jump to navigation

H τσίχλα Φεβρουαρίου 25, 2009

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, παλαιότερα κείμενα του 2009, Ελληνική Διπλωματία, Ματωμένα Χώματα, Μνήμες του λαού μου.
trackback

Από τη: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Έκρηξη ειλικρίνειας-ομολογώ και αρκετά ρεαλιστικής πολιτικής σκέψης- έπιασε τους Σοσιαλδημοκράτες των Σκοπίων εν όψει των εκλογών στο κρατίδιο τον ερχόμενο μήνα, σχετικά με τον ορισμό και την αντίληψη περί των πραγματικών προβλημάτων της πατρίδας

τους και όχι των φαντασιακών της. Συγκεκριμένα, η Αντιπολίτευση κατηγορεί τον Γκρούεφσκι για την εξώθηση της χώρας στη διεθνή απομόνωση λόγω του μεγαλοϊδεατισμού του και της εμμονής του με την ανέγερση μνημείων των «Μεγάλων Αλεξάνδρων», καθώς και για την ανεπάρκεια του στην αντιμετώπιση όχι μόνο της οικονομικής, αλλά και ειδικότερα της ενεργειακής κρίσης στη χώρα. (Το τελευταίο αυτό περί ενεργειακής κρίσης μόνο ως λεπτομέρεια ήσσονος σημασίας δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται). Με τη σειρά του, ο Γκρούεφσκι απεκάλεσε τους Σοσιαλδημοκράτες «κλέφτες», αλλα και γω με τη δική μου σειρά, παραθέτω αυτούσιο το χθεσινό τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, και μετά , σφυρίξτε μου κλέφτικα σαν καλοί λημεριώτες αν κοντοσταθήκατε (μόνο) στα περί «κλεφτών» κι όχι «στα άλλα».

«Πάμε για άλλα»λοιπόν και ιδού:

“Εντείνεται η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της ΠΓΔΜ, ενόψει των προεδρικών και των δημοτικών εκλογών που θα διεξαχθούν στις 22 Μαρτίου.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «Σοσιαλδημοκρατική Ένωση» (SDSM) κατήγόρησε εκ νέου τον πρωθυπουργό, Νίκολα Γκρούεφσκι, ότι μέσω της κατάχρησης των «αρχαίων ριζών» και της πολιτικής του «εξαρχαϊσμού» οδηγεί τη χώρα σε μεγαλύτερη απομόνωση και υποστήριξε πως το συγκυβερνών VMRO-DPMNE ευθύνεται γιατί η χώρα έχει βρεθεί στη χειρότερη από ποτέ διεθνή θέση.

«Καλούμε τον κ. Γκρούεφσκι, προκειμένου να αποδείξει ότι έχει πλέον αντιληφθεί πως το σχέδιο του «εξαρχαϊσμού», το οποίο υλοποιεί εδώ και τρία χρόνια, από τότε που ανέλαβε την εξουσία, οδηγεί τη Μακεδονία στη δύσκολη θέση της διεθνούς απομόνωσης, να αποκαταστήσει τις ονομασίες του αεροδρομίου, του σταδίου και του αυτοκινητοδρόμου» (σ.σ. πρόκειται για τις τρεις βασικές μετονομασίες -σε «Μέγας Αλέξανδρος», «Φίλιππος Β’» και «Αλέξανδρος ο Μακεδών», αντίστοιχα- στις οποίες έχει προβεί η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ), τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου του SDSM, Εμιλιάν Στάνκοβιτς.

Ο εκπρόσωπος συνέχισε καλώντας τον πρωθυπουργό να ανακαλέσει την απόφαση διάθεσης 8,6 εκατ. ευρώ για την ανέγερση μνημείων στον κέντρο των Σκοπίων (σ.σ. εδώ συμπεριλαμβάνεται και το υπό κατασκευή μεγάλων διαστάσεων άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που προβλέπεται να τοποθετηθεί στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων και το οποίο προκαλεί έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό) και να δοθεί το ποσό στην οικονομία και τις επιχειρήσεις, στους απολυμένους εργάτες και στη διαχείριση της ενεργειακής κρίσης, «εγκαταλείποντας τα μεγαλομανή του σχέδια».

Απαντώντας στις καταγγελίες του εκπροσώπου του SDSM, ο εκπρόσωπος του VMRO-DPMNE, Αλεξάνταρ Μπιτσικλίσκι, δήλωσε: «Η διαφορά αναμέσα σε εμάς και εσάς είναι ότι εμείς χτίζουμε, ενώ εσείς κλέβετε».

Συνέχισε καλώντας το SDSM να επιστρέψει τα χρήματα από διάφορα οικονομικά σκάνδαλα, που ξέσπασαν κατά τη διάρκεια της δικής του διακυβέρνησης, καθώς και τα χρήματα που δόθηκαν σε αγορές πολυτελείας κατά την υπουργική θητεία του νυν υποψηφίου προέδρου του SDSM, Λιούμπομιρ Φρίτσκοφσκι.

Επιπλέον, ο κ. Μπιτσικλίσκι κάλεσε τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ, Μπράνκο Τσερβένκοφσκι, «να δωρίσει σε εταιρείες που έχουν πτωχεύσει όσα χρήματα αποκόμισε από τις εγκληματικές ιδιωτικοποιήσεις κατά τη διάρκεια της δικής του πρωθυπουργικής θητείας».

Αυτά λέει το τηλεγράφημα, και εδώ που τα λέμε, ασχέτως των μελλοντικών εξελίξεων τόσο στο πολιτικό σκηνικό των Σκοπίων όσο και στο ζήτημα «του ονόματος», δεν μπορώ παρά να ομολογήσω ότι οι συγκεκριμένες επισημάνσεις-τοποθετήσεις των γειτόνων μας Σκοπιανών Σοσιαλδημοκρατών συνιστούν ένα ωραίο , ωραιότατο –συν τοις άλλοις- ιστορικό κειμενάκι για την ιστορική Αλήθεια στο «Μακεδονικό» πρώτου μεγέθους, ασχέτως του αν και αυτοί οι «μετριοπαθείς» Σοσιαλδημοκράτες επιμένουν κι αυτοί στο να αποκαλούνται «Μακεδόνες».

«Ομιλεί» ο συναισθηματισμός μου; Μπορεί. Άλλωστε, αν ο Γκρούεφσκι έχει μεγαλοϊδεατισμό, η ταπεινότης μου συντηρεί το νόστο…αυτόν της επιστροφής στα σχολικά θρανία όταν τραγουδούσαμε το «Μακεδονία ξακουστή», τι να κανουμε τώρα.

Επίσης, δεν ξέρω αν οι Σοσιαλιστές στη «Μακεδονία» είναι κλέφτες, πάντως ευγενέστατοι –χαρακτηριστικό υπόδειγμα πολιτικού πολιτισμού- είναι και με το παραπάνω, διότι, προσέξτε τις λέξεις: Δεν είπαν τον Γκρούεφσκι «εθνικιστή», αλλά «μεγαλομανή» και «εξαρχαϊζοντα».

Τέλος, επειδή ξέρω ότι «σας έκατσε» άσχημα ορισμένων που είπα η έρμη πως με πήρε η νοσταλγία για κείνο το σχολικό τραγουδάκι και με περιμένετε «στη γωνία» για να με αναγορεύσετε το λιγότερο –λιγότερο σε Γκρουεφσκι της Ελλάδος, να σας ανοίξω την όρεξη μετά χαράς, αλλά «πηγαίνοντας σας αλλού» ελαφρώς: Υπάρχει κι ένα άλλο σχολικό τραγουδάκι-σκετσάκι, που τραγουδιόταν από ζευγαράκι. Ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Το αγοράκι ήταν ο Βούλγαρος που κρατούσε και σπαθί , και το κοριτσάκι ήταν η Ελληνίδα, που τη φλέρταρε ο Βούλγαρος τάζοντας της «στην Βενετιά θα ζήσεις σαν κόρη βασιλιά», κι αυτή δεν ανταποκρινόταν ωστόσο στις ορέξεις του. Όταν αυτός είδε κι απόειδε, τη φοβέρισε με το σπαθί του, κι αυτή του απάντησε: «Δεν με φοβίζεις Βούλγαρε, κι αν λείψει κι άλλη μία, έχει η Μακεδονία ωσάν και με πολλές».

Και για αυτό το τραγουδάκι έχω μια νοσταλγία, για δύο λόγους: Πρώτον γιατί το τραγουδάκι αποκαλύπτει την Ιστορία των Ελλήνων αναφορικά με το τι τράβηξαν από τους Βουλγάρους. Ανάθεμα αν υπάρχει σήμερα απόφοιτος Λυκείου που να γνωρίζει ότι η πατρίδα του υπήρξε σκλάβα κάποτε και σε αυτούς και αντιστάθηκε. Το « μήνυμα» που κρύβει η λέξη «ανάθεμα», δεν είναι κάποιο εθνικιστικό παραλήρημα α λα Γκρουέφσκι, είναι η υπενθύμιση της βαρετής-όπως είναι όλες οι αλήθειες- αλήθειας ότι όποιος δεν ξέρει Ιστορία (γιατί δεν τη διδάσκεται) είναι υποχρεωμένος (χτυπείστε ξύλο) να τη ξαναζήσει. (Όχι, δεν υπονοώ ότι θα μας επιτεθούν αύριο οι Βούλγαροι. Τόσο πολύ χαλβά δεν τρώω ούτε τις Σαρακοστές).

Ο δεύτερος λόγος της νοσταλγίας μου για το τραγουδάκι αυτό, σχετίζεται με μια τσίχλα, και για την ακρίβεια τσιχλόφουσκα. Τη μασούσα η αθεόφοβη (εντεκάχρονη μαθήτρια)σε όλη τη διάρκεια της μικρής σχολικής μουσικής «παράστασης» που έδινα με το συμμαθητή μου, το Γιωργάκη τον Πέργαντο, ο οποίος με τη σειρά του έκανε το Βούλγαρο. Θυμάμαι λοιπόν πως, την ώρα που ο Γιωργάκης τραγουδούσε το «για δες καΙ το μαχαίρι αυτό» χοντραίνοντας τη φωνή του και αγριεύοντας τη μουρίτσα του , βάζω και γω το χέρι στη μέση και οργισμένη τραγουδάω το στίχο «δε με φοβίζεις Βούλγαρε κι αν λείψει κι άλλη μία, έχει η Μακεδονία ωσάν και με πολλές», και ..πτου!!! Καθώς «ζούσα» το ρόλο μου και ενώ η τσίχλα τόση ώρα «καθόταν» διακριτικά ακούνητη στην άκρη του πίσω δοντιού, κόντεψα να πνιγώ και ….πτου!!!! Εκσφενδονίζω στη μούρη του Γιωργάκη και ενώπιον των θεατών που πλέον σπαρταρούσαν από τα γέλια τη τσιχλόφουσκα. Όπως καταλαβαίνετε, ό,τι κι αν μου πείτε, έχω την πεποίθηση εδραιωμένη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να έχει αντιμετωπίσει ποτέ Μακεδόνας ή Μακεδόνισσα Βούλγαρο που βγάζει μαχαίρι να τον σφάξει προτάσσοντας μια τσίχλα. Είμαι εγωιστικά σίγουρη για αυτό και πολύ υπερήφανη που υπήρξα η πρώτη που το έπραξε εισπράττοντας από πάνω και ένα από τα πιο ενθουσιώδη χειροκροτήματα που θα μπορούσε ποτέ να δεχθεί κάποιος για ένα ρόλο!!!

Τι θα έκανα σήμερα αν , στη θέση του Γιωργάκη είχα μπροστά μου τον κύριο Γκρουέφσκι ή και τους ευγενικούς Σοσιαλδημοκράτες του να με πρήζουν με τον Μεγαλέξανδρο «τους»; Το be honest, ωραία σας τα λέω και σας τα γράφω και σεις ωραία λημεριάζετε, αλλά να σοβαρευτούμε και λίγο: Δεν θα έλεγα λέξη! Σας το ορκίζομαι!! Λέξη!! Θα τους κοιτούσα και θα μασούσα απλώς τη τσίχλα μου, αφήνοντας τους να λένε. Αν θα τους έφτυνα με τη τσίχλα; Όχι. Και πάλι σας το ορκίζομαι, σα νέα Φιλική. Απλώς θα τη μασούσα. Αν κάτι έμαθα στη ζωή μου είναι μεταξύ των δυο-τριών, είναι κι αυτό: πως μπορείς να αντισταθείς ακόμα και με όπλο μια τσίχλα, κατά προτίμηση τσιχλόφουσκα Μπαμπλ. Αρκεί μία Μπαμπλ.Δεν θα την έφτυνα . Όχι από «ρεαλισμό» η πολιτική μετριοπάθεια, αλλά από πραγματικό σεβασμό στους κυρίους αυτούς, αφού είναι κι αυτοί δημιουργήματα του ίδιου Θεού. Θα τη μασούσα όμως , ως το τέλος. Του τέλους  της «μακεδονικής» επιχειρηματολογίας τους εννοώ…

Υ.Γ. Τσίχλα κουβαλώ πάντα στη τσάντα μου, και την αναζητώ επιδεικτικά γράφοντας στα ελληνοπρεπέστατα τσαρούχια μου- όταν ενίοτε το κρίνω απαραίτητο- τη γαλλική μου ανατροφή.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: