jump to navigation

Η περί τουρκικής ταυτότητας αντίληψη του ΑΚΡ το 2009 Ιουλίου 5, 2009

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, παλαιότερα κείμενα του 2009, Ελληνισμός στον Κόσμο, Ελληνική Διπλωματία, Θρησκεία, Ματωμένα Χώματα, TOURKIA.
trackback

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

(AΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, 4-07-09)

Αρκετό μελάνι χύθηκε την εβδομάδα που πέρασε μετά την είδηση της σύγκλησης του Τουρκικού Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας που πραγματοποιήθηκε σε «άκρως τεταμένο κλίμα μεταξύ των στρατιωτικών που πιστεύουν ότι διώκονται και κατασυκοφαντούνται από το κυβερνών κόμμα».


Το συμβούλιο , στο οποίο , ως γνωστόν πήραν μέρος ο Πρόεδρος Γκιουλ, ο πρωθυπουργός Ερντογάν, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ιλκέρ Μπασμπούγ και 4 ανώτατοι αξιωματούχοι των τριών όπλων και της χωροφυλακής, διήρκησε 8 ώρες και το «αρωμα» του «μύριζε» την εντονη διαμαρτυρία των στρατιωτικών πως, μετά τις αθρόες συλλήψεις μελών του για συμμετοχή στην παρακρατική Εργκενεκόν και μετά την προώθηση του Ερντογάνειου νομοθετήματος που μειώνει την ισχύ του στρατού και των στρατοδικείων, «ο στρατός είναι υπό διωγμό στην Τουρκία».

Αφού επισημανθεί ότι το περιεχόμενο των συζητήσεων στο Εθνικό Συμβούλιο είναι απόρρητες , και αφού σημειωθεί ότι «σύμφωνα με τούρκους αξιωματούχους», στο Συμβούλιο συμφωνήθηκε εκ νέου η πολιτική της προώθησης της λύσης των «δύο ανεξάρτητων κρατών στο νησί της Κύπρου», ας αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που αποτρέπει τον «διωκόμενο στρατό» στη γείτονα να επαναλάβει μία από τις προσφιλείς του στο παρελθόν τακτικές «άμυνας»: Γιατί δεν κάνει ένα νέο πραξικόπημα «σώζοντας» την τιμή και το γόητρο του κοσμικού κράτους, αν ο Ερντογάν ισλαμοποιεί το τελευταίο απομακρύνοντας –το από τις αρχές του Κεμαλισμού;

-Ο Τουρκικός στρατός γνωρίζει πως η Τουρκία δεν είναι αυτή του 1960, του 1971 και του 1980. Ενδεχόμενο πραξικόπημα ουδεμία νομιμοποίηση θα έχει στα μάτια της αστικής τάξης σήμερα, μιας τάξης της οποίας την εμπιστοσύνη κέρδισε ο Ερντογάν χάρη στην ευφυή του οικονομική πολιτική και χαρη στην ικανότητα του να αποδείξει ότι «παραδοσιακές» για τη χώρα του απειλές (Οτσαλάν, Συρία) πλέον μειώθηκαν αισθητά ή και εξέλιπαν. Μπορεί δηλαδή η Τουρκία να εξακολουθεί να βρίσκεται σε ένα πόλεμο «ήπιας ισχύος» με τους Κούρδους, η πολιτική του ευελιξία όμως στο εσωτερικό με τα ανοίγματα που έκανε προς «τους ορεισίβιους τούρκους» και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν –επί του παρόντος-την ίδρυση ανεξάρτητου από το Ιρακ Κουρδικού κράτους, εμποδίζουν τον τουρκικό στρατό από το να καταγγείλουν «σοβαρά» τον Ερντογάν για υπονομευτή της εθνικής τους ασφάλειας, ειδικα΄όσο εκείνος ταυτίζεται μαζί τους στην προσέγγιση του κυπριακού ζητήματος.

Υπό την έννοια αυτήν, η «ένταση» στο συμβούλιο που σχετίζεται με το νομοσχέδιο Ερντογάν που προβλέπει να δικάζονται οι στρατιωτικοί που αποπειρώνται κυβερνητικές ανατροπές από πολιτικά και όχι στρατιωτικά δικαστήρια, δεν συνεπάγεται εχθρότητα μεταξύ του κυβερνώντος (ισλαμικού) κόμματος και των (κεμαλικών-κοσμικών) στρατιωτικών, αλλα πιστοποίηση της εχθρότητας του Ερντογάν έναντι των «κλικών» στον στρατό, κλικών και ομάδων σε ανώτερα κλιμάκια, που εξέθρεψαν αναχρονιστικά για την εποχή και βλαφτικά για τα σημερινά τουρκικά συμφέροντα , φαινόμενα τύπου «Εργκενεκόν». Με άλλα λόγια, το ΑΚΡ και ο Ερντογάν , επιθυμούν να διασφαλίσουν την οριστική απομάκρυνση του στρατού, όχι από την πολιτική ζωή, αλλά από την άλλοτε προβεβλημένη ως νομιμοποιημένη στα μάτια της κοινωνίας δυνατότητας του να «συνωμοτεί» σε επίπεδο ανώτερων στρατιωτικών λειτουργώντας «αυτόνομα» και πέραν των κρατικών ορίων με επιχείρημα την αυτόκλητη προστασία της εθνικής κυριαρχίας.

Αυτή η «λεπτή διάσταση» είναι που θέτει και το δημοφιλές στα διπλωματικά σαλόνια επίκαιρο ζήτημα της «δόμησης μιας νέας τουρκικής ευρωπαϊκής ταυτότητας».

Οι αλήθειες πρέπει να λέγονται: Στο πρόσωπο του πολυπροβαλλόμενου τον τελευταίο καιρό από τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ Τούρκου Υπουργού των Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, εισηγητή του νεοοθωμανικού –και άλλοτε Οζάλειου- δόγματος , οι αναλυτές που υποστήριζαν ότι η σημερινή Τουρκία δεν «πάσχει» από κεμαλισμό ή από ισλαμισμό αλλά πλέον προσπαθεί να δομήσει μια ταυτότητα δομημένη στη σύνθεση των δύο αυτών τάσεων, βρήκαν τη νομιμοποίηση τους. Ειδικά όταν διαφημίστηκε το πολύκροτο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος- Η διεθνής θέση της Τουρκίας» , στο οποίο προτείνει και ζητά να καταστήσει την Τουρκία ψυχολογικά και κυριολεκτικά περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Μόνο που το βιβλίο εγράφη το 2001 και συνεπώς, από τότε χρονολογείται και επίσημα η στροφή στην τουρκική εξωτερική πολιτική, με δεδομένο πως ο Νταβούτογλου, προβεβλημένος ως ο Τούρκος Κίσσινγκερ και σύμβουλος του Ερντογαν, προέβαλλε ανοιχτά από τότε την αναγκη ανάδειξης μιας σύγχρονης Τουρκίας, βασισμένης στην προβολή του ευρασιανισμού, δηλαδή της «ίσης» τουρκικής αφοσίωσης στη Δύση (ΗΠΑ, ΕΕ) αλλά εξίσου και της αφοσίωσης στην ‘προστασία’ των «τουρκόφωνων» της Ασίας και στο άνοιγμα σε αραβόφωνα (γεωπολιτικά κρίσιμα)κράτη.

Το κρίσιμο και βασικό επομένως όπλο για την προώθηση του ευρασιανισμού, είναι κατά τους οπαδούς του νεοοθωμανικού (Νταβοτόγλειου) δόγματος, η προβολή της Τουρκίας ως ..βυζαντινής, εξού και η –προσεκτική και καλά μελετημένη- προβολή της τουρκικής θέσης « ναι στο ανοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χαλκης, αλλα, υπό επί την αρχή της αμοιβαιότητας» λογική της διασφάλισης των δικαιωμάτων της «τουρκικής» μειονότητας στη Θράκη».

H παρουσίαση του νέο-οθωμανισμού ως δομικού στοιχείου της σύγχρονης τουρκικής ταυτότητας από τον Αχμέτ Νταβούτογλου με βασικό εργαλείο την ανάδειξη της σημερινής Τουρκίας ως «βυζαντινής Τουρκίας» ξεκίνησε ήδη να συζητείται στη γείτονα από το 2007, όταν , μιλώντας στο Ιδρυμα Βεχμπί- Κοτς , κατά τη διεξαγωγή του Α Διεθνούς Ερευνητικού Συμποσίου για το Βυζάντιο, ο Τούρκος Υπουργός Τουρισμού και Πολιτισμού, τόνισε: «Δεν έχετε το δικαίωμα να λέτε (συμπατριώτες μου) ότι το Βυζάντιο δεν είναι δικό σας. Δεν μπορείτε να το λέτε αυτό γιατί τότε δεν θα έχετε δικαίωμα στη γη αυτή. Αυτή γη είναι των Τούρκων και σ αυτή ζήσανε Βυζαντινοί. Το μουσείο της Αγίας Σοφίας που έκανε τζαμί ο Σουλτάνος Φατίχ Μεχμέτ, δεν το γκρεμίσαμε, το χρησιμοποιήσαμε, άρα το Βυζάντιο είναι δικό μας» (εφημερίδα Μιλιέτ, 26-06-07), ενώ, στη «Χουριέτ» (1-07-09) η Μπαρτσίν Γινάνγκ, υπό τον τίτλο « μεταρρυθμίσεις ΑΚΡ α λα καρτ», γράφει για το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης: «… η ομάδα του Βατικανού, όπως εγώ την αποκαλώ, αντιτίθεται στο άνοιγμα φοβούμενη ότι θα αναγνωριστεί η Οικουμενικότητα του ελληνικού πατριαρχείου το οποίο θα γίνει δεύτερο Βατικανό…. Γιατί είναι κακό για μας να φιλοξενούμε στο έδαφός μας έναν από τους σημαντικότερους θρησκευτικούς θεσμούς; Η Τουρκία μόνο οφέλη μπορεί να αποκομίσει από τη λειτουργία ενός τέτοιου θεσμικού οργάνου στο έδαφος της».

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: