jump to navigation

ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΒΙΤΣΙΟ ΝΑ ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΟΜΟΡΦΟ… Οκτώβριος 18, 2009

Posted by mariandr in παλαιότερα κείμενα του 2009, Γυναικεία Θεματα, Εντυπώσεις, Κοινωνία.
trackback

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Όταν στα 15 σου σε βάζουν μπροστά σ έναν καθρέφτη και σου λένε «παρτο απόφαση, είσαι κακάσχημη, κανείς άντρας δεν θα σε θελήσει ποτέ», κι όταν στη συνέχεια, σε βρίσκει ανύπαντρη μητέρα ο πόλεμος, γίνεσαι μέλος της αντίστασης και μετά σε ρίχνουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από το οποίο βγαίνεις ζωντανή, τι είδους ψυχοσύνθεση και ποια κοσμοθεωρία άραγε μπορεί να σε χαρακτηρίζει;

-«Να κάνεις το βίτσιο να φαντάζει όμορφο», είναι η απάντηση που έδωσε στον εαυτό της η «Μαντάμ Κλοντ», η 86χρονη σήμερα Φερνάντ Γκριντέ και άλλοτε εμπνεύστρια των «ροζ τηλεφώνων» και των δικτύων των call girls στην Ευρώπη του 1960 και του 1970. Η γυναίκα που προστατευόταν και ήταν αντικείμενο θαυμασμού από όλους τους πολιτικούς και τους διάσημους που απήυλαυσαν τις υπηρεσίες της. Ανάμεσα τους,  ο  Τζον Κέννεντυ,ο  Σάχης της Περσίας, ο  Χουσεϊν της Ιορδανίας…Ο τελευταίος, ήταν κάτι παραπάνω από ειλικρινής στην παρατηρηση του: « Τα κορίτσια της και γω κάνουμε το ίδιο επάγγελμα: Γελάμε ακόμα κι όταν δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να το κάνουμε»…

Τα κορίτσια της Μαντάμ, είναι πολύ ιδιαίτερη υπόθεση: Η «ασκημούλα» της Αντίστασης και μετέπειτα πόρνη η ίδια πριν γίνει «διευθύντρια», τη λάτρευαν. Αρκεί να είχαν όμορφο παρουσιαστικό και φιλότιμο. Όλα τα υπόλοιπα ήταν υπόθεση της Μαντάμ Κλοντ: Τις υπέβαλλε σε πλαστικές, τις μόρφωνε, τις μάθαινε τρόπους καλής συμπεριφοράς και πολλά από τα 500 αυτά κορίτσια της κατέληξαν παντρεμένες με άραβες πρίγκηπες ή «κοντέσσες» της Ευρώπης. Είναι επιεικώς τρομερή η ατάκα μιας «κοπέλας» πριν η ζωή της Μαντάμ γυριστεί σε ταινία με πρωταγωνίστρια την Αλεξάνδρα Στιούαρτ: « ΑΝ η μητέρα μου με είχε διδάξει τα μισά απ όσα η Μαντάμ Κλοντ, θα την ευλογούσα νύχτα μέρα».

Το 1977, η Μαντάμ, παντρεμένη από το 1972, άφησε τη Γαλλία για να μετοικήσει στη χώρα του αμερικανικού ονείρου. Ανοίγει εστιατόρια, επιδίδεται σε εσωτερικές αναζητήσεις –πόσο αλήθεια σε προδίδει η σάρκα αλλά και πόσο η ίδια η ψυχή σου! Η Μαντάμ αναζητα να καλύψει το ψυχικό της κενό- ζει για λίγο στο Μεξικό, αλλά τελικά καταλήγει στη φυλακή για “proxenetisme”, ιερουδουλία. Επιστρέφοντας στη Γαλλία και ελπίζοντας στη λήθη, φυλακίζεται ωστόσο ξανά αφού το επαγγελματικό της «χούϊ» δεν εννοεί να την αφήσει.

Σήμερα, στα 86 της, πιθανόν ζωντανή αφού κανείς δεν έχει πληροφορίες για το αντίθετο, όλοι «οι γνωστοί», σεβασμιοι και νοσταλγοί μιας επόχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, συμφωνούν στο ότο η Κλοντ είναι σαν κι αυτούς, «σεβασμια» , και ζει καπου στην Ελβετία. Τη φαντάζονται, με τη σάρκα της ζαρωμένη από τα χρόνια να βρίσκει ζεστασιά μέσα στις γούνες της, να απολαμβάνει μια ζεστή σοκολάτα αναπολώντας ατέλειωτες ροζ γραμμές της ζωής της. Όλη τη ροζ ζωή της, κομμένη και ραμμένη σε δύο μόνο –τηλεφωνικές- λέξεις, με τις οποίες είχε η ίδια τιτλοφορήσει τα απομνημονεύματα της το 1975: «Allo, oui».. ( Εμπρός, ναι).

Η ιστορία της Μόνικα Λεβίνσκι είναι ολότελα διαφορετική απ αυτήν της Μαντάμ Κλοντ. Μια ζουμερή 25αρα φοιτήτρια , που το 1995 καλείται στο Λευκό Οίκο να κάνει την πρακτική της και κείνη μεταμορφώνεται στη σούπερ «Δημοκρατική Μετρέσσα», όπως θα τη χαρακτηρίσουν οι Γάλλοι. Για το χατίρι της ο Πρόεδρος θα της τραγουδήσει το Try a little Tenderness (Δοκίμασε να φανείς τρυφερή μαζί μου) και κείνη θα τον φλομώσει στα ερωτικά ποιηματάκια, θα του παίζει τηλεφωνικά σαξόφωνο, θα τον αποκαλεί «αλητάκο μου» κι «ομορφούλη μου» , θα δακρύζει εν απουσία του ακούγοντας Μπίλυ Χολιντέϋ , κι όλα αυτά, μόνο και μόνο για να καταλήξει όλος αυτός ο για εκείνους ρομαντισμός «στοματικό σεξ που θα έριχνε την κυβέρνηση αρκεί να το ήθελε η Χίλαρυ Κλίντον»…

Οι θεωρίες , μετά την αποκάλυψη του προεδρικού σκανδάλου έδιναν κι έπαιρναν. Δούλευε ή όχι για το FBI η Μόνικα; Ήταν εκπαιδευόμενη πράκτορας της Μοσάντ ή όχι; Μήπως είναι αποτυχημένη μόνο και μόνο γιατί απέτυχε να ρίξει άμεσα τον Κλίντον όπως ήταν η αποστολή της;

Στην αντίπερα όχθη, κάποιοι μιλούν για πραγματικό έρωτα μεταξύ των δύο. Γιατί αλλιώς η Μόνικα του Αγίου Βαλεντίνου, 14 Φεβρουαρίου του 1997- έχοντας κλείσει αισίως δύο χρόνια στο Λευκό Οίκο- να στέλνει κωδικοποιημένα μηνύματα αγάπης για «Εκείνον» μέσω της ..Ουασιγκτον Ποστ;

Τη χαρακτήρισαν «βλαχούλα με  χωριάτικο συναισθηματισμό που αμαύρωσε την προεδρική εικόνα».

Αλλά , ας είμαστε επιεικείς όπως θα ταίριαζε σε κάθε αμαρτωλό θνητό επί γης… Και πάλι οι Γάλλοι, μαέστροι στον φτερωτό  έρωτα και στις σκανδαλιές του, το έθεσαν στην αληθινή του βάση: « Το σκανδαλο αυτό ήταν η ιστορία μιας απροσεξίας του κράτους. Αν ο Κλίντον είχε επιλέξει για ερωμένη του μια διακριτική κυρία της Ουάσιγκτον αντί μια βλαχούλα μικρή, τίποτα απ αυτά δεν θα είχε συμβεί»…

Και τώρα; Στα 37 συν η Μόνικα, αφού γέμισε λεφτά μετά την έκδοση της βιογραφίας της και τις επί πληρωμή εμφανίσεις της σε διάφορα τηλεοπτικά σόου, αναζητά – εκ νέου-(;) τον έρωτα και τη δουλειά της ζωής της. Οι κακές γλώσσες εξακολουθούν να λένε ότι είναι βολεμένη σε κάποια μυστική υπηρεσία ενώ η Χίλαρυ , χεράκι-χεράκι ως Υπουργός Εξωτερικών με το σύζυγό της, δείχνει πόσο πολύ λατρεύει τις πολιτικές φιλοδοξίες της. Όσο για τον Μπιλ , που μόλις προχθές γύρισε «θριαμβευτής» από τη Βόρεια Κορέα καταφέρνοντας τον Κιμ Γιογκ Ιλ να απελευθερώσει τις δύο αμερικανίδες δημοσιογράφους-«κατασκόπους»; Κέρδισε πρωταγωνιστικό ρόλο στα αργεντινικά ταμπλόϊντς. Ήρκησε ένα και μόνο πέρασμά του από το Μπουένος Άϊρες: Τον Ιούνιο, προσκεκλημένος του προεδρικού ζεύγους Κίρχνερ, βρέθηκε στο μπαρ Κοκοντρίλο, και βρέθηκε να θαυμάζει τα κάλλη μιας στριπτιζέζ, που άκουγε στο όνομα «Αντρέα»..  Άραγε, έχουν σημασία τα ονόματα; Τι Μόνικα, τι Αντρέα.. Για τον σαξοφωνίστα Μπιλ, πιθανότατα στο αργεντινικο μπαρ του 2009, στο πρόσωπο της Αντρέα, όλες οι γυναίκες της ζωής του να πέρασαν μπροστά του σαν κινηματογραφική ταινία. Στο κάτω –κάτω,  ίσως να ισχύει γι αυτόν  αυτό που είπε μια άλλη Μόνικα, η «θεά» Μπελούτσι: «Δεν είναι το σινεμά που σκοτώνει, είναι η ζωή που μας πυροβολεί…»

Τελικά, θυμίζοντας τις ιστορίες της Μαντάμ Κλοντ και της Μόνικα Λεβίνσκι, και σταματώντας στην εικόνα του Τζον Κένεντυ που εκτιμούσε τη μαντάμ για τις υπηρεσίες της και τον Μπιλ Κλίντον που δήλωνε «το στοματικό σεξ δεν είναι σεξουαλική επαφή» μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου «Μόνικα», ένα είναι το σίγουρο: Για κάποιους, η παγκοσμιοποίηση – ειδικά αν σ αυτήν  περιλαμβάνονται οι ταχύτατες τηλεπικοινωνίες και η δραματικά ταχύτατη μετάδοση των πληροφοριών- αποβαίνει θανάσιμος εχθρός στις ιδιωτικές τους στιγμές…

Όταν τη ρώτησε ο ποιητής Στήβεν Σπέντερ για ποιο πράγμα θα μπορούσε να δηλώσει πολύ υπερήφανη, είπε το αυτονόητο: « Με .ότι πέρασα στη ζωή μου, άγγιξα πολλές φορές την παράνοια, αλλά τελικά δεν τρελλάθηκα». Πράγματι, αν κάποιοι έχουν το τραγικό προνόμιο να μιλούν έτσι, η Τζάκι Κέννεντυ Ωνάση, ανήκει σίγουρα στους «δικαιούχους». Ως πρώτη κυρία των ΗΠΑ , ο τίτλος της «απατημένης» λόγω των ουκ ολίγων απιστιών του δολοφονηθέντος συζύγου της, μοιάζει προσβολή στην προσωπικότητα της ίδιας: « Είδα τον άντρα μου να ψυχορραγεί μέσα στα χέρια μου, γέμισα απ το αίμα του», θα πει η «τριαντάρα χήρα» λίγο μετά τη δολοφονία χωρίς ίχνος πίκρας –τουλάχιστον εμφανούς- ενώπιον των αναμνήσεων του σκανδαλιάρη Τζον. Είναι η ίδια «πρώτη χήρα», που το 1967, πηγαίνοντας στην Καμπότζη για να μεταδώσει  μήνυμα ειρήνης ως απεσταλμένη του Ρόμπερτ Κένεντυ στον πρίγκηπα Σιχανούκ, δεν θα αισθανθεί αμήχανα βλέποντας όταν τη φωτογραφίσουν στο πλευρό του λόρδου Χάρλεχ. Είναι  η ίδια που , ζώντας τη δολοφονία και του κουνιάδου της, του Μπομπ, θα αποπειραθεί εις το εξής να νικήσει τους εφιάλτες της που θα τη συνοδεύουν σε όλη την υπόλοιπη ζωή της για πιθανή δολοφονία και των παιδιών της. Το 1968, συνδεόμενη και παντρεμένη κατόπιν με τον Αριστοτέλη Ωνάσση, χωρίζει οριστικά από τον αμερικανικό μύθο της «χηρας εσαιεί δοσμένης σε έναν αξεπέραστο άνδρα, τον Τζον Κέννεντυ».

Θύμα και δράστης η ίδια στην ερωτική της ζωή, η Τζακυ δεν θίγεται όταν οι φήμες θέλουν τον ‘Αρη» να βλέπει κρυφά –ξανά- τη Μαρία Κάλλας. Δεν διστάζει κι εκείνη να επισκφθεί την Κέρκυρα στο πλευρό του νεαρού αρχιτέκτονα Αλεξ Χατζημηχαϊλη. Κι όταν , αφού πεθάνει ο γυιος του Ωνάσση κι εκείνος με τη σειρά του το 1975, έχοντας δίπλα του τη Χριστίνα και την Κάλλας, η Τζάκυ, θα επιλέξει να παρευρεθεί στην κηδεία του, ως η «επίσημη χήρα». Στα υπόλοιπα 19 χρόνια που της έμμελε να ζήσει, έκανε δεσμούς με συγγραφείς καταλήγοντας να συζήσει με τον τελευταίο άντρα της ζωής της, τον έμπορο διαμαντιών Μορίς Τέμπλεσμαν. Εργάστηκε ως λογοτεχνική σύμβουλος στον Οίκο Βίκινγκ, εξέδωσε η ίδια την αυτοβιογραφία του Μάϊκλ Τζάκσον, και πέρασε ατελειωτες ώρες ψυχανάλυσης. Αξιοπρεπής, ζωντανή, αγωνίστρια, ποτέ της δεν κατάφερε ωστόσο να συγκεντρώσει τον παγκόσμιο οίκτο, παρά μόνο τον σεβασμό. Το πιο «βαρύ» όσο και αληθινό σχόλιο για εκείνη , «που εμεινε χήρα πολύ νέα και που ήταν πολύ νέα για να πεθάνει», όπως είπε στην κηδεία της ο Εντουαρντ Κέννεντυ, το είπε μια άλλη γυναίκα –μύθος,η Κοκο Σανέλ: « Δεν μπορούμε να απαιτούμε από μια γυναίκα ελαφρώς πρωτόγονη να περάσει όλη την υπόλοιπη ζωή της θρηνώντας»…

Η Χίλαρυ Κλίντον, δεν συγκαταλέγεται στην κατηγορία των διάσημων γυναικών που έζησαν τον ηλεκτρισμό της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Απατημένη από τον Πρόεδρο σύζυγό της, Μπιλ Κλίντον, κατάφερε μυστηριωδώς να παραμείνει λίγο συμπαθής. Η δημοφιλία της από πολιτική σκοπιά, είναι ένα εντελώς διακριτό ζήτημα. Ως γυναίκα και σύζυγος όμως, αν και έσωσε τον άνδρα της αφού αρνήθηκε να τον χωρίσει  μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου «Μόνικα» και μάλιστα τόλμησε η ίδια την προεδρική υποψηφιότητα πέρυσι για να καταλήξει παντοδύναμη Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ φέτος, δεν μπόρεσε να «μαγέψει» την παγκόσμια κοινή γνώμη, που είδε στο πρόσωπό της μια «πολύ πλούσια, δυναμική πολιτικό».

Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο Γαλλίδας δημοσιογράφου που πήρε συνέντευξη από τη Χίλαρυ το 2003, όταν εκείνη ήρθε στο Παρίσι για την προώθηση του βιβλίου της «Η Ιστορία μου»: «Τη ρώτησα τι σκέφτεται μια φεμινίστρια της γενιάς της για γυναίκες σαν τη Μπρίτνεϋ Σπιρς και τη Τζένιφερ Λόπεζ και κείνη, απέφυγε την παγίδα στην οποία κατάλαβε πως την έβαζα, απαντώντας μου: « Τα πιν-απ γκερλς είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικανικής κουλτούρας. Καλύτερα αυτά τα είδωλα να  έχουν τον έλεγχο της εικόνας και των οικονομικών τους παρά να είναι αντικείμενα προς εκμετάλλευση από παραγωγούς και πατρόνους». Και η δημοσιογράφος σχολιάζει περαιτέρω: « Ήταν προφανές. Παρά τα τραύματα της από τη Μόνικα, η Χίλαρυ δεν ήθελε να διώξει από ψηφοφόρους της εφήβους και νέους που θα χαν την πρόθεση να τη ψηφίσουν στις Προεδρικές.. Η Κλίντον είναι ακόμα παντρεμένη με τον Μπιλ.. Το 2009, κατά την τελετή ορκωμοσίας της ως Υπουργός Εσωτερικών, δήλωσε δημόσια: Ευχαριστώ τον Μπιλ για όλες τις εμπειρίες που έζησα μαζί του». Και η δημοσιογραφική πενα καταλήγει αλύπητα: « Μετά τη δήλωση της Κλίντον, τα χαμόγελα των παρισταμένων τα είπαν όλα. Αυτός ο υπαινιγμός ήταν και το μανιφέστο της πάλαι ποτέ πρώτης –απατημένης-Κυρίας».

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: