jump to navigation

Το καφέ και το ραντεβού στη σχισμένη κολώνα Δεκέμβριος 2, 2009

Posted by mariandr in παλαιότερα κείμενα του 2009, Ελληνισμός στον Κόσμο, Εντυπώσεις, Θρησκεία.
trackback

Θέλω ναμαι ειλικρινής. «Συνωμοσιολογώ» που συνωμοσιολογώ, να λέω …την αλήθεια μου μέσα στα συνωμοσιολογικά μου σενάρια τα οποία κατ εμέ δεν είναι συνωμοσιολογικά και πολύ περισσότερο, δεν είναι σενάρια, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία: Ο Αϊμάν είναι ένας πάρα πολύ καλός άνθρωπος, άριστος ιδιοκτήτης και οικοδεσπότης στην καφετέρια που διατηρεί στην Ιερουσαλήμ, ευγενέστατος και φτιάχνει άριστο καφέ. Μα , δεν μ έπεισε εντελώς  ότι είναι «πρώτα άνθρωπος» και μετά «τούρκος ή ισραηλινός, μουσουλμάνος ή χριστιανός». ΄Ετσι μου πε όταν τον ρώτησα αν είναι θρήσκος κι αν πιστεύει στον ισλαμισμό: «Είμαι πρώτα άνθρωπος και μετά όλα τα άλλα. Και συ είσαι ορθόδοξη (είδε το κωσταντινάτο που φορούσα) αλλά πρώτα άνθρωπος, έτσι δεν είναι;» και στο λεπτό, έβγαλε ένα ξύλινο επιτραπέζιο Σταυρό και μου τον προσέφερε ως δώρο.

Τον δέχθηκα με χαρά και φυσικά δεν υπήρχε κανένας λόγος να του πω , «εγώ η ορθόδοξη» του φίλου μου του Αϊμάν ότι «το σχήμα του Σταυρού που μου δωσες είναι Καθολικό».  Ευχαρίστησα ειλικρινά τα χαμογελαστά του μάτια κι έφυγα, αφού πρώτα πήρα τα στοιχεία του για να του στείλω κάποια στιγμή αυτές τις γραμμές που τώρα γράφω, λίγο καιρό μετά την ολιγοήμερη περιπλάνηση μου στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και το τυχαίο μου πέρασμα από το υπέροχης αισθητικής μαγαζί του στη «χριστιανική συνοικία».

Ας τα πάρω απ την αρχή: Είχα στην κυριολεξία δεκαπέντε λεπτά για να απολαύσω ένα φλυτζάνι καφέ πριν συναντήσω τους υπόλοιπους της παρέας «μπροστά στη σκισμένη κολώνα», στην αυλή του Ναού της Αναστάσεως.  Μπήκα με το φίλο μου το Μπιλ τυχαία στην καφετέρια του Αϊμάν. Σημαιούλες από διάφορες χώρες στόλιζαν το μαγαζί το εσωτερικά, μα η τουρκική, αισθητά μεγαλύτερη σε μέγεθος και βαλμένη πάνω από το σημείο όπου εκείνος ετοίμαζε τους δίσκους του πριν σερβίρει, σε συνδυασμό με το μουσουλμανικό φολκλόρ ντεκόρ , μου δωσε την εντύπωση ότι ο Αϊμάν είναι Τούρκος: « Είστε τουρκικής καταγωγής;» τον ρώτησα πριν κάτσω να παραγγείλω. «Έχω σημαίες από διάφορες χώρες, δεν βλέπετε; Μου τις έδωσαν φίλοι», ήταν η πρώτη του απάντηση. Στη συνέχεια μου έδειξε το χώρο εξηγώντας μου ότι οι πρόγονοί του στην πόλη και στον συγκεκριμένο χώρο (πρώην φούρνο) είχαν έρθει «χιλιάδες χρόνια πριν». Προφανώς αναφερόταν στην οθωμανική περίοδο της Ιερουσαλήμ. Είχε δίκιο. Είχε απόλυτο δίκιο και το βρίσκω από κάθε πλευρά ευφυές να μεταμορφώνει το φούρνο του πατέρα του σε μια πανέμορφη, μικρή, δίπατη καφετέρια της οποίας η ψυχολογική ατμόσφαιρα και το ντεκόρ θύμιζαν και μύριζαν έντονα ευρωπαϊκό Βόσπορο.

Όταν μας έφερε τον καφέ και το τσάϊ που είχαμε ζητήσει και του είπα ότι είμαι Ελληνίδα, ο Αϊμάν γύρισε στη θέση του και έβαλε ελληνική μουσική.  Είμαι σίγουρη πως, αν ο Μπιλ του λεγε ότι είναι Βρετανός, θα έβαζε να ακουστεί κι αγγλοσαξονική μελωδία. Από την άλλη, μόνο εγώ είχα τη φαεινή ιδέα να του πω ότι είμαι από την Ελλάδα, και, κακα τα ψέμματα, είχα τη «λόξα» να πιστεύω ότι, άσχετα με τα όσα μου είπε ο Αϊμάν για τις σημαίες του όταν πρωτομπήκα στο μαγαζί, βαθιά μέσα του «έπαιζε» μ έναν ιδιαίτερο τρόπο , το γεγονός ότι μια (ακόμα) Ελληνίδα απολάμβανε τον καφέ του , τον καφέ ενός «απογόνου Οθωμανών στην Ιερουσαλήμ», «πρώτα ανθρώπου και μετά όλα τα άλλα», όπως εκείνος είπε, μα, στα δικά μου μάτια, πρωτίστως και βαθιά, ενός νέου, μορφωμένου κι ευγενούς «Τούρκου». Η πρώτη μελωδία ήταν τα «Λαδάδικα» του Μητροπάνου και θα πω ψέματα αν πω ότι δεν κολακεύτηκε η εθνική  μου φιλαρέσκεια . Σας το πα και πιο πάνω: μουσική από τον τόπο καταγωγής του κάθε θαμώνα (θα) έβαζε πάντα , μα , ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή, έβαλε για μένα, τη Μαριάννα από την Ελλάδα.

Ένας εσμός ανάκατων και ξαφνικών συναισθημάτων με κυρίευσαν ωστόσο  λίγα λεπτά αργότερα, όταν  ο Αϊμάν έβαλε «το 21»:   Εγώ, η απόγονος του Οδυσσέα Ανδρούτσου , που είχα προσκυνήσει στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού ως ορθόδοξη προσκυνήτρια στην πολυπολιτισμική Ιερουσαλήμ, άκουγα ξαφνικά , με πρωτοβουλία κάποιου Αϊμάν σε μια καφετέρια ισλαμικών αρωμάτων στην καρδιά της χριστιανικής συνοικίας, όχι απλώς ελληνική μουσική , μα ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια:

«Μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα, να τανε το 21,  να‘ρθει μια βραδιάΝα περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ’ αλώνιΚαι με τον Κολοκοτρώνη να ‘πινα κρασί. Να πολεμάω τις μέρες στα κάστραΚαι το σπαθί μου να βγάζει φωτιά Και να κρατάω τις νύχτες μετ’άστρα
μια ομορφούλα αγκαλιά.Μου ξανάρχονται έναένα χρόνια δοξασμέναΝα ‘τανε το εικοσιένα να ‘ρθει μια βραδιά. Πρώτος το χορό να σέρνω στου Μοριά τις ράχεςΚαι ξωπίσω μου οι Μανιάτες και οι Ψαριανοί.Κι όταν λαβωμένος γέρνω κάτω απ’τους μπαξέδες
Να με ρένουν μενεξέδες τ’ άστρα κι οι ουρανοί».

Ήταν το σημείο που θα θελα ο Μπιλ να ταν ψυχίατρος! Ταχα χασει! Από τη μία καταχάρηκα και ήθελα να χορέψω. Μετά σκέφτηκα ότι ο Αϊμάν ήταν ευγενέστατος και αμέσως μετά ότι με ειρωνευόταν. Μετά πάλι ότι απλώς αδιαφορούσε για το περιεχόμενο των τραγουδιών και ήθελε να ναι καλός έμπορος κι επιχειρηματίας προσελκύοντας πελάτες κάθε εθνικής και θρησκευτικής καταγωγής.

Είχα κολλήσει. Σίγουρα ο Αϊμάν θα ήξερε τι λένε τα τραγούδια που έβαζε. Πώς μπορούσε να ανέχεται να ακούει ένα τραγούδι που υμνεί το 1821; Κάθε φορά που πίεζα τον εαυτό μου να αποδεχθεί «λογικά» κι «απλά» μακριά από εθνικές και συναισθηματικές προκαταλήψεις ότι «ήταν ένας πολίτης της Ιερουσαλήμ» που ήξερε να διασκεδάζει και να τιμά τους θαμώνες του , η ματιά μου έπεφτε στην τουρκική σημαία και εγώ βυθιζόμουν στο ίδιο αδιέξοδο κι ανώφελο ερώτημα: Πώς γίνεται να ακούμε «με σεβασμό» κι οι δυο αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι»; Με δεκάδες, κι όχι απλώς δυο –τρεις Τούρκους φίλους η αφεντιά μου, δεκάδες φορές, έχουμε χορέψει και τραγουδήσει μαζί. Με υποδειγματική εμμονή τους μάθαινε « εσύ Χριστό κι εγώ Αλλαχ όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ». Μα τώρα ήταν διαφορετικά. Το 21 ήταν δικό μου, καταδικό μου και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με κανέναν , όσο ευγενικός, καλός, «ανθρώπινος» κι αν ήταν, τουλάχιστον όχι όσο υπήρχε αυτή η σημαία με το μισοφέγγαρο μέσα στο μαγαζί του!!!

Τη συνέχεια σας την είπα ήδη. Πληρώσαμε, ευγενέστατα ο Αϊμάν μου χάρισε κι ένα Καθολικό Σταυρό φεύγοντας, και γω ΤΕΛΙΚΑ τον ευχαρίστησα για όλα αυτοδεσμευόμενη να του στείλω σ ένα χαρτί αυτά που τώρα μοιράζομαι μαζί σας. Πώς οδηγήθηκα σ αυτό το ΤΕΛΙΚΑ  που διευθέτησε τα πάντα μέσα μου;

Σίγουρα- και λυπάμαι που δεν κάνω το χατίρι σε ορισμένους από σας – ΟΧΙ κάποια εσωτερική παραδοχή πως «λάλησα»! Προς ενημέρωση όσων δεν το ξέρουν, δόξα τω Θεώ, ταχω 400 και ολογράφως Τετρακόσια!

Σίγουρα, ΟΧΙ κάποια σκέψη του τύπου «στη νέα εποχή, στους παγκοσμιοποιημένους καιρούς και στην πολυπολιτισμική όσο και πολύπαθη Ιερουσαλήμ, το ζητούμενο είναι η ενότητα και η ειρήνη και η πίστη όλων σ έναν Θεό». Για μένα ο ένας Θεός είναι  ο Τριαδικός και όχι απλώς κι αορίστως « ο Θεός».

Σίγουρα ΟΧΙ κάποια σκέψη ότι ο πατριωτισμός και η ευαισθησία κι ο εγωϊσμός έχουν όρια. Το μόνο όριο που έχει ο πατριωτισμός είναι η συνεχής εγρήγορση αυτού που τον εκφράζει να μην τον εκφυλίσει και τον στοιχειώσει σε εθνικισμό κι όσο για τον εγωισμό , ε, καλό είναι ο καθένας να αναζητεί τα όρια του δικού του!

Σίγουρα ΟΧΙ η σκέψη ότι ο Αϊμάν ενεργούσε αποκλειστικά Ανθρώπινα ή αποκλειστικά επιχειρηματικά  ή αποκλειστικά μόνο τα προηγούμενα δύο μαζί, δηλαδή και επιχειρηματικά και ανθρώπινα!

Σίγουρα ΟΧΙ η σκέψη ότι έκανα λάθος και  ότι το εν λόγω  τραγούδι «δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο» σε σχέση με άλλα ελληνικά για να «μπλέκομαι» μέσα μου όταν «τολμά» ένας υπό ερωτηματικό Τούρκος να το βάζει να το ακούω.

Και σίγουρα ΟΧΙ η σκέψη ότι από πούρο ρατσισμό μου πέρασε η υποψία να θιγώ όταν το άκουσα και ότι καθόλου δεν θα με πείραζε αν μου το βαζε ενας Σκωτσέζος ή ένας Κινέζος-αλλά όχι Τούρκος-να το ακούσω!

Αυτός ο εσμός των αντιφατικών συναισθημάτων που με κατέλαβε σε λίγα δευτερόλεπτα, αυτή η -ακούσια ή εκούσια δεν έχει πια καμία σημασία- «επιτυχία» του ιδιοκτήτη να με «μπλοκάρει» με στόχο την υποβολή του δόγματος « ο άνθρωπος κι όχι η καταγωγή μετρά», ΤΕΛΙΚΑ με εγκατέλειψε όταν , πάλι σε δυο λεπτά, θυμήθηκα τη σκισμένη κολώνα. Αυτή η σκισμένη κολώνα ήταν και παραμένει ο αληθινή  κι ουσιαστική αιτία  που ΕΓΩ άφησα πραγματικά με χαρά το μαγαζί του ΦΙΛΟΥ μου Αϊμάν, ακόμα κι αν αυτός υπέθεσε ενδεχομένως ότι έφυγα μεν χαρούμενη, μα για άλλους λόγους, «ανθρώπινους».

Να η ιστορία της σκισμένης κολώνας: « Το Πάσχα του 1549 μ.Χ. οι Αρμένιοι κατώρθωσαν να δωροδοκήσουν τον Τούρκον Διοικητήν, και να εκδώση απαγορευτικήν διαταγήν προς τον Έλληνα-Ορθόδοξον Πατριάρχην Σωφρόνιον Δ΄, ώστε να μήν έχει πρόσβασιν εντός του Ναού δια τήν τελετήν του Αγίου Φωτός. Οι φρουροί έκλεισαν τήν Αγίαν Πόρτα και ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ΄ με το ιερατείον και τους πιστούς του παρέμειναν έξω προσευχόμενοι, αναμένοντες τήν έκβασιν των γεγονότων. Πράγματι η απάντησις του Κυρίου μας ήταν άμεσος. Παρα τας απέλπιδας προσπαθείας του Αρμενίου Πατριάρχου, το Άγιον Φως δεν έλαμψε εις το ιερόν Κουβούκλιον ή εις άλλον σημείον εντός του Ναού. Το Άγιον Φως εξήλθε διαπερνόν τήν Κολόναν, η οποία μέχρι σήμερον φαίνεται σχισμένη και μαυρισμένη, και προς μεγάλην κατάπληξιν άναψαν τα κερια, τα οποία εκρατούσε εις τας χείρας του ο Ορθόδοξος Πατριάρχης. Εις τήν συνέχειαν ο Πατριάρχης έδωσε το Άγιον Φως εις τους Ορθοδόξους, οι οποίοι ευρίσκοντο εις τήν αυλήν, ενώ ο Αρμένιος έφυγε ντροπιασμένος. Το αξιοθαύμαστον γεγονός εμαρτύρησε ο Εμίρης Τούνομ, ο οποίος εκείνην τήν στιγμήν ήτο φρουρός εις τήν Αγίαν Πόρτα. Αυτό έγινε αιτία να πιστέψη και να γίνη Χριστιανός. Οι Τούρκοι τον σκότωσαν δια να μήν μαθευθεί το γεγονός.

Συμφώνως προς άλλην εκδοχήν, όταν αντελήφθη το θαύμα ανεφώνησε προς τους συγκεντρωμένους: «Αυτή είναι η αληθινή πίστις». Οι Τούρκοι δια τήν αλλαξοπιστίαν του τον έκαψαν ζωντανόν. Τα οστά του σήμερον φυλάσσονται εις το Μοναστήριον της Μεγάλης Παναγιάς. Όταν ο Σουλτάνος επληροφορήθη το θαύμα, εξέδωσε φιρμάνιον και ανεγνώρισε το αποκλειστικόν δικαίωμα δια τήν λήψιν του Αγίου Φωτός εις τον Ελληνορθόδοξον Πατριάρχην».

Άφησα χαρούμενη και γεμάτη καλές προθέσεις το μικρό καφέ του Αϊμάν, σκεπτόμενη ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ότι πραγματικά δεν έχουν νόημα οι εθνικές καταγωγές  ειδικά στην περίπτωση μιας Ελληνίδας κι ενός Οθωμανού , Τούρκου , όπως θέλετε πείτε τον, καθώς ένας Οθωμανός Σουλτάνος ήταν αυτός που έδωσε «το αποκλειστικόν δικαίωμα δια τήν λήψιν του Αγίου Φωτός εις τον Ελληνορθόδοξον Πατριάρχην»! Η «αληθινή πίστη» είναι αυτή που ενώνει την ανθρωπότητα  πραγματικά και το αγαπημένο «μου» τραγούδι για  το «21 να ρθει μια βραδιά», μπορεί να το βάζει ο Αϊμάν να παίζει όσο κι όποτε θέλει, εφόσον και γω διατηρώ το δικαίωμα και την επιλογή, να τιμώ και να προσκυνώ τον Άγιο  Εμίρη Τούνομ που μαρτύρησε στην Οθωμανική Ιερουσαλήμ το 1549… Κι είναι ένα ΚΟΙΝΟ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ (που θα λεγε κι ο Αϊμάν) δικαίωμα, που δεν το χω ως Ελληνίδα. Το χει μαζί μου κάθε πολίτης  του όποιου κράτους πάνω στη γη, αρκεί να κατέχει «την αληθινή πίστη», αυτή τη μία, την Τριαδική.

Είμαι σίγουρη πως κάποιοι από σας θα «ξυνίσουν» με αυτές τις γραμμές, μα , ο καθένας από μας γεννήθηκε –τουλάχιστον εσωτερικά-ελεύθερος και είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι κι όπου κι όπως το θέλει: Αν υπάρχει νόημα και στόχος και ρίζα και μέλλον στον ελληνικό πατριωτισμό, αυτός δεν περνάει όπως νομίζουμε εσφαλμένα από τα τραγούδια για το 21, μα μόνο από τα Ιεροσόλυμα κι από πουθενά αλλού. Περνά από εκεί  και κατά τη στιγμή εκείνη, όπου ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης κέρδισε  και κερδίζει από το 1549 ως σήμερα με θεϊκή βούληση το ανθρώπινο αποκλειστικό δικαίωμα της λήψης του Αγίου Φωτός. Κι αν πάλι, στον αντίποδα αυτού του πατριωτισμού στον οποίον εγώ αναφέρομαι, υπάρχει «κοσμοπολιτισμός» και «παγκοσμιοποίηση» και κυρίως «Ανθρωπιά» και «ειρήνη» και πάλι αυτός ο μη εθνικισμός κι αυτή η παγκόσμια ανθρωπιά, μόνο και αποκλειστικά από την Ιερουσαλήμ περνούν. Για την ακρίβεια, από τη σκισμένη κολώνα, αδιάσειστη μαρτυρία της Αλήθειας και της Αγάπης που παραμονεύει για την ειρήνη και τη σωτηρία –αδιακρίτως- ΟΛΩΝ των ανθρώπων. Ανεξάρτητα δε κι  από τα τείχη που αυτοί επιμένουν να υψώνουν, μέσα τους κι έξω τους, την ώρα που αντιφατικά κι αντινομικά, μιλούν για –επί γης και ποτέ και εν τω ουρανώ- ειρήνη.

Στη σκισμένη κολώνα παρ όλα αυτά, θα ανταμώσουμε όλοι κάποια στιγμή. Ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή, και όχι αναγκαστικά όλοι με την –ανθρώπινη- θέληση μας… Στη δεύτερη παρουσία Του ,ο Αρχοντας της σκισμένης κολώνας θα μας κρίνει είτε το θέλουμε είτε όχι: Φίλε μου Αϊμάν, συγχώρα με για ό,το κακές σκέψεις έκανα για σένα, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα.  ΄Ησουν η τέλεια αφορμή κι η αληθινή αιτία αυτού του ταξιδιού μου στην ιερή πόλη, γιατί με ή χωρίς τη θέληση σου, είδα το αληθινό όριο και το γνήσιο νόημα αυτού που εσύ αποκάλεσες «ανθρωπιά» και που εγώ αποκαλώ «Αγάπη» βασισμένη μόνο στην Τριαδική Πίστη. Κι όλα αυτά γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο τραγούδι και γω θυμήθηκα μια κολώνα! Σε μπέρδεψα ίσως;  Αστο. Κράτα πως από την καρδιά μου εύχομαι να σαι πάντα καλά και να μη βαρεθείς ποτέ να φτιάχνεις τους γευστικούς καφέδες σου τραταρισμένους με τα φοβερά γλυκά σου, στο μικρό ζεστό σου ΚΑΦΕ, όχι πολύ μακριά –μόλις τέσσερα λεπτά- από τη ΣΚΙΣΜΕΝΗ ΚΟΛΩΝΑ.

Advertisements

Σχόλια»

1. ΤΑΣΟΣ - Απρίλιος 8, 2010

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ ΩΡΑΙΟ !!

mariandr - Απρίλιος 8, 2010

Ευχαριστώ, Χρόνια Πολλά για τη γιορτή σου

Μαριάννα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: