jump to navigation

(«Aς το βάλωμεν ογλήγορα εις πράξιν»)¨ΕΜΠΡΟΣ ΠΑΧΩΜΙΕ, ΓΡΑΦΕ! Απρίλιος 20, 2009

Posted by mariandr in παλαιότερα κείμενα του 2009, Ανθρώπινα δικαιώματα, Εντυπώσεις, Θρησκεία, Μνήμες του λαού μου.
trackback

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Λαμπροτρίτη ξημερώνει σε λίγο, και μαζί της η γιορτή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ρηνούλας, των Αγίων της Λέσβου που μαρτύρησαν το 1463 στη Μονή Καρυών. Θεωρώ – καθ υπερβολήν ίσως , αλλά το πιστεύω- πως κάποιος που έχει τη δυνατότητα- πολλώ δε και τη συνήθεια- να μπαινοβγαίνει στο Διαδίκτυο, είτε ένθεος είναι είτε άθεος, διαθέτει

πάντως ακούσματα και ερεθίσματα και εμπειρίες τέτοιες και τόσες, που να του επιτρέπουν να έχει ακούσει κάτι για το βίο και την πολιτεία του Αγίου Ραφαήλ και των συν αυτώ, και σίγουρα θα έχει ακούσει και για τη Μονή του Αγίου στη Θερμή της Λέσβου. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν από καρδιάς να μας «υπενθυμίσω» λοιπόν σήμερα, είναι , αφενός το απολυτίκιο: « Εν Λέσβω αθλήσαντες υπέρ Χριστού του Θεού αυτήν ηγιάσατε τη των λειψάνων υμών ευρέσει , μακάριοι. Οθεν υμάς τιμώμεν , Ραφαήλ θεοφόρε , άμα συν Νικολάω και παρθένω Ειρήνη , ως θείους ημών προστάτας και πρέσβεις προς Κύριον», όπως και το «Της Ελλάδος απάσης και της Λέσβου το καύχημα , Ομορφοχωρίου προστάται , Ραφαήλ και Νικόλαε , όμου συν τη Ειρήνη τη αγνή , τριάς Αγιών δόξα και τιμή και απάντων των πιστών αιτήματα δεδώρησται. δόξα τω υμάς δοξάσαντι Χριστώ , δόξα τω υμάς στεφανώσαντι , δόξα τω ενεργούντι δια υμών , πάσιν ιάματα», και αφετέρου, να «ξεσηκώσω» αγενώς (αφού δεν τον ρώτησα πριν το κάνω) αλλά και με συγκίνηση , σχετικό κείμενο του κυρίουΑνδριώτη: http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=937&Itemid=1 .

Για τον πατέρα Παχώμιο, όπως αντιλαμβάνεστε, συνιστά ευήθεια και επιπολαιότητα να πει κανείς «πρόκειται για άγιο». Όταν ένας ασκητής αξιώνεται να δει τους Αγίους του Θεού , όχι μία, μα πολλές φορές στη ζωή του και να πάρει συγκεκριμένες εντολές από αυτούς, τι λέτε –όσοι ασπάζεστε βέβαια όπως και γω το ορθόδοξο δόγμα-; Ότι θα ταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, ή φυσικά ένας άγιος με τη σειρά του;

Η πρώτη μου γνωριμία με τον Παππούλη αυτόν, ήταν …πολύ φυσική!. Γεννήθηκα το 1972 στην Αθήνα, μα στην ουσία είμαι Μυτιληνιά, αφού , ασαράντιστο καλά –καλά, λόγω της εργασίας των δικών μου , βρέθηκα στο νησί της Λέσβου όπου βαφτίστηκα και έζησα ως τα τέσσερα χρόνια μου. Καθώς οι γονείς μου εκκλησιάζονταν συχνά στην Τρουλωτή (η οποία αναφέρεται στο κείμενο του Ανδριώτη) , καταλαβαίνετε λημεριωτάκια ότι εκκλησιαζόμουν και γω εκεί, και στην αυλή του ναού της Θεοτόκου δεν είχε παίξει η χάρη μου λίγες φορές. Για πολλές από τις μνήμες μου και τις εικόνες μου στη Μυτιλήνη με κάνουν χάζι ως σήμερα οι δικοί μου, καθώς θεωρούν αδύνατο να θυμάται «ένα μωρό». Δεν θα μπω –το χω κάνει άλλωστε- στη διαδικασία ανάπτυξης της θεωρίας «πότε ξεκινά η λειτουργία της ανάμνησης στον άνθρωπο», στα δύο , στα τρία ή στα τέσσερα. Θα πω αυτό που έζησα και θυμάμαι και σ όποιον δεν αρέσει, υπάρχει ξύδι ,και ΤΟΡ και βαλσαμικο. Από τον πατέρα Παχώμιο-του οποίου τη μορφή θυμάμαι ξεκάθαρα- συγκρατώ ωστόσο πολύ δυνατά το σχεδόν αποστεωμένο χέρι του που με ακούμπησε φευγαλέα ένα απόγευμα στην αυλή του ναού του και ενώ ήμουν στην αγκαλιά του μπαμπά μου. Είχα εντυπωσιαστεί από το χέρι αυτό, μακρύ και αδύνατο. Συγκρατώ και την ΗΧΗΡΗ σιωπή του στο σπίτι ενός θείου μου, πολλά –πολλά χρόνια αργότερα, όταν ήμουν φοιτήτρια. Ακόμα απορώ πώς ο ασκητής αυτός είχε ωστόσο επισκεφθεί «σπίτι κοσμικού», μια που η όλη του παρουσία ήταν ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΑΠΟΚΟΣΜΗ ΚΑΙ ΕΞΩΚΟΣΜΙΚΗ μαζί. Να το πω χωρίς περιστροφές: Ήταν ένας γέρων ασκητής από τα Παμφιλα της Λέσβου που επισκέφθηκε λίγο πριν την κοίμηση του «γνωστούς» στην Αθήνα μεν, ήταν ένας Άγγελος Κυρίου που παρίστατο ανάμεσα μας δε και προσευχόταν –τώρα μπορώ να το καταλαβαίνω και να το ξέρω-ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ κι ΑΔΙΑΛΛΕΙΠΤΩΣ αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη.

Σήμερα, έχω την εντύπωση ότι στην Τρουλωτή δεν γίνονται ακολουθίες. Είναι «βυζαντινό μνημείο» ο ναός. Κι αν μια φορά στο τόσο γίνονται ακολουθίες, μια φορά , εγώ δεν έτυχε να παρακολουθήσω κάποια. Βλασφήμως δε ομολογώ ότι η πρόθεσή μου σήμερα, δεν στοχεύει στην αναμόχλευση της μνήμης του πατρός Παχωμίου, του οποίου σε μένα η τελική «μυρωδιά» είναι η αίσθηση της απόλυτης ηρεμίας που σου μετέδιδε, αλλά στοχεύει στην εστίαση μου σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι του κειμένου του κυρίου Στρατή Ανδριώτη: «Εκεί ο Άγιος Ραφαήλ έβαλε τη γυναίκα και κάθισε πίσω σε μία πεζούλα, σα να την προστάτευε. Μετά μπαίνει στην εκκλησία και φωνάζει τον παπά Παχώμιο και του λέγει: «Άνοιξε το συρτάρι και πάρε χαρτί και μολύβι και κάθισε να σου λέγω να γράφεις τα μαρτύριά μου». Πράγματι, ο παπά Παχώμιος πήρε χαρτί και μολύβι και ο Άγιος Ραφαήλ έλεγε και εκείνος έγραφε.». Ο π. Παχώμιος δεν είχε την απαιτούμενη μόρφωση για να γράψει ασματική ακολουθία, η πίστη του όμως κι η ευλάβεια προς τους Νεοφανείς Αγίους, τους οποίους τόσες φορές είχε ονειρευτεί και οραματισθεί, του γέμιζαν, καθώς είπε, την καρδιά από ανείπωτη λαχτάρα να τους υμνήσει και γραπτώς. Κάθισε λοιπόν μία μέρα μέσα στην εκκλησιά της Παναγίας Τρουλωτής, στην οποία ήταν εφημέριος, έκλεισε την πόρτα, για να μην τον ενοχλήσει κανείς, κι άρχισε να γράφει. Περίεργο όμως!… οι λέξεις κι οι φράσεις του έρχονταν στο μυαλό τόσο εύκολα, σαν κάποιος να του τις υπαγόρευε. Σταματούσε για λίγο έκπληκτος, προσευχόταν και συνέχιζε το γράψιμο. Έγραφε ως αργά τη νύχτα. Κανείς δεν τον ενόχλησε κι ούτε κόπωση ένιωσε. Τέλειωσε την ακολουθία χωρίς να δυσκολευτεί καθόλου και πήγε στο κελί του ν’ αναπαυθεί. Προσευχήθηκε συγκινημένος κι απορημένος για την ανεξήγητη κι αξιοθαύμαστη αυτή έμπνευση που του είχε έρθει, και κοιμήθηκε.

Το πρωί ενώ έψαλλε τον Όρθρο, πήγε στην Εκκλησία η ευσεβής γυναίκα και του είπε: «Πάτερ, χτες την νύχτα είδα ένα περίεργο όνειρο κι ήρθα να σου το πώ. Σε ονειρεύτηκα καθισμένον μέσα στην εκκλησιά, μπροστά σ’ αυτό το τραπεζάκι, και είχες ανοιγμένο μπροστά σου ένα τετράδιο με λευκά φύλλα. Το έβλεπες συλλογισμένος κι αμίλητος,. Ξαφνικά βλέπω να μπαίνει στην εκκλησιά ο Άγιος Ραφαήλ, να σε πλησιάζει χαμογελαστός, να στέκεται αποπάνω σου, καθώς ήσουν σκυμμένος, και να σου λέγει: «Εμπρός Παχώμιε, γράφε». Αμέσως εσύ άρχισες να γράφεις μέσα στο τετράδιο αυτά που σου έλεγε ο Άγιος. Έλεγε, έλεγε πολλά, που δεν τα καταλάβαινα, κι εσύ έγραφες συνέχεια. Εγώ στεκόμουν ζαρωμένη σε μια γωνιά και δεν τολμούσα να κάνω ούτε ένα βήμα. Μα ούτε κι ο Άγιος Ραφαήλ μου μίλησε. ΄Ήταν προσηλωμένος σ’ αυτά που σου έλεγε κι έγραφες. Ξύπνησα πολύ συγκινημένη. Άραγε τι να σημαίνει αυτό το όνειρο που είδα πάτερ;». Σάστισε ο πατήρ Παχώμιος. Το τραπεζάκι που του έδειξε η Μαρία Μπαλαμπάνη, και το τετράδιο, μέσα στο οποίο τον ονειρεύτηκε να γράφει, ήταν η αναπαράσταση της σκηνής που είχε συμβεί το προηγούμενο βράδυ. Τότε εκείνος χαμογέλασε και τον ρώτησα: «Γιατί χαμογελάς πάτερ;» Μου λέγει: «Γιατί τέσσερις μέρες συνέχεια γράφω τροπάρια για τους Αγίους και δεν κουράστηκα καθόλου, ούτε έφαγα.». Όντως, ο π. Παχώμιος έμεινε κατάπληκτος όταν άκουσε το όνειρό της, διότι όπως λέγει ο ίδιος «κανείς δεν εγνώριζε ότι έγραφε ακολουθία δια τους Αγίους».

Αυτό το «Εμπρός Παχώμιε, γράφε», είναι η φράση που με συγκλονίζει και στην οποία θα ήθελα να σταθώ, καθώς ξημερώνει του Αγίου Ραφαήλ. Και εξηγούμαι: Ποιος από μας είναι ένας Παχώμιος της γενιάς μας; Όσοι είναι, πιστέψτε με, δεν μπαινοβγαίνουν στο διαδίκτυο γιατί είναι κρυμμένοι σε αγιορείτικες σπηλιές ή παλεύουν να αναστήσουν την Αγάπη σε περιφρονημένες ιεραποστολές του κόσμου ή φρουρούν αγιοταφίτικα προσκυνήματα , «μια χούφτα κοτρώνες οι τρελλοί», που θα λεγε και ένα φιλαράκι μου περιφρονητικά. Δεν μπορούμε λοιπόν να δούμε σε καμιά περίπτωση τους εαυτούς μας «μικρούς Παχώμιους» και να αρχίσουμε να «γράφουμε» νομίζοντας ότι «κάτι κάνουμε» προς δόξαν Θεού. Δαιμονοπληξία θα μοιάζει αυτό, αφού θα είναι –και πάλι συγγνώμη που μας τσιγκλάω- η αρχή της έκφρασης της αλαζονείας μας , και μαλιστα , της καλά καμουφλαρισμένης αλαζονείας μας, ακριβώς λόγω της χριστιανικότροπης θητείας μας, που μας διευκολύνει σε επιδείξεις ταπείνωσης υποκριτικής. Ωστόσο…

Ωστόσο, υπό μία έννοια, όλοι εμείς οι Λημεριώτες, θα έπρεπε να χουμε το «εμπρός Παχώμιε γράφε», κατά νου, νυχθημερόν, ως τη φράση που θα πρέπει να στοχαζόμαστε αμέσως μετά το Κύριε Ελέησον. Υπό μία έννοια, Παχώμιοι καλούμεθα να γίνουμε όλοι και να γράφουμε, είτε στο χαρτί , είτε με τα λόγια πάντως σίγουρα με την καρδιά , τη ζωή και την πορεία της Πίστης μας, αλλά και τον πολιτισμό του τόπου μας. Και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, να γράφουμε αλήθειες και όψεις της ζωής χωρίς υστεροβουλία ή φόβο. Σε μένα προσωπικά και στην οικογένειά μου, ο Αγιος Ραφαήλ έκανε δύο φορές θαύμα. Μελάνια και μελάνια έχουν χυθεί από κείνους στους οποίους θαυματούργησε ο Αγιος. Η περιγραφή του θαύματος που συντελέστηκε σε μένα σε τι θα προσέθετε στην ανάδειξη της μεγαλοσύνης του Αγίου; Θα βοηθούσε και θα ενεθάρρυνε ίσως ανθρώπους ολιγόπιστους; Μα ήδη υπάρχουν τόμοι και τόμοι γραμμένοι από την ηγουμένη Κλειδαρά που συνέλεξε όλες τις επιστολές-ομολογίες των θεραπευμένων από τον Αγιο Ραφαήλ, τον προεστό Νικόλαο και τη μικρή Ειρήνη. Ποιος έχει ανάγκη για να πειστεί «μια μαρτυρία ακόμα»; Κι όμως, Αν σκεφτόντουσαν όλοι , ηλίθια, σαν εμένα, δεν θα είχε γραφεί τίποτε και δεν θα γνωρίζαμε για τους Αγίους αυτούς. Έπειτα, ο βίος και η πολιτεία των Αγίων της Λέσβου –και όχι μόνο- είναι υπόθεση εθνική και ιστορική, όχι μόνο θρησκευτική. Πρέπει να σαι Ορθόδοξος, πιστός και Μυτιληνιός για να ξέρεις και να μεταδίδεις και στους επόμενους από σένα , την ιστορία της πατρίδας σου; Στον Αη Δημήτρη το Λουμπαδιάρη που βολτάρουμε κάθε τόσο, αγνοούμε πως διακόνησε ο Αγιος Ραφαήλ και αγνοούμε ότι η Ειρήνη η Αθηναία έκτισε την Τρουλωτή και «ευθύνεται» για τις Καρυές. Οι Οθωμανοί βασάνισαν επανειλημμένα και ανελέητα το νησί αυτό-και όχι μόνο αυτό- και αυτό επίσης συνιστά αίτιο για να ακούμε στα αυτιά μας «Εμπρός Παχώμιε, γράφε».

Να «το πάω» κι έτσι: Μου έκανε τρομερή εντύπωση η Ολλανδική ανακοίνωση για τη μη συμμετοχή της χώρας αυτής στη χθεσινή σύνοδο του ΟΗΕ κατά του ρατσισμού στη Γενεύη. Όπως θα ξέρετε, μεγάλα κράτη, σαν τις ΗΠΑ και την Αυστραλία και το Ισραήλ, μποϋκόταραν τη σύνοδο θεωρώντας πως θα ήταν αντισημιτική και αντισιωνιστική. Ως εδώ καλά. Εδώ που τα λέμε, θέλει γερά νεύρα για να ανέχεσαι να κυκλοφορεί ανάμεσα σου ένας Αχμαντινετζάντ. Αν οι Αμερικανοί μπήκαν στο Ιράκ, και αυτό ήταν κακό, ο ίδιος ηγείται του Ιράν, κι αυτό είναι επίσης κακό. Σόρυ, αλλά μην τρελλαθούμε κιόλας, τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά σίγουρα έχουν λόγο κι αυτά για να υπάρχουν, αλλά εγώ έχω σημαία μου την ελληνική, αυτή με το Σταυρό, όχι κάποια με ζυγαριές. Η επισήμανση όμως των Ολλανδών «φοβούμαστε πως οι θρησκείες θα επισκιάσουν τα ανθρώπίνα δικαιώματα», ή βλακώδης ως παράλογη μπορεί να χαρακτηριστεί, ή «στημένη και δοσμένη συνειδητά», για να εμποδίσει ακριβώς την ανάδειξη της σπουδαιότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Γιατί πριονίστηκε φρικτά ο Αγιος Ραφαήλ , γιατί σφαγιάστηκε ο Άγιος Νικόλαος, γιατί κάηκε κοπείσα σε κομματάκια πρώτα η μικρή Ειρήνη στα 1463 σε ένα ελληνικό νησί της Μεσογείου; Γιατί δεν σεβάστηκαν κάποιοι που έτυχε ναναι Μωαμεθανοί, το ανθρώπινο δικαίωμα κάποιων άλλων στην επιλογή άλλης θρησκείας και στην επιλογή της ελευθερίας και της απαλλαγής από τη ξενική κατοχή;. Η ελεύθερη θρησκευτική έκφραση δεν είναι δικαίωμα των ανθρώπων; Η αντίσταση στον κατακτητή δεν είναι δικαίωμα του ανθρώπου; Πρέπει να πιστεύω στον Αγιο Ραφαήλ για να αποδεχθώ ότι στα 1463 στο συγκεκριμένο νησί, μαρτυρούσαν φρικτά και τότε άνθρωποι για τα ανθρώπινα δικαιώματα τους; Εμπρός Παχώμιε , γράφε!

Αναρωτιέμαι αν πρέπει να μια σώνει και καλά Παχώμιος ασκητής, ορθόδοξη ή καθολική, Ολλανδή ή Ελληνίδα, να πιστεύω στα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ ή στον ταοϊσμό για να χω δικαίωμα και υποχρέωση να γράφω: Να γράφω για τους ναούς που ακόμα δεν έχουν εγερθεί στην Κίνα, για τα ανείπωτα χιτλερικά βασανιστήρια των βορειοκορεατών χριστιανών και αντιφρονούντων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Πιονγιάγκ, για τις απειλές που δέχονται οι χριστιανοί στην Παλαιστίνη από μουσουλμάνους της Χαμάς, για τους ξεχασμένους Έλληνες της Τσάλκας, για τη χούφτα των γερόντων στο γηροκομείο στο Βαλουκλί της Πόλης, για το σπίτι της φιλολόγου μου Αγγελικής που άνοιξαν για 13η φορά οι Αλβανοί στη Βόρειο Ήπειρο. Να το παώ και παραπέρα; Αναρωτιέμαι γιατί είχαν αδικο οι μουσουλμάνοι που τα πήραν στο κρανίο με τα σκίτσα τα σατιρικά κατά του Μωάμεθ στη Δανία.Εμένα θα άρεσε να κοροϊδεύουν το Χριστό; Δεν μιλώ για το πώς χρησιμοποίησαν την προσβολή αυτή κατά την εκλογή του Δανού Ρασμούνσεν στο ΝΑΤΟ. Αυστηρά μιλώντας για το αν είχαν δίκιο οι μουσουλμάνοι που εξαγριώθηκαν με τη σάτιρα, συγγνώμη, αλλά είχαν δίκιο. Αναρωτιέμαι επίσης, αν χωρεί διάκριση, πόση και τι είδους μεταξύ της θρησκείας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν ξέρω μεν, αλλά δεν γράφω λέξη για τον τρόπο που μαρτύρησε ο Αγιος Θεράπων για να μη θίξω την …ελληνοαραβική φιλία (αν είναι δυνατόν) αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει να μη δηλώνω τη συμπάθεια μου για τον Ερντογάν που θεωρώ ότι σε ανθρώπινο επίπεδο δείχνει εξαίρετος . Αναρωτιέμαι γιατί δεν θα πρέπει να μπορώ και να υποχρεούμαι να γράφω για τη Μαρούλα της Λήμνου που ήταν υπόδειγμα γυναίκας και θα πρέπει «ως δημοσιογράφος» να «ενημερώνω» για την Πετρούλα του Σταρ. Για ποιο λόγο η δεύτερη «χρειάζεται» και η πρώτη «δεν έχει κάτι να πει»; Ο Άγιος Ραφαήλ ήταν γιατρός. Αναρωτιέμαι γιατί τόσοι και τόσοι γιατροί δεν τολμούν σήμερα να μιλήσουν για τα φαρμακερά παιχνίδια των φαρμακοβιομηχανιών; Γιατί μιλούν πάντα για τα θετικά από τις θεραπείες με τα βλαστοκύτταρα και ποτέ για τις παρενέργειες; Γιατί μιλούν φανερά περιφρονητικά για τις εναλλακτικές θεραπείες και στα ιατρεία τους συνιστούν ομοιοπαθητικούς κατά της ημικρανίας; Αναρωτιέμαι γιατί συνιστά φασισμό να γράψει κανείς πως αν η γιορτή του Γραμμου είναι γιορτή μίσους , άλλο τόσο είναι γιορτή της Μακρονήσου; Εμπρός Παχώμιε, γράφε… Μα δειλιάζουμε να γράψουμε, όχι για θαύματα των Αγίων, όχι για γεγονότα της ιστορίας μας και μνημεία του πολιτισμού μας που αν μη τι άλλο θα βοηθούσαν στην αυτογνωσία μας, αλλά για απλές , καθημερινές αλήθειες , που, ο καθένας μας από το μετερίζι του, θα μπορούσε να προβάλει και να αποκαλύψει και να διαδώσει, χάριν αυτού που ονομάζεται Συλλογικό Καλό έστω, αν το «προς δόξαν Θεού» ηχεί στα αυτιά κάποιων γελοίο ή ακαταλαβίστικο ή άσχετο με «τις αλήθειες».

Ξέρετε, ο παππούς μου ο Οδυσσέας, γεννήθηκε στην Ιθάκη , όπως και ο Αγιος Ραφαήλ. Ο πρώτος αγωνίστηκε τον 19ο αιώνα για την Ελλάδα και ο δεύτερος μαρτύρησε προς δόξαν Θεού, άρα για όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο για τους Έλληνες. Ο Παχώμιος πάλι, έγραψε την ακολουθία του Αγίου γιατί αυτήν την εντολή πήρε από τον ίδιο. Κι αν όλα αυτά που γράφω τώρα δα για κάποιους από τους φίλους μου Λημεριώτες ανήκουν στη σφαίρα του παραμυθιού και της φαντασίας, εμένα μου αρκεί έστω η εντολή-συμβουλή του παππού Οδυσσέα, που «δένει» μια χαρά με την εντολή του Αγίου Ραφαήλ στον παππούλη Παχώμιο. Προσωπικά, δεν με χαλάει καθόλου να θυμάμαι αυτήν την –all time classic, μετά συγχωρήσεως κιόλας(!)- συμβουλή του παππού, πριν αποτολμήσω να στοχαστώ το «Εμπρός Παχώμιε, γράφε»!

Έγραφε ο παππούς: «Ο θεός μας έδωκεν χέρια, γνώσιν και νούν. Ας ρωτήσωμεν την καρδιά μας και ο,τι μας απαντιχαίνει, ας το βάλωμεν ογλήγορα εις πράξιν, και ας είμεθα, αδέρφια βέβαιοι, πως ο Χριστός μας, ο πολυαγαπημένος, θα βάλει το χέρι επάνω μας» (Επιστολή Οδυσσέα προς τους Γαλαξιδιώτες).

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: