jump to navigation

Ο Μπαράκ (Ομπάμα) αγνοεί τον Σπανουδάκη Μαρτίου 27, 2009

Posted by mariandr in παλαιότερα κείμενα του 2009, Ελληνισμός στον Κόσμο, Ελληνική Διπλωματία, Εντυπώσεις, Ματωμένα Χώματα, Μνήμες του λαού μου, Ομογένεια, TOURKIA.
trackback

27 Μαρτίου 2008

Προσωπικά, δεν μου ξύνισε ΔΙΟΛΟΥ το στυλάκι που φόρεσαν οι σύμβουλοι του Ομπαμα στον Πρόεδρό τους εξ αφορμής της επίσκεψης του τελευταίου στην Τουρκία. Αντιθέτως, μου ξύνισε πάρα πολύ η δήθεν αγανάκτηση ορισμένων Ελλήνων, που ανακαλυψαν ξαφνικά «στροφή» του Ομπαμα , «απομάκρυνση από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του στους Ελληνες» (ποιες ακριβώς ήταν αυτές καθ ότι το δικό μου ρεπορτάζ ήταν ανεπαρκές;) και «διάψευση των ελπίδων για μια νέα εξωτερική πολιτική» στα Βαλκάνια!


Δηλαδή, όχι απλώς ξύνισα με αυτήν την αγανάκτηση, αλλά αηδίασα κιόλας: Θα πρέπει να είμαστε ή φρικτά ηλίθιοι οι νεοέλληνες, ή φρικτά αλαζόνες μέσα στη γεωπολιτική άγνοια μας, διότι χρόνια και χρόνια, σοβαρότατοι αναλυτές ‘φωνάζουν» με αφορμή συγκεκριμένα ρεπορτάζ και όχι με αφορμή κάποια προσωπικά τους μεταμεσονύκτια οράματα (!) ότι οι ΗΠΑ είναι από τα κράτη που ενεργούν με γνώμονα τα εθνικά και στρταηγικά τους συμφέροντα και όχι με γνώμονα το αν η κυβέρνηση τους είναι Δημοκρατική ή Ρεπουμπλικανική. Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει να «παραμυθιαζόμαστε» πως αυτή η τακτική δεν ισχύει, κι όταν κάποιος τολμήσει να πει επί παραδείγματι «μα ρε παιδιά, ο Ομπάμα δεν είπε αυτό ακριβώς..είπε αυτό…κι έκανε το τάδε και δεν μίλησε έτσι στον δείνα…», αντί να προκαλέσει ένα στοιχειώδη προβληματισμό με τις πληροφορίες που κομίζει, εισπράττει για αντίκρυσμα το θεϊκής διάστασης ευφυολόγημα: Μα είσαι αμετανόητος φασίστας ρεπουμπλικανός»! Χώρια εκείνες τις μοναδικής αναλυτικής, επαγωγικής, και παραγωγικής μαζί συλλογιστικής διαδικασίας αποφάνσεις του τύπου: Αυτός είναι ΠΑΣΟΚ; Αγαπά τους Δημοκρατικούς ! Είναι ΝΔ; Αγαπά τους Ρεπουμπλικανούς! Αυτά τα τρομερά σχήματα, μόνο στην Ελλάδα μπορεί κανείς να τα συναντήσει. ΚΙ αμα αραδιάσει κανείς βουνά τα ονόματα των Νεοδημοκρατών πολιτικών που συμπαθούν τους Δημοκρατικούς, ε τότε σίγουρα αυτός ο «κανείς», θα είναι όχι απλώς «φανατισμένος δεξιός», μα και άνθρωπος που «θα τα παίρνει σίγουρα χοντρά από το κόμμα».

Η μεγάλη πίκρα είναι ότι αυτά τα ακούει κανείς από στόματα μορφωμένων, και «πολιτικών» όντων…

Σε κάθε περίπτωση, και για να επανέλθουμε στο καίριο ζήτημα, οι ΗΠΑ ήταν ανέκαθεν θαυμαστές της ελληνικής Δόξας και του Ελληνικού πνεύματος και κάλλους, μα σύμμαχοι των Τούρκων. Και αυτό είναι λογικό. Πέραν του γεγονότος ότι και η Τουρκία είναι ΝΑΤΟΙΚΟ μέλος, και πέραν του ότι , δεν είμαστε μόνο εμείς οι Έλληνες οι δικαιούχοι μιας «στρατηγικής εταιρίας» με τις ΗΠΑ ,αλλά και οι γείτονές μας, πέραν του ότι κάθε χώρα δικαιούται να προασπίζεται τα συμφεροντα της ως αυτή κρίνει καλύτερα, το ζήτημα είναι και ψυχολογικό: Η Τουρκία είναι ένα έθνος που ποτέ στο ρου της Παγκόσμιας Ιστορίας δεν μπόρεσε να ΘΑΥΜΑΣΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΥΤΟΥ. Είναι απολύτως λογικό λοιπόν να θαυμάζει την ισχύ της στρατιωτικής υπερδύναμης που εξακολουθεί να λέγεται Αμερική, οι δε ΗΠΑ, είναι απολύτως λογικό να υπολογίζουν ένα κράτος που θεμελιώθηκε, ζει και δρα χιλιάδες χρόνια με τα όπλα και μόνο και μάλιστα σε μια «γειτονιά» , αυτήν της Μέσης Ανατολής, άκρως σημαντική κατά την αμερικανική –και όχι μόνο-αντίληψη. Τι να μου ξυνίσει λοιπόν από το αμερικανοτουρκικό ειδύλλιο και τον Ομπάμα;

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΕΙΝΑΙ

-1.ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥΣ

-2. ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ «ΒΡΩΜΙΚΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ» ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ, Ο ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΖΩΡΤΖ ΜΠΟΥΣ.

Zηλώσασα δε τη θλιβερή φήμη της Κασσάνδρας, εύχομαι να μη δούμε στα Βαλκάνια ένα πρόσωπο Ομπάμα σκληρότερο απ αυτό του προκατόχου του.

ΠΡΟΣΕΞΑ όμως τα όσα είπε ο Αμερικανός πρέσβης της Αθήνας Ντάνιελ Σπέκχαρντ, ένας άνθρωπος ευγενέστατος, απλός, διπλωμάτης μαλλον αδιάφορος έως συμπαθής στους Ελληνες, απευθυνόμενος σε ακροατηριο του Κέντρου Ουϊντροου Ουίλσον στην Ουάσιγκτον: Καταρχήν-και όχι καταρχάς-είχε δίκιο στο ότι «δεν μπορεί οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις να προσδιορίζονται με βαση τις σχέσεις των Αμερικανών με άλλες χώρες», αναφερόμενος στο αμερικανοτουρκικό φλερτ Ομπάμα –Ερντογάν. Σωστό. Αν και κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει από τον εαυτό του το δικαίωμα της κρίσης και της κριτικής. Και αν και, αν εγώ δείχνω πως λατρεύω καθ όλα τη γυναίκα μου αλλά απαιτώ από κείνη να κλείνει τα αυτιά της σε φήμες που με θέλουν να κοιμαμαι και με άλλη την οποία μάλιστα λέγεται πως άφησα και έγκυο, ε, τότε , αντιλαμβάνεστε γιατί χρησιμοποίησα μεσα στο υπεραπλουστευμένο μου σχήμα τη λέξη «καταρχήν», αντί του «καταρχάς». Ο κύριος Σπέκχαρντ, έχει λοιπόν δίκιο καταρχήν. Και έχει δίκιο επίσης που είπε ότι δεν ισχύει στο σχήμα Ελλάς-ΗΠΑ-Τουρκία η θεωρία του μηδενικού αθροισματος, πως δηλαδή, το κέρδος της μιας πλευράς, συνιστά απώλεια για την άλλη. Το πρόβλημα είναι πως δεν θα πρέπει να προσπερνά ότι , δεν είναι μόνο οι Έλληνες που μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου δεν είδαν τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις παρά μόνο ως κριτική του πολέμου των ΗΠΑ στο Ιράκ. Είναι και οι Τούρκοι, των οποίων ο αντιαμερικανισμός και ο αντισημιτισμός , είναι σε πρωτοφανή έξαρση. Κι όμως, στην περίπτωση του Ισραήλ πχ, αν και ήταν πρωτόφαντο το φαινόμενο , να δούμε εκατομμύρια (τουρκικού) λαού να διαδηλώνουν κατά του πολέμου στη Γαζα και να δούμε επίσης τον Ερντογάν σε ρόλο θριαμβευτη και ήρωα αποχωρούντα από το πάνελ στο Νταβός, όμως η ισραηλινή ηγεσία διαβεβαίωσε την Τουρκική πως τίποτε δεν θα αλλάξει τις αγαστές τους σχεσεις, λόγω των αναγκών της βιομηχανίας όπλων και λόγω των αμοιβαίων σχεδίων τους στη Μέση Ανατολή. Κοινώς, στις εθνικές αποφάσεις, το ρόλο και το λόγο έχουν οι κυβερνησεις, και όχι οι λαοί. Δεν γίνεται λοιπόν να χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν τους «_ισμούς» των λαών : Αν οι Έλληνες είναι αντιαμερικανοί λόγω του Ιράκ, τι να πει κανείς για τους αλαλάζοντες μουσουλμάνους των οποίων πρέπει σώνει και καλά για λόγους πολιτικής, να ανακαλύψουμε ..τη μετριοπάθεια; ;

Αλλά αν οι μουσουλμάνοι ξαφνικά , ‘εγκαλούνται», ηλιθίως, γενικευμένα και άδικα από την ταπεινότητα μου για έλλειψη πραγματικής πολιτικής μετριοπάθειας, τι να πούμε και για το ψυχόρμητο των δυτικών; Σαν ας πούμε του συμπαθέστατου κατά τα λοιπά Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα, που, έδωσε ρεσιτάλ απειρίας και αναπόφευκτα ενός τραγικού για μας συνδυασμού ειλικρίνειας , αγνοίας και αδιαφορίας, στη συνάντηση του με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο, κατά τους εορτασμούς της 25ης Μαρτίου. Αναφέρομαι στην σκηνή που εκτυλίχθηκε, όταν, ο γνωστός για την παιδικότητα της ψυχής του όσο και για τη βαθιά γνώση και πολυσχιδή εμπειρία του στα ζητηματα του ελληνισμού Δημήτριος, του ζήτησε να ενεργήσει σαν «άλλος μέγα Αλέξανδρος», μια κουβέντα, που , αν ο Ομπάμα κι ο κάθε Ομπαμα ε΄χιαν γνώσεις πρωτοετών φοιτητών στις Διεθνείς Σχέσεις, θαβ τις ζύγιζαν ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ και όχι συναισθηματικά, υπό το πρίσμα των ανθρώπων που «βλέπουν» στο Δημήτριο «ρητορικα΄ σχήματα λόγου και στείρα λατρεία των αρχαίων». Ο Ομπάμα λοιπόν, προκάλεσε –υποτίθεται- γέλια, όταν απάντησε : «θα ενημερώσω τη γυναίκα μου Μισέλ για τη σύγκριση που κάνατε με τον Αλέξανδρο, αν και αυτή παραμένει αρχηγός του σπιτιού».

Λυπάμαι βαθιά, μα στην αντίδραση Ομπάμα, δεν «είδα», έναν «απλό» άνθρωπο και ένα πολιτικό με «χάρισμα επικοινωνίας», αλλά ακριβώς το αντίθετο: Είδα μια βαθιά προσβλητική πολιτικοφανή στάση, μαζί και αντικοινωνική και αντιθρησκευτική προς τον Αρχιεπίσκοπο, εκπρόσωπο και αντιπρόσωπο όχι μόνο του Ομογενειακού Ελληνισμού, μα και Ορθοδόξων Ρωμηών. Χάρη στους τελευταίους, να υπενθυμίσω εγώ, ο τελευταίος έως ανύπαρκτος αδύναμος κρίκος του πλανητικού συστήματος, οι ΗΠΑ προωθούν ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ τα συμφέροντα ΤΟΥΣ στην Τουρκία. Και μόνο για λόγους λοιπόν αμοιβαίων συμφερόντων, καλό θα ήταν να χρησιμοποιούσε πιο έξυπνη διπλωματική γλώσσα ο Ομπαμα απ αυτήν την ερασιτεχνική που χρησιμοποίησε, και που άθελά του φανέρωσε τόσο την άγνοια του, όσο και την αμερικανική αδιαφορία του για τον κατά τα λοιπά «θαυμαστα» των Ελλήνων «του 21» κι όχι μόνο.

Και να πούμε κι αυτό προς τους αξιωματούχους –συμβούλους που περιβάλλουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ: Το ελληνικό «ζήτημα» στην Τουρκία, δεν αφορά μόνο στο άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης , ως καλώς γνωρίζουν αλλά μονίμως ξεχνούν. Δεν κινείται γη και ουρανός για να ξανανοίξει η Θεολογική Σχολή και να βαδίζει ανενόχλητος ο Πατριάρχης μας προς τη θάλασσα κάθε φορά τα Θεοφάνεια που τελεί αγιασμό των υδάτων. Απλώς και μόνο ανεχόμαστε να προβάλλεται ΕΣΤΩ το ζήτημα της Χάλκης ΜΟΝΟ ως ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ της καταστρατήγησης των δικαιωμάτων του μικρασιατικού ελληνισμού.Το ελληνικό ζήτημα αφορά πολύ περισσότερα και το ΞΕΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ.

Όσο για το Μέγα Αλέξανδρο, για τη σύγκριση της προσωπικότητας του οποίου με τον Ομπάμα, ελπίζουμε να έχει ενημερωθεί ήδη η Μισέλ, θα θελα, με ΑΓΑΠΗ ψυχής προς τους αμερικανούς, λαό καλοκάγαθο και φιλόξενο μα τραγικά απομονωμένο από τους πολιτισμούς της «υπόλοιπης Δύσης», να πω αυτό: Έχουμε έναν εξαιρετικό συμπατριώτη, τον μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη. Αυτός συνέθεσε το γνωστό ως την Κίνα του Ζιαμπάο ορχηστρικό: «Μέγας Αλέξανδρος: Το παραμύθι της Ανατολής-το όνειρο της Δύσης». Αν ποτέ το ακούσουν οι Αμερικανοί φίλοι μου, θα έχουν ολοκληρωμένη, πολιτικά, θρησκευτικά πολιτιστικά, συναισθηματικά, ρεαλιστικά, ονειρικά, μια φορά ολοκληρωμένη, ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ. Μια εικόνα, που, ΔΥΣΤΥΧΩΣ το χω ξαναπεί, δεν έχουν μέχρι τώρα.

Οσο για μας ; Ας μην γελιόμαστε. Το δικό μας ταξίδι δεν λέγεται πια σεφερικά «ΑΓΩΝΙΑ 937» . Είναι ταξίδι ξανά προς τη χαμένη μας αυτογνωσία, για την απώλεια της οποίας, δεν είδα κανένα μας να αγανακτεί. Όλοι εξάντλησαν την αγανάκτηση τους σε έναν ακόμα «Αλλο», που απλώς ΕΤΥΧΕ να λέγεται Ομπάμα.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: