jump to navigation

Το «χρονικό του χρόνου» του 2009 και προοπτικές για το 2010 Ιανουαρίου 3, 2010

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, παλαιότερα κείμενα του 2009, Διεθνής Οικονομία, Ελληνική Διπλωματία, Κυπρος, PAGOSMIOPOIISI, TOURKIA.
trackback

Της ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

«Απογευματινη της Κυριακής», 3-01-10

Η ανατολή του 2009 στον κόσμο ταυτίστηκε με τις ελπίδες των ανθρώπων για γενικότερη αλλαγή, μια αλλαγή που όλοι φαντάστηκαν ότι θα πραγματοποιούνταν χάρη στην εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ, του Μπαράκ Ομπάμα: «Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ, γιατί επιλέξαμε την ελπίδα αντί του φόβου, την ενότητα του σκοπού αντί τη σύγκρουση και τη διένεξη», δήλωνε κατά τη γεναριάτικη ορκωμοσία του ο 44ος πρόεδρος, απευθυνόμενος σε 1,8 εκατομμύρια συμπολιτών του που είχαν συρρεύσει στην Ουάσιγκτον υπό πολικές θερμοκρασίες για να ζήσουν το όνειρο που δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Καθώς το 2009 εκπνέει, ο Ομπάμα εμπνέει συγκρατημένη αισιοδοξία τόσο στο έθνος του όσο και στην ανθρωπότητα.

Το σφάλμα για τη βραδεία οδό προς την «αλλαγή» κα προς το επιθυμητό «θαύμα» δεν βαρύνει τον Ομπάμα και την κυβέρνηση του, μα είναι συλλογικό: Η οικονομική κρίση, η δραματική κλιματική αλλαγή, η κοινωνικοπολιτική αστάθεια σε πολλά σημεία το πλανήτη, όλα αυτά συνιστούν βάσιμες ενδείξεις ότι ένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να ναι θαυματοποιός και πως η ευθύνη είναι συλλογική.

Υπάρχει ελπίδα για το 2010; Είναι αισιόδοξες οι πολιτικοκοινωνικές προοπτικές για κάθε χώρα ξεχωριστά και κατά πόσο; Είναι μόνον ο ιός της νέας γρίπης που μας κατατρόμαξε επειδή ήταν μεταλλαγμένος, ή είμαστε και ’μεις τόσο «μεταλλαγμένοι» προς το χειρότερο, ώστε η πιθανότητα ανάκαμψης, ανάπτυξης, ευημερίας, ειρήνευσης, ελαχιστοποιούνται; Ψάχνοντας για την απάντηση, ας ξετυλίξουμε ξανά τα σημαντικότερα γεγονότα του 2009, προβαίνοντας σε συγκεκριμένες εκτιμήσεις, όχι φυσικά ζηλεύοντας το ρόλο του προφήτη και σίγουρα αποκηρύσσοντας το ρόλο μιας Κασσάνδρας:


Από τις πιο ελπιδοφόρες και ριζοσπαστικές για τον τόπο του και τη νοοτροπία της χώρας του πρωτοβουλίες που πήρε ο Ομπάμα, πριν καλά καλά συνειδητοποιήσει ότι είναι πρόεδρος, ήταν η επιλογή της ισπανόφωνης Σόνιας Σοτομάγιορ ως της προέδρου του πανίσχυρου Ανώτατου Δικαστηρίου και το «πάγωμα» των δικών των κρατουμένων του Γκουαντάναμο, ενώ μίλησε για την άμεση λήψη μέτρων προκειμένου να ανορθώσει την ευρισκόμενη σε ύφεση αμερικανική οικονομία.

Δεσμεύθηκε να αποσύρει τα στρατεύματα από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, τόνισε δε την ανάγκη διαλόγου με όλα τα κράτη.

Ο Ιανουάριος του 2010 βρίσκει τον Ομπάμα να έχει περάσει το πολύκροτο μεταρρυθμιστικό του πακέτο στην κοινωνική ασφάλιση, τα στρατεύματα στο Ιράκ σε απόσυρση, μα το θέμα του Αφγανιστάν και της οικονομικής ύφεσης έχουν πάρει τροπή πολύ διαφορετική από αυτήν που θα ευχόταν ο καθένας:

Ένα εκατομμύριο Αμερικανών και ένα εκατομμύριο Ευρωπαίων που έχασαν τις δουλειές τους εξακολουθούν να είναι άνεργοι, ενώ «θαύμα»θα είναι αν ο πόλεμος στο Αφγανιστάν εξελιχθεί κατά τις αμερικανικές προσδοκίες.

Εκεί που η νέα αμερικανική κυβέρνηση δείχνει να πηγαίνει πολύ καλά είναι οι σχέσεις της με τη Ρωσία: Η τρομερή έριδα για το αν και πότε και πού θα τοποθετηθεί η αντιπυραυλική ασπίδα τελείωσε με αντίτιμο τη ρωσική διευκόλυνση (σιδηροδρομική και εναέρια) στην προμήθεια του Αφγανιστάν με αμερικανικό στρατιωτικό υλικό.

Όσο για τον περίφημο λόγο του τον Ιούνιο στο Κάιρο, διά του οποίου προσπάθησε να προσεγγίσει τους μουσουλμάνους, μάλλον δεν τα κατάφερε: Περίτρανη απόδειξη το παρ’ ολίγον αιματοκύλισμα ανήμερα των Χριστουγέννων στο αεροσκάφος της Delta από το Νιγηριανό.

Η ασυγχώρητη υποτίμηση από μέρους των αμερικανικών αρχών των πληροφοριών που έδινε για τον επίδοξο τρομοκράτη ο ίδιος του ο πατέρας, σε συνδυασμό με το ότι ο Νιγηριανός είχε αμερικανική βίζα, αν και εγγεγραμμένος στη λίστα των υπόπτων για τρομοκρατία, φανερώνει το εγκληματικό έλλειμμα ασφάλειας που εξακολουθεί στις ΗΠΑ με την κυβέρνηση των Δημοκρατικών και, αν μη τι άλλο, δείχνει πόσο πολύ πιο σοβαρά και ουσιαστικά πρέπει να εξετάσουν το 2010 την αντιτρομοκρατική τους τακτική και στρατηγική οι ιθύνοντες νόες του FBI CIA και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Η ήδη πεσμένη δημοτικότητα του Ομπάμα λόγω της ύφεσης είναι σε ακόμα μεγαλύτερη δοκιμασία τώρα μετά την παρ’ ολίγον νέα τραγωδία στο αεροπλάνο, μια τραγωδία που δεν θα ήταν φυσικά μόνον αμερικανικής εμβέλειας.

Η τρομοκρατία βασανίζει φυσικά και το Ισραήλ, είτε υπό τη μορφή της παλαιστινιακής ισλαμιστικής Χαμάς είτε υπό τη μορφή ενός μυστικού πυρηνικού ιρανικού όπλου.

Φυσικά και θα είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας για το κράτος αυτό καθ’ όλο το 2010. Υπενθυμίζεται ότι ο Ομπάμα ανέλαβε καθήκοντα έχοντας «φρεσκότατη» πίσω του, μια 22ημερης διάρκειας ισραηλινής εισβολής στη Γάζα που έληξε με 1.400 νεκρούς Παλαιστινίους, 13 Ισραηλινούς νεκρούς, ένα βομβαρδισμένο σχολείο του ΟΗΕ να γίνεται σύμβολο «των ισραηλινών εγκλημάτων στη Γάζα» και εξαγριωμένους –όσο και κουρασμένους από το 1948– Ισραηλινούς, που τον Ιανουάριο του ’09 έφεραν στην εξουσία τον ακροδεξιό Νετανιάχου, να φωνάζουν πως δεν είναι εγκληματίες, αλλά, πως, αντίθετα, η Χαμάς σκοτώνει άμαχο πληθυσμό, εκβιάζει ψυχολογικά τους παλαιστινίους και ζητεί να δολοφονήσει το μετριοπαθή Αμπάς.

Ο Ομπάμα και οι συν αυτώ απέτυχαν να πείσουν την κυβέρνηση Νετανιάχου να λειτουργήσει στη λογική « της λύσης των δύο κρατών», ο Νετανιάχου κατέστησε σαφές ότι το μέλλον του έθνους του αφορά το ίδιο, και, ακόμα και ο Τζίμι Κάρτερ, λίγο πριν το 2009 εκπνεύσει, ζήτησε εγγράφως συγγνώμη από το ανώτατο εβραϊκό συμβούλιο για τα όσα είχε πει εναντίον των ισραηλινών βιαιοτήτων.

Στο εσωτερικό του Ισραήλ, πάντως, παρά τα περίφημα αναθεωρητικά βιβλία Ιστορίας που θα κάνουν θραύση και θα μιλούν στα εβραιόπαιδα για σφαγές Ισραηλινών Αράβων από Ισραηλινούς στρατιώτες πριν από 43 χρόνια, μετά και την αμερικανική (Ομπάμεια πλέον) απογοήτευση για το «τέλμα» στις διαπραγματεύσεις για το Μεσανατολικό, ένα είναι το σίγουρο: Ανεξαρτήτως κυβερνητικού σχηματισμού, στην Ιερουσαλήμ δεν θα υπάρξει ούτε… τετράποδο παλαιστινιακής καταγωγής.

Το «γη έναντι ειρήνης» ανήκει σε ιστορική ταφόπλακα και δύο ημέρες πριν το 2009 εκπνεύσει, οι Ισραηλινοί ανήγγειλαν οικοδόμηση νέων εποικισμών στην ιερή πόλη.

Στο δε ερώτημα που μόνον ανέκδοτο δεν είναι, αν θα ξεκινήσει ένας τρίτος παγκόσμιος με ένα ισραηλινό πλήγμα στο Ιράν, η ρεαλιστική προς το παρόν απάντηση είναι ότι το Ισραήλ δεν αστειευόταν για λόγους γοήτρου τον περασμένο Απρίλιο όταν ανακοίνωνε ότι η υπομονή του εξαντλείται.

Μια που ο λόγος για το Ιράν, πραγματικά η «πράσινη επανάσταση» που ξεκίνησε το καλοκαίρι με αφορμή την κήρυξη των προεδρικών εκλογών τον Ιούνιο ήταν σημάδι, αργής μεν, αλλά όχι άνευ ουσίας αλλαγής στην ιρανική σύγχρονη πολιτική σκέψη.

Παρότι νικητής εξήλθε ο Αχμαντινετζάντ και πάλι, ο αντιπολιτευόμενος τον πρόεδρο, Μουσαβί, κέρδισε και συνεχίζει να κερδίζει έδαφος μεταξύ των Ιρανών που επιλέγουν το «πράσινο» (χρώμα του κόμματός του).

Πριν από μία εβδομάδα μόλις, η αναζωπύρωση των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων και οι δεκαπέντε νεκροί έδειξαν ότι η αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Αχμαντινετζάντ έχει μπει για τα καλά σε τροχιά.

Το 2010 θα ’ναι δύσκολο για τον Αχμαντινετζάντ έτσι κι αλλιώς, αφού ο πρόεδρος αποφάσισε να περιορίσει τις κρατικές επιδοτήσεις που κρατούν χαμηλές τις τιμές των προϊόντων, υποστηρίζοντας ότι τα μισά από τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα διατεθούν για την προσαρμογή των ασθενέστερων τάξεων στις νέες τιμές.

Αυτό που υποτιμά, ωστόσο, ο Αχμαντινετζάντ είναι ότι η κατάργηση των επιδοτήσεων θα πλήξει τη μεσαία αστική τάξη, η οποία τάσσεται στο πλευρό του αντιπάλου του Μασαβί.

Κατά τα λοιπά, το Ιράν αγνοεί χρονοδιαγράμματα και κυρώσεις για το μυστικό πυρηνικό του πρόγραμμα, και περιμένει πότε η Ρωσία θα του παραδώσει τον κόστους -1 δισ. δολαρίων- πυρηνικό αντιδραστήρα του Μπουσέχρ.

Η αλήθεια είναι πως οι ΗΠΑ θα ήθελαν πολύ, εντός του 2010, να δουν τη Ρωσία μεσολαβητή στο Ιράν. Αλλά αυτό είναι αδύνατον όσο ο Πούτιν δηλώνει «απληροφόρητος για κατασκευή μυστικού πυρηνικού όπλου» και όσο προσπαθεί ο Μεντβέντεβ να έχει άνοιγμα προς τις αγορές της Ανατολής.

Γενικά, η Ρωσία δεν τα πήγε άσχημα στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα το 2009. Βέβαια, σχετικά με το Σύμφωνο Ευρωπαϊκής Ασφάλειας που οραματίζεται η Ρωσία και παρά τους ευθείς υπαινιγμούς στη σπουδαιότητά του κατά τη 17η Σύνοδο του ΟΑΣΕ στην Αθήνα όπου συμφωνήθηκε η συνέχιση «των δεσμεύσεων της Κέρκυρας», κανένα τέτοιο σύμφωνο δεν θα υπάρξει εντός του 2010, καθώς οι ΗΠΑ δεν μετείχαν στη Σύνοδο αυτή και το σύμφωνο αυτό θα περνούσε προηγουμένως από σαφή επαναπροσδιορισμό των ρωσοαμερικανικών σχέσεων.

Προς το παρόν αλλά και για το 2010, αυτό που επαναπροσδιορίζεται ως σημαντικό για τις ΗΠΑ-Ρωσία είναι η καταρχήν συμφωνία (στην Κοπεγχάγη) για αντικατάσταση της αμερικανορωσικής συμφωνίας του 1991 που αφορά στον περιορισμό των στρατηγικών πυρηνικών όπλων με μία νέα (START).

Θα τονωθεί άραγε και το «άτονο» ρωσονατοϊκό συμβούλιο; Σαφώς και ναι, στο βαθμό που η Ρωσία δεν θα επιμείνει στο ευρωπαϊκό σύμφωνο ασφάλειας, που θα έχει μια θεμιτή για το Αφγανιστάν στάση και που θα μαλακώσει τη στάση της στη Γεωργία.

Το 2010 προδιαγράφεται εμπορικά και οικονομικά θετικό για εκείνη. Μόλις στις 28 Δεκεμβρίου ο Πούτιν εγκαινίασε το πρώτο κομμάτι του πετρελαιαγωγού Σιβηρίας-Ειρηνικού, που στόχο έχει τον εφοδιασμό της Κίνας με πετρέλαιο, στο πλαίσιο των προσπαθειών της Μόσχας για κατάκτηση των ασιατικών αγορών.
«Αυτό είναι ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο για τη Ρωσία», δήλωσε ο Πούτιν από το λιμάνι του Κοσμίνο κοντά στο Βλαδιβοστόκ.
«Ολοκληρώνεται ένα από τα μεγαλύτερα έργα της σύγχρονης Ρωσίας. Πρόκειται για ένα στρατηγικό σχέδιο που θα επιτρέψει στη Ρωσία να εισέλθει σε νέες αγορές στον Ειρηνικό και την Ασία, όπου η παρουσία της δεν είναι σημαντική».

Το προφίλ των περισσότερων ασιατικών χωρών για το 2010 δεν απέχει απ’ αυτό του 2009. Η Βόρεια Κορέα, παρά το εγκεφαλικό του Κιμ Γιογκ Ιλ τον Αύγουστο, θα συνεχίσει και του χρόνου να ’ναι πονοκέφαλος για την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα.

Έχοντας πραγματοποιήσει ήδη φέτος τη δεύτερη υπόγεια πυρηνική δοκιμή της, με λιμοκτονούντα λαό και συνειδητή απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, η όποια επαναστατική απόπειρα για απαλλαγή από το κομμουνιστικό καθεστώς της φαντάζει πολύ μακρινό όνειρο.

Στα πεπραγμένα του 2009, ωστόσο, αξίζει να καταγραφεί η ιστορική πράγματι φωτογραφία που έβγαλε ο Μπιλ Κλίντον τον Αύγουστο με τον Κιμ Γιογκ Ιλ, όταν επισκέφθηκε ο ίδιος το Βορειοκορεάτη ηγέτη για να απελευθερώσει δύο Αμερικανίδες δημοσιογράφους που κρατούντο με την κατηγορία της κατασκοπείας.

Η Ιαπωνία ζει από τον Αύγουστο του 2009 το όνειρό της μετά από 55 ολόκληρα χρόνια απαλλαγής της από το συντηρητικό κόμμα. Ωστόσο, ο νέος Δημοκρατικός πρωθυπουργός της Χατογιάμα κινδυνεύει να χάσει την εξουσία λόγω των σκανδάλων της νεόκοπης κυβέρνησής του και της εξασθενημένης οικονομίας.

Για την Κίνα, η τραγική καταρχάς κατάπνιξη της εξέγερσης των μουσουλμάνων Ουιγουίρων τον περασμένο Ιούλιο, σε συνδυασμό με τη μόλις προ τριημέρου απόφαση του δικαστηρίου να επιβάλει τη θανατική ποινή σε άλλους 22 εξεγερμένους, δείχνει πόσο αποφασισμένη είναι η κινεζική κομμουνιστική ηγεσία να πατάξει κάθε απόπειρα χωριστικού κινήματος και να διατηρήσει τον έλεγχο της πλούσια ενεργειακά περιοχής του Ουρουμτσί.

Η Καμπότζη… συμπαραστεκόμενη παρέδωσε προχθές και 200 Ουιγουίρους που είχαν καταφύγει εκεί ζητώντας άσυλο.

Στη διεθνή σκηνή, θα συνεχίσει να είναι άριστος στρατηγικός εταίρος με τις ΗΠΑ, ενώ κάποιοι κάνουν λόγο ακόμα και για πρωταγωνιστικό της ρόλο στη διαμόρφωση νέων συσχετισμών στο διεθνές νομισματικό τοπίο, με το γουάν να προωθείται τα επόμενα έτη ως εναλλακτική λύση έναντι των νομισμάτων της αναπτυγμένης Δύσης.

Βέβαια, η Κίνα θα υποχρεωθεί να τηρήσει αμυντική εμπορική στάση επειδή «το πάγωμα στην ισοτιμία του γουάν συγκεντρώνει την αντίδραση όλων των εταίρων στο G20 (τόσο στη σύνοδο –τους στο Λονδίνο όσο και στο Πίτσμπουργκ), με δεύτερο ‘’αγκάθι’’ τον κρατικό προστατευτισμό μέσω των δασμών επί των εισαγόμενων προϊόντων», όπως επισημαίνει το Bloomberg.

Η Ε.Ε. άφησε πίσω της πανηγυρικούς εορτασμούς για τα 20 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου (Νοέμβριος 2009), εορτασμούς για τα 40 χρόνια από τη βόλτα του Άρμστρογκ στο φεγγάρι και εισήλθε στο 2010. Το 2010 μπήκε με τη ΝΑSΑ να ανακοινώνει ότι βρήκαμε νερό στο φεγγάρι, αλλά ποιος ασχολείται μ’ αυτό;

Ο παντοδύναμος Τρισέ ζητεί μείωση των ελλειμμάτων απ’ όλα τα κράτη, την ώρα που δύο χώρες μοιράζονται το σκήπτρο του σύμβολο της κρίσης: η Ισλανδία, η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που χρεοκόπησε, και η μη ευρωπαϊκή, το Ντουμπάι. Πώς, λοιπόν, η ισπανική προεδρία θα βρει πόρους «για τους φτωχούς και την ανάπτυξη»;

Η Γερμανία, πάντως, καλωσορίζει το 2010 με παραβίαση του συμφώνου σταθερότητας, αφού φτάνει το 6% του ΑΕΠ της και η Βρετανία, που σίγουρα θα καλωσορίσει πρωθυπουργό της τον Συντηρητικό Ντέιβιντ Κάμερον, αισιοδοξεί για ανάπτυξη της τάξης του 1,2%.

Κατά τα λοιπά, στηρίζει τους Τουρκοκυπρίους και είναι άτεγκτη στο μεταναστευτικό, όπως ο Μπερλουσκόνι της Ιταλίας, παρά τα σπασμένα δόντια που του άφησε ένας Ταρτάλια, ετών 42, και διαταραγμένος.

Το 2010 παρ’ όλ’ αυτά θα βρει την Ε.Ε. ενοποιημένη, με Ευρωπαίο πρόεδρο το Βέλγο Ρομπέι και την Ευρωπαία ΥΠ.ΕΞ., τη Βρετανή Κάθριν Άστον.

Την 1η Δεκεμβρίου τέθηκε σε ισχύ η συνθήκη της Λισαβόνας, δύο χρόνια μετά την υπογραφή της και μετά την έγκρισή της και από την Τσεχία, σε μια ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας με πολλή μουσική και πυροτεχνήματα.
Η δε σουηδική προεδρία παρέδωσε από την Πρωτοχρονιά (1-1-10) την προεδρία της Ε.Ε. στη Μαδρίτη.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Λούις Ροντρίγκεθ Θαπατέρο δήλωσε ότι η νέα Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι ανοικτή και δημοκρατική και θα αφιερώσει περισσότερους από τους πόρους της στην ενίσχυση των φτωχών και στην ανάπτυξη.

Είναι πράγματι τραγελαφικό. Μία από τις ιστορικότερες στιγμές για την Ευρώπη του 21ου αιώνα, αυτή της ενοποίησής της, αντί να επισημαίνεται ο ενισχυμένος πολιτικός ρόλος που θα μπορούσε να έπαιζε η Ε.Ε. εις το εξής στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, αντί να υπάρχουν διαφωνίες επί τάπητος για το αν θα έπρεπε τώρα η Ε.Ε. να συζητήσει την ένταξη του Ισραήλ ή όχι, αντί να εγείρονται ζητήματα για τη φημολογούμενη «αραβική ένωση» τύπου Ε.Ε., για τη συνεργασία Ε.Ε. και των αναδυόμενων οικονομιών της Βραζιλίας, της Ινδίας, οι λαοί της ηπείρου υποδέχθηκαν χλιαρά την εξέλιξη αυτή, καθώς η ύφεση και οι προειδοποιήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Κεντρικής Τράπεζας για τα χρέη και τα ελλείμματα των εθνικών κυβερνήσεων δεν σταματούν, υποθηκεύοντας εύλογα μία ουσιαστική πολιτική ενοποίηση.

Είναι δε στενόχωρο να θυμηθεί κανείς την κατάληξη της Συνόδου της Κοπεγχάγης για το κλίμα (7-18 Δεκεμβρίου). Η Σύνοδος των 192 συμμετεχόντων κρατών έγινε από μια Ευρώπη «ενωμένη», μόνο που δεν φάνηκε «ενιαία σκέψη»: Αντιγράφουμε από το in.gr: «Σε συμφωνία μη δεσμευτικού χαρακτήρα, η οποία αναβάλει τις δύσκολες αποφάσεις για το 2010, κατέληξαν οι ηγέτες των χωρών που συμμετείχαν στη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος πρότεινε το τελικό κείμενο σε συνεργασία με την Κίνα, τη Βραζιλία, την Ινδία και τη Νότια Αφρική χαρακτήρισε τη συμφωνία σημαντικό βήμα, αλλά όχι αρκετό για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι για πρώτη φορά στην ιστορία όλες οι μεγάλες οικονομίες συμφώνησαν να αναλάβουν δράση κατά της κλιματικής αλλαγής.

Στο κείμενο δεν υπάρχουν αριθμητικοί στόχοι για τη μείωση των εκπομπών άνθρακα, ωστόσο όλες οι χώρες δεσμεύονται να τα παρουσιάσουν εντός του 2010.

Επίσης δεν γίνεται αναφορά στην ‘’επαλήθευση’’ των εκπομπών, κυρίως λόγω των αντιρρήσεων της Κίνας, η οποία αρνείται να τεθεί υπό διεθνή παρακολούθηση».

Εν τω μεταξύ, η Ινδονησία υποδέχθηκε την επέτειο από το τσουνάμι που στις 26 Δεκεμβρίου έπληξε τον Ειρηνικό, με ένα γενναίο σεισμό (6,7ρίχτερ), η Ευρώπη έκανε πολικά Χριστούγεννα, η Ελλάδα ανοιξιάτικα, οι ρωσικές αρκούδες δεν πέφτουν σε χειμερία νάρκη και το γνωστό μας Foreign Affairs ως βασικό του θέμα επιλέγει για το 2010 «τη νέα πληθυσμιακή βόμβα που θα αλλάξει τον κόσμο». Σε αυτό υποστηρίζει: «Η ανάπτυξη του παγκόσμιου πληθυσμού θα σταματήσει το 2050 σταθεροποιούμενη στα 9,15 δισ. Αλλά στον 21ο αιώνα, η παγκόσμια ασφάλεια θα εξαρτάται λιγότερο από το πόσοι θα κατοικούν στη γη και περισσότερο από το από ποιους συντίθεται και πώς κατανέμεται ο κάθε πληθυσμός, ποιος πληθυσμός φθίνει και πού, ποιος αναδύεται και πού, λόγω της κλιματικής αλλαγής και της πολιτικής αστάθειας»…

Γυρίσαμε όλον τον κόσμο εκτός από τη γειτονιά μας: Πώς προδιαγράφεται το 2010 για την Τουρκία και την Κύπρο;

Είναι αλήθεια πως, το 2009, η Τουρκία του Ερντογάν τα πήγε καλά. Στο εσωτερικό της, η κυβέρνηση έβαλε για τα καλά χέρι στην Εργκενεκόν και το βαθύ κράτος και το γεγονός ότι μέχρι και προχθές οι στρατιωτικοί παρακολουθούσαν το σπίτι του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Αρίντς, δείχνει πόσο… βάθος έχει ακόμα το βαθύ κράτος και πόσο δρόμο για τη δημοκρατική νοοτροπία και λειτουργία η γείτων.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μπορεί να μίλησε στο CNN για «σταύρωση» και να έχει χίλια δίκια, όπως παραδόξως(;) παραδέχθηκε η συντριπτική πλειοψηφία του τουρκικού Τύπου, αλλά αυτό δεν αποθάρρυνε την Ε.Ε. στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου στις Βρυξέλλες να ξεπαγώσει ένα ακόμα ενταξιακό κεφάλαιο, το 12ο από τα συνολικά 35 (με την αγαστή παρότρυνση ΗΠΑ, Σουηδίας, Βρετανίας) και μάλιστα την ώρα που η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου επέκτασης της τελωνειακής ένωσης. Εντούτοις, όσο κι αν ακούγεται ίσως έως και απίθανο τώρα, όμως θα αρχίσει να εκνευρίζει λίγο λίγο στο εγγύς μέλλον την προστάτιδα της Αμερική.

Κι αυτό, γιατί δείχνει να επαληθεύεται το 2010 ένα από τα σενάρια που είχε εκπονήσει για εκείνη ο οργανισμός RAND το 2008: ο Ερντογάν θα αρχίσει να πέφτει, λίγο λίγο, μα θα πέφτει. Ο λόγος είναι ότι ενώ ο νεοοθωμανισμός του Νταβούτογλου (που νεκρανέστησε τον Οζάλ) και η προώθηση της ισλαμικής ατζέντας ευνοούν τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, με τη «μετριοπαθή ισλαμική Τουρκία» σε ρόλο επόπτη στη γέφυρα «Ανατολής-Ε.Ε./ΗΠΑ», όμως η άρνηση στις ΗΠΑ του Τούρκου υπουργού Ενέργειας να απορρίψει τη μεταφορά φυσικού αερίου για το Ιράν από το τουρκικό έδαφος, καθώς και η ψυχρότητα των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων (στο βαθμό που η Τουρκία εντείνει τις σχέσεις της με τη Συρία) δείχνουν διαφοροποίηση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων:

Ακόμα κι αν οι ΗΠΑ θέλουν να τελειώνουν με το Κουρδικό, η συνεργασία τους με την Τουρκία το 2010 εστιάζεται περισσότερο στην προσπάθεια του Ομπάμα να λυθεί το Κυπριακό. Για τη Μεγαλόνησο, το 2010 επιφυλάσσει πράγματι τη λύση. Όχι γιατί μας πιπίλισαν οι «ξένοι» το κεφάλι με την ημιβλακώδη έμμεση απειλή «αν δεν πουν οι Ελληνοκύπριοι τώρα το ναι, την άνοιξη με τις τουρκοκυπριακές εκλογές που θα βγουν μάλλον σκληροπυρηνικοί τα πράγματα θα ’ναι σκούρα», αλλά διότι… το ’πε ο πολύ εμπειρότερος κάποιων αναλυτών Κύπρου Χρυσόστομος: «Έχω την αίσθηση ότι τα περισσότερα έχουν συμφωνηθεί και με τη νέα χρονιά θα έχουμε σχέδιο λύσης.

Προσδοκώ το σχέδιο θα είναι λειτουργικό και βιώσιμο». Θα βρεθεί άραγε το λείψανο του Τάσσου Παπαδόπουλου που σύλησαν οι τυμβωρύχοι; Καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι αυτό που έχει σημασία είναι πως «όπου κι αν το σώμα του βρίσκεται η φωνή του διαρκεί», όπως είπε ο γιος του, Νίκος.

Το Σκοπιανό και το ζήτημα της έναρξης των ενταξιακών τους διαπραγματεύσεων μεταφέρεται στην ισπανική προεδρία. Φυσικά, το θέμα της επίλυσης του ονόματος δεν συνιστά προϋπόθεση για την απόφαση έναρξης των διαπραγματεύσεων.

Το καλύτερο πάντως θα ήταν για τον Γκρουέφσκι, μια που μόλις προχθές χαρακτήρισε το ζήτημα των ονομάτων και των πολιτισμών «αστειότητες», να κοιτάξει τη συρρίκνωση της οικονομίας του, που κατά το τρίτο τρίμηνο του 2009 ήταν στο 1,8%.

Πάντως, η «Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», παρ όλα αυτά. Και η Σερβία, που βλέπει τον Κάραζιτς να παύει να μπλοκάρει τη διαδικασία της δίκης του, παίρνει δάνειο από τους Ρώσους και βγάζει μια χαρά το 2010, όσο το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη αποφασίζει αν ήταν νόμιμη η ανεξαρτησία του –πανηγυρικά πλέον– θνησιγενούς Κοσσόβου.:

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: