα συγκυριακά γεγονότα…Διώχνοντας τους χρήστες από τα Εξάρχεια και τρομοκρατώντας τους υπαλλήλους των σούπερμάρκετ, οι μασκοφόροι Ζορό αποδίδουν τη δική τους δικαιοσύνη..ποτέ όμως ο αναρχικός χώρος δεν ασχολείτο με εξουσίες. Άρα κάτι άλλο εκκολάπτεται ή επικοινωνιακά διακινείται»..

Εξίσου κορυφαία θαρραλέο, θεωρώ πως είναι το τελευταίο του άρθρο στην Ελευθεροτυπία, που δημοσιεύθηκε στις 16-02-09 υπό τον τίτλο «Περεστρόϊκα α λα γκρεκ»: Θα με πείραζε πολύ λοιπόν αν ήμουν (ιδεολογικός)εχθρός του Πανούση να διαβάζω: «… αν η παγκόσμια, ευρωπαϊκή και εθνική οικονομική κρίση μπορεί να έχει ένα παράπλευρο όφελος, αυτό θα είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης ενδυνάμωσης και όχι χαλάρωσης της κοινωνικής συνοχής…. « ενώ, θα με τσάντιζε σίγουρα τόσο η επιλογή του χώρου τοποθέτησης στη σελίδα όσο και τοι περιεχόμενο της φράσης: « ΥΓ Επειδή δεν είμαι στην υπηρεσία κανενός κι επειδή πιστεύω στη δύναμη των ιδεών και στην αυταξία των ελεύθερων ανθρώπων, αρνούμαι κάθε μορφή βίας και βιασμού συνειδήσεων».

Η επίθεση των κουκουλοφόρων στον Πανούση δείχνει πως οι άνθρωποι αυτοί πήραν (και)το υστερόγραφο αυτό σοβαρά υπόψην τους…

Τι είναι αυτό που πείραξε «εμένα»; Και γιατί το «εμένα» σε εισαγωγικά;

Επειδή ο «εγώ» και ο «εμένα» δεν είμαστε η γράφουσα, αλλά οι πολίτες που ξεκινάμε το πρωί για το μεροκάματο και «βομβαρδιζόμαστε» καθημερινά από διάφορες … «κοινωνικές δράσεις» κληθέντες και κληθείσες κατόπιν να …«προβληματισθούμε».

Με πείραξαν λοιπόν βαθύτατα οι ΑΛΗΘΕΙΕΣ που εκστόμισε ο καθηγητής αυτός. Με πείραξε που , στην ερώτηση

-«Φοβάστε ότι με τις πρόσφατες κινητοποιήσεις στην Eλλάδα μια νέα γενιά ανθρώπων γαλουχείται με ένα πνεύμα «αντικρατικής συνείδησης», πού πιθανόν να ευνοήσει τις εκδηλώσεις τρομοκρατίας στο μέλλον;»

Ο Πανούσης απαντά:

-«Aναρωτιέμαι αν σε αυτή τη χώρα υπάρχει κρατική συνείδηση ή έστω συνείδηση κοινωνικού συμβολαίου ώστε να μπορούμε να την αντιδιαστείλουμε, να την ξεχωρίσουμε από την αντι-κρατική ή αντι-κοινωνική συνείδηση (και πρακτική). Nομίζω ότι αυτό που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στην Eλλάδα, είναι η συνειδητή μη αποδοχή κανόνων συμβίωσης, η εκ προθέσεως μη οριοθέτηση δικαιωμάτων – υποχρεώσεων, νόμιμου – παράνομου, θεμιτού – αθέμιτου. Zούμε σε ανομικό σύστημα, είμαστε μέρος αυτού του ανομικού συστήματος (μολονότι όλα τα φορτώνουμε στο κράτος) και λύνουμε τα ανακύπτοντα ζητήματα με συμψηφισμό παρ-ανομιών. Aυτό ήταν και είναι το πρόβλημα της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας. Πρόβλημα μόνιμο, συμφυές και περισσότερο διαβρωτικό από τις μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες.»

Το «τελειωτικό» του χτύπημα ο Πανούσης το έφερε απαντώντας στο ερώτημα: Είμαστε σε ένα νέο κύκλο τρομοκρατίας στην Ελλάδα»;

-«Αυτό θα εξαρτηθεί από την εσωτερική συνοχή της οργάνωσης ή των επιμέρους πυρήνων της και από την αντιμετώπιση αυτής της μορφής βίας από τον ελληνικό λαό και από την πολιτεία. Αυτοί οι ακήρυχτοι πόλεμοι, με πολλά κέντρα αποφάσεων, που ματαίως αναζητούν λαϊκά ερείσματα, τελειώνουν όπως άρχισαν, έχοντας όμως στο ενδιάμεσο σκορπίσει το θάνατο σε αθώους πολίτες».

Αυτό το τελευταίο του, «με» τσουρούφλισε, όχι απλώς με πείραξε.

Ένας φίλος , όταν του το έθεσα πριν γράψω αυτές τις γραμμές, μου πε πως αυτό ακριβώς είναι που δεν θα έπρεπε να με κάνει να αισθάνομαι τσουρουφλισμένη: «μα τι βλακείες τσαμπουνάς; Ξέρεις να διαβάζεις αυτό που μου δείχνεις ;Τί κουβεντιάζουμε εδώ, Δες τι λέει ο τύπος: τελειώνουν(οι πόλεμοι αυτοί) όπως άρχισαν», υπάρχει καλύτερο απ αυτό;Τους το λέει κατάμουτρα»

Για μισό λεπτό. Αν άνομη είμαι και γω και ζω «σε ένα ανομικό σύστημα», και δεν ήταν μόνο ο …Ιούδας ο Άνομος, τότε γιατί βαφτίζω τρομοκράτη τον έκνομο και τον παράνομο; Σε τι διακρίνεται ο άνομος από τον παράνομο και τον έκνομο; Είναι ανομικός ο νομότυπος ή όχι; Η κότα έκανε τα αυγό ή το αυγό την κότα; Και αν έχω δίκιο σ αυτό, τότε δεν αυτοαναιρείται και ο Πανούσης, ρισκάροντας μάλιστα ό,τι κατά βάθος θα ήθελε να αποφύγει: τον συμψηφισμό και την γενίκευση του τύπου «όλοι το ίδιο είμαστε, το ίδιο τρομοκράτες και τρομοκρατούμενοι»;

Αλλά δεν είναι της παρούσης και ούτε ενδιαφέρει ούτε προσφέρει η προσωπική μου στάση και γνώμη ως προς αυτό. «Ως προς αυτό» όμως, τολμώ να «διαφωνήσω» με τον Πανούση στο ότι δεν θεωρώ κανέναν «αθώο πολίτη» υπό την έννοια ότι το να είσαι πολίτης δεν σε κάνει αυτονόητα και αυταπόδειχτα αθώο. Κανένα θύμα επειδή είναι θύμα δεν σημαίνει ότι είναι και αθώο. Πολίτες είναι και οι τρομοκράτες , πολίτες είναι και οι δολοφόνοι, όπως δολοφόνοι που δεν τους έχουν πιάσει ακόμα μπορεί να είναι πολλοί πολίτες ανάμεσα σε πολίτες.

Πώς είπατε; Μπέρδεψα έννοιες και ιδέες και από την πολιτική και την κοινωνιολογία λάκισα προς τη φιλοσοφία και τη ..μετά –κι όχι άνευ-μαλακίας φιλοκαλία του Θουκυδίδη; Μπορεί.

Αλλά δεν φταίω. Είμαι αθώα! Αθώα και πολίτης. Ανήκω για την ακρίβεια στην «κοινωνία των πολιτών που δεν πρόκειται και δεν προτίθεται να χάσει την ανθρωπιά της και να υποκύψει απέναντι στους βανδάλους». Όχι, δεν ειρωνεύομαι για τη δήλωση του τον Υπουργό Δικαιοσύνης κύριο Ν. Δένδια, τον οποίον δεν γνωρίζω προσωπικά , για τον οποίον έχω ακούσει μόνο επαίνους και δείγματα «γραφής» του οποίου στο υπουργείο περιμένουμε όλοι οι πολίτες να δούμε. Προσπαθώ «γυμνά» να νιώσω το κοινό μπέρδεμα αρνούμενη το «κοινό» στα υπαρξιακά, υπαρκτά και φαντασιακά αδιέξοδα του καθενός. Γιατί, αυτή η πολυφορεμένη «κοινωνία των πολιτών» που ως έννοια και με ουραγούς κάποιες ΜΚΟ μεσουράνησε στη δεκαετία του 90 , απεδείχθη ο κατ εξοχήν υπονομευτής της δημοκρατίας . Κι αν δεν είμαι κατανοητή δεν πειράζει. Χλευάστε με. Αλλά νομίζω πως, είτε λημεριωτόπουλα μου συμφωνείτε, είτε διαφωνείτε, πάντως κατανοείτε τούτο: Αυτή η κοινωνία των πολιτών είναι που ράντισε -α λα Ιράν πρότυπα όμως -την Κούνεβα βιτριόλι, αυτή η κοινωνία των πολιτών άδειασε τις τσέπες μας και από νιου έϊτζ αυνάνες σε όλους τους τομείς που τη βρίσκαμε με το ρέϊκι και το σεξοτουρισμό μας έκανε «χωριάτες» που το γύρισαν στη μελέτη των παντοίων προφητειών για τους «έσχατους καιρούς», αυτή η κοινωνία των πολιτών είναι που ξεχαρβάλωσε το «παγκόσμιο σύστημα» και τώρα αναζητεί άλλο, και αυτή η κοινωνία των πολιτών είναι που , στην καλύτερη των περιπτώσεων, μπορεί μόνο και πλέον να υπερηφανεύεται ότι κάνει κάποιους από μας, από «εμάς» και τους από τους «κουκουλοφόρους», προνομιούχους. Προνομιούχους σε «ακριβούς ρεμβασμούς τεμπέληδων, που μας τρώγει η έγνοια με τι τρόπο να πούμε ό,τι θέλουμε να πούμε, ενώ καλά –καλά δεν έχουμε να πούμε τίποτα».

Αυτά. Κατά «τα άλλα», περαστικά κύριε Πανούση. Κι αν το μάτι σας είναι καλά και στη θέση του παρά τη μπουνιά που λένε ότι φάγατε, με όλο το θάρρος και το σεβασμό στα προσωπικά σας δεδομένα και στην ελευθερία της κάθε έκφρασης, ανάψτε κανά κεράκι. Πρώτα στον Αη Γιάννη τον Πρόδρομο του οποίου το όνομα φέρετε και στου οποίου το τολμηρό στόμα μοιάσατε, πιστεύετε δεν πιστεύετε. Μη με ρωτάτε γιατί καταφεύγω στον Αη Γιάννη και όχι στις ιδέες. Μετά από τόση τρομοκρατία και κατατρομοκράτηση υπέρ και από και για τις ιδέες, κατάντησα να τολμάω και γω να φωνάζω σαν τον Κόντογλου: «Οι ιδέες! Τι σιχαμένη εκπόρνεψη!»

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: