jump to navigation

Το αποτύπωμα και ..το βούκινο Ιανουαρίου 3, 2010

Posted by mariandr in παλαιότερα κείμενα του 2009, Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κοινωνία, Ο λόγος στα Λημεριωτάκια.
trackback

Επιμέλεια: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

( Α Donna, Δεκ 2009)

Να ξεκαθαρίσουμε δύο πράγματα : Πρώτα απ όλα, όταν κάνεις μια καλή πράξη, δεν το κάνεις βούκινο. Αν ήταν να χουμε και βούκινα στην υπόθεση, η «καλοσύνη» της πράξης μας έχει πάει περίπατο , αντικατασταθείσα από ένα τεράστιο «εγώ» το οποίο μας έχει –στο λεπτό- «παραμυθιάσει» ότι «τωρα που φανήκαμε καλοί, ξεμπερδέψαμε». Με τι; Με τις κακίες, τις παλιές αμαρτίες, τις ενοχές μας.


Αλλά αυτό ακριβώς είναι το δεύτερο που πρέπει να ξεκαθαριστεί: Κάνοντας μια καλή πράξη, δεν γινόμαστε πάραυτα καλοί και , πολύ περισσότερο δεν γινόμαστε τιμητές και κριτές των (μη)καλών πράξεων των άλλων. Μια καλή πράξη μας, και ειδικά μια Χριστουγεννιάτικη καλή πράξη μας, είναι απλώς ..υποχρέωση που μας θυμίζει πόσο ανεπαρκείς κι εξαρτημένοι είμαστε όλοι ανεξαιρέτως μεταξύ μας , που μας επισημαίνει την ανάγκη της αλληλοβοήθειας, που μας εξιλεώνει στα μάτια του Θεού και των ανθρώπων για όσα άσχημα πράξαμε μα που δεν μας δίνει άφεση αμαρτιών για τις μελλοντικές μας αμαρτίες και δεν αντισταθμίζει τις μελλοντικές κακές μας πράξεις.

Καταρχάς, η καλή πράξη είναι κάτι που βγαίνει αβίαστα από μέσα μας και δεν σηκώνει υπόδειξη: Δεν συμβάλλεις στην αγορά ενός μαθητικού εξοπλισμού για τυφλά παιδιά «επειδή τοκανε και η απέναντι», αλλά γιατί εσύ ένιωσες την ανάγκη να το κάνεις. Και η λεγόμενη καλή μίμηση είναι βέβαια ωραίο κίνητρο για μια καλή πράξη, αλλά , δεν θα πρεπε να είναι μια όμορφη χειρονομία στο συνάνθρωπο μας αποτέλεσμα μόνο μιας «καλής ζήλειας».

Άλλωστε, υπάρχουν πάρα πολλές, αναρίθμητες καλές πράξεις που δεν απαιτούν καν χρήματα και η υλοποίηση τους αφορά αποκλειστικά την προσωπική μας βούληση και την προσωπική μας «φαεινή ιδέα»: Ειδικά τα Χριστούγεννα, αν θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε, είναι κάτι που καμία οικονομική κρίση δεν μπορεί να αποτελέσει αφορμή κι αιτία για να μην το κάνουμε: Λέγεται διάθεση χρόνου, του χρόνου που διστάζουμε –για εγωιστικούς αλλά και πρακτικούς λόγους-να δώσουμε σε μοναχικούς ανθρώπους. Οι τελευταίοι μπορεί να είναι παιδιά εγκαταλελειμένα, έως παλλικάρια με ανίατες ασθένειες, κατάκοιτα και ανήμπορα να πάρουν μόνα τους τα οκουτάλι να φάνε. Γέροντες που λαχταρούν για μισή ώρα συντροφιάς να πουν «τα δικά τους» μπλέκοντας μέσα στην άνοια τους και στη λαχτάρα τους για αγάπη –όσο το σώμα αναπνέει και η ψυχή δεν έχει παραδοθεί στο Δημιουργό της-το παρελθόν με το παρόν, τη νοσταλγία με την ανώφελη τώρα πια, όποια επιθυμία.

Ας είναι πολλές οι καλές μας πράξεις αυτά τα Χριστούγεννα, μα κι αν δεν μπορούν να είναι τόσες, ας είναι αυτή η μία: η διάθεση του χρόνου μας σε όσους ανθρώπους, ανεξάρτητα από φύλο και κοινωνική κατασταση, ζουν μόνοι και βουβοί. Η διάθεση του λιγοστού και πολύτιμου χρόνου μας σε όσους λαχταρούν «να μιλήσουν», θα μας δώσει τη χαρά για να ζήσουμε όμορφα Χριστούγεννα, «τα σπάργανα να φτιάξουμε και το Χριστό ν αλλάξουμε». Κι όπως όλοι το ξέρουμε, του Χριστού το αποτύπωμα, η πεμπτουσία των Χριστουγέννων ,είναι η Αγάπη.

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: