jump to navigation

Ο Γολγοθάς για τον Ομπάμα τώρα ξεκινάει. Ιανουαρίου 25, 2010

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Διεθνής Οικονομία, Κείμενα του 2010.
trackback

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Η υπερψήφιση του Ρεπουμπλικανού Σκοτ Μπράουν ως αντικαταστάτη του θανόντος Τεντ Κένεντυ σε μία από τις πλέον φιλελεύθερες πολιτείες των ΗΠΑ, τη Μασσαχουσέτη, δεν συνιστα δυσάρεστη εξέλιξη για τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα μόνο επειδή

δυσχεραίνει κατά πολύ την έγκριση του νομοσχεδίου για την κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση. Είναι κατανοητό και σαφές ότι η νίκη των Ρεπουμπλικανών στην εν λόγω πολιτεία αφαιρεί την απόλυτη πλειοψηφία των Δημοκρατικών στην 100μελή Γερουσία (από 60 γίνονται 59), μπλοκάροντας έτσι την υλοποίηση ενός από τα ουσιαστικότερα και πλέον προβληθέντα νομοσχέδια της νέας αμερικανικής κυβέρνησης. Επιπροσθέτως όμως, η εξέλιξη αυτή προσθέτει ένα λιθαράκι στην παγιωμένη πλέον –και λόγω δημοσκοπήσεων –αντίληψη ότι η δημοφιλία του Ομπάμα μειώνεται συνεχώς μεταξύ των Αμερικανών, οι οποίοι του «έριξαν» δημοσκοπική ψήφο «περισσότερης συμπάθειας», μόνο για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε το θέμα της Αϊτινής τραγωδίας.

Ειδικότερα: ένα χρόνο μετά την ιστορική ορκωμοσία του και  την ομιλία του , και λίγο προτού ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ εκφωνήσει το πρώτο του διάγγελμα για την Κατάσταση του Έθνους, ο Ομπάμα, δεχόμενος την πρώτη του ουσιαστική ήττα από τους Ρεπουμπλικανούς στο παραδοσιακά Δημοκρατικό κάστρο, αντιλαμβάνεται δύο πράγματα: Το πρώτο, είναι πως η νέα χρονιά, θα πρέπει να είναι για αυτόν χρονιά αποτελεσμάτων και πρωτοβουλιών και όχι , όπως η περσινή, «χρονιά ομιλιών και προγραμματικών λόγων». Ο λαός του αρχίζει να ζητά απτά αποτελέσματα των πολιτικών του Προέδρου του. Το δεύτερο, είναι αυτό που για πολλούς Ευρωπαίους αναλυτές, δείχνει παράδοξο: Μπορεί οι Δημοκρατικοί να κέρδισαν με εντυπωσιακό τρόπο και υψηλά ποσοστά πέρυσι, μπορεί οι Αμερικανοί να έδωσαν το προεδρικό θώκο σε ένα μαύρο σαράντα χρόνια μετά το «ονειρο» του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, όμως, η γενναία  απόφαση Ομπάμα να υιοθετήσει την κρατική παρέμβαση ως  μόνη λύση για την καταρρέουσα αμερικανική οικονομία και να προχωρήσει σε τομές χωρίς δισταγμούς, οδήγησε τελικά στην περίτρανη αποκάλυψη της συντηρητικής δομικής  ταυτότητας της συντριπτικής πλειοψηφίας των Αμερικανών: Το Ρεπουμοπλικανικό Κόμμα εξακολουθεί να δίνει σήματα σύγχυσης, έλλειψης στόχων και γενικά να είναι σε σπασμωδική παρακμή, οι δημοσκοπήσεις όμως δείχνουν το πρώτο τρίμηνο του 2009 πως μόνο το 21% των Αμερικανών προσδιορίζεται ως φιλελεύθερο, ενώ το 35-40% είναι συντηρητικοί και το 30% αυτών που ψήφισαν Δημοκρατικούς, κινείται τώρα προς τα δεξιά. Ο λόγος είναι ο ίδιος: Η «αδιανόητη» για τον αμερικναικό ψυχισμό απόφαση Ομπάμα να παρέμβει το ομοσπονδιακό κράτος σε οικονομικά ζητήματα μετατρέποντας το κράτος για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία σε (τόσο μεγάλο) μέτοχο  σε οργανισμούς και μεγαλοεταιρείες παραδοσιακά ιδιωτικούς. Είναι εβντυπωσιακό, αλλά ακόμα κι αν ο Ομπάμα και τα ατεγκτα οικονομικά (άθλια) δεδομένα έδειχνα πως ο κρατισμός ήταν μονόδρομος, ικανό ποσοστό των αμερικναών ψηφοφόρων, δεν έχει πειστεί για αυτό. Έτσι, η ρεπουμπλικανική νίκη στη Μασσαχουσέτη προχθές εξ αφορμής του νομοσχεδίου για την υγεία, σήμαινε «μετά τον κρατισμό στην οικονομία, λέμε όχι στην κρατικοποίηση στον τομέα της περίθαλψης».

Η σκληρή δε αλήθεια είναι, πως όταν οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν τις εκλογές το Νοέμβριο  στη Βιρτζίνια και στο Νιου Τζέρσεϋ, οι παροικούντες στο Λευκό Οίκο τόνιζαν ότι δεν σχετίζεται η ήττα με τις πολιτικές και τακτικές που ακολουθεί η κυβέρνηση, αλλά με στενά τοπικιστικούς παράγοντες» και «ανεπαρκείς υποψηφίους».

Οι  προσδοκίες και τις κριτικές των Αμερικανών πολιτών από τον Πρόεδρό τους αναφορικά με την εξωτερική του πολιτική, διέπονται κι αυτές, ένα χρόνο μετά την ορκομωσία του, από επιφύλαξη: Ο λόγος είναι πως , ενώ αποδεχθηκαν με χαρά τις δεσμεύσεις του για «διάλογο» με το Ιράν, για «προσέγγιση» με Μόσχα και Πεκίνο, όμως τώρα θεωρούν αδιάφορη όλην αυτή την αλλαγή του «προφίλ» των ΗΠΑ στον υπόλοιπο κόσμο, δεδομένου του οδυνηρού πολέμου στο Αφγανιστάν κυρίως. Δεν διαφαίνεται ουσιαστική ελπίδα νίκης και τερματισμού του πολέμου εκεί, η τρομοκρατία είναι ακόμα το αγκάθι στην καρδιά του μέσου Αμερικανού, ενώ η απόφαση του Ομπάμα να προσποιηθεί τον «ηρεμο» στην εμφανή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα και στο Θιβέτ όπως και στη Βόρεια Κορέα και Μιανμάρ, ενοχλεί περισσότερο τους παραληρούντες από ενθουσιασμό στην ορκωμοσία Ομπάμα Ευρωπαίους παρά τους Αμερικανούς, που βλέπουν την ανεργία να σχηματίζει σιγά –σιγά διπλάσιο αριθμό.

Δεδομένης όμως μιας τέτοιας κατάστασης, ο Ομπάμα δεν μπορεί να αναλάβει ουσιαστικά ρίσκα και πρωτοβουλίες. Λογικό κι αναμενόμενο είναι επομένως, ενώ ο Μπράουν του «φωνάζει» πως η «41η έδρα που κέρδισαν οι Ρεπουμπλικανοί ουσιαστικά ανήκει στο λαό και δείχνει ότι το Κογκρέσο αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε Δημοκρατικό ούτε Ρεπουμπλικανικό», να επικεντρωθεί στο μεθαυριανό του διάγγελμα (27 Ιανουαρίου) στην καταπολέμηση της ανεργίας περισσότερο και στην άνοδο της δημοφιλίας του, παρά στην υλοποίηση μεγάλων στόχων, ειδικά στο εξωτερικό.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: