jump to navigation

Προς την ανάδυση ενός παλιού γκουβέρνο μιας νέας Ευρώπης Μαρτίου 29, 2010

Posted by mariandr in DIETHNIS POLITIKI, Διεθνής Οικονομία, Ελληνισμός στον Κόσμο, Κείμενα του 2010.
trackback

Tης: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Ατκ, 28-03-10

Η ελληνική οικονομική κρίση θα καταπολεμηθεί στη ρίζα της από τους ίδιους τους Έλληνες και τα φιλόδοξα μέτρα της κυβέρνησης τους, αλλά και από τους ευρωπαίους εταίρους στη βάση της ενεργοποίησης –εφόσον αυτή χρειαστεί-  ενός διπλού μηχανισμού: Της χορήγησης διμερών δανείων από ευρωπαϊκές χώρες προς την ελλάδα και στη συμπληρωματική δανειοληψία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αυτή είναι η πεμπτουσία της Συμφωνίας των Βρυξελλών της 25ης Μαρτίου που υπεγράφη χάρη σε προηγούμενο γαλλογερμανικό συμβιβασμό. Η Ελλάδα θεωρεί την επίτευξη της Συμφωνίας αυτής εθνική επιτυχία, δεδομένων των συνθηκών και κυρίως λόγω αυτού που κατάφερε στις Βρυξέλλες το δίδυμο Λουκά Παπαδήμου –Ζαν Κλοντ Τρισέ: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα συνεχίσει να δέχεται ως ενέχυρα ομολόγα πιστοληπτικά αξιολογημένα ως ΒΒΒ- και μετά το 2010. Πρακτικά, η εγκατάλειψη του σχεδίου αναβάθμισης των απαιτήσεων για τα κατώτερα επίπεδα εγγυήσεων, δεν έρχεται απλώς να ηρεμήσει τις αγορές και να δώσει στην Ελλάδα τη βάσιμη ελπίδα μείωσης των υψηλών επιτοκίων δανεισμού, αλλά δικαιώνει και την ελληνική θέση πως «η ελληνική κρίση είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα». Κι αυτό, διότι με την «ανασα» που έδωσε ο Τρισέ στα ελληνικά ομόλογα απομακρύνοντας τα προβλήματα ρευστότητας στις εγχώριες τράπεζες,  βοηθά και τις ευρωπαϊκές χώρες του νότου που είναι ήδη υπό κερδοσκοπική πίεση.  Αν μη τι άλλο, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι μόλις ανακοινώθηκε (24 Μαρτίου) η πιστοληπτική ικανότητα της Πορτογαλίας από τον οίκο Φιτς , το πορτογαλικό κοινοβούλιο που ως εκείνη τη στιγμή αντιδρούσε στην επιβολή μέτρων, όχι απλώς ψήφισε, αλλά υπερψήφισε τα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης Σόκρατες. Με την απόφαση Τρισέ, εις το εξής, καμία ευρωπαϊκή χώρα ( όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία) δεν θα έχουν πρόβλημα δανεισμού αφού τα κρατικά ομόλογα που θα έχουν στα χέρια τους οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα λειτουργούν ως εγγύηση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Το γεγονός της ευρωπαϊκής απόφασης στήριξης της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, δεν κατάφερε παρ όλα αυτά να απαλείψει δύο κρίσιμα για την Ευρώπη, μείζονα ερωτήματα: Το πρώτο σχετίζεται με τα όρια των διευκολύνσεων που μπορεί να παρέχει η ευρωζώνη σε ένα αδύναμο μέλος της, ενώ το δεύτερο αφορά το ποιος είναι αυτός που εποπτεύει την ευρωζώνη εις το διηνεκές.

Από τα μέχρι τώρα δεδομένα, αλλά και από το κείμενο των ευρωπαίων ηγετών που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 25 Μαρτίου μετά τη Σύνοδο των Βρυξελλών, φαίνεται πως τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τουλάχιστον επί του παρόντος, τον έχει η Γερμανία και μάλιστα υπό τη γαλλική ανοχή. Ο πρώτος βασικός λόγος είναι η συναπόφαση των συμμετασχόντων στη Σύνοδο, ότι «ενεργοποίηση της όποιας βοήθειας σε κάποια χώρα –μέλος της ευρωζώνης θα υπάρχει κατόπιν ομοφωνίας των 16 κρατών-μελών της ευρωζώνης». Η φράση αυτή, αναπόφευκτα και δικαίως ερμηνεύθηκε ως η γερμανική επιβολή της δυνατότητας προβολής ενός μελλοντικού «βέτο».  Η «σιδηρά κυρία» Μέρκελ έχει κάθε δικαίωμα να χαίρεται για αυτή τη γερμανική «δυνατότητα επιβολής αρνησικυρίας’.

Δεύτερος λόγος που δείχνει πόσο βαθιά τελικά επηρεάστηκε η Συμφωνία των Βρυξελλών από τις γερμανικές τοποθετήσεις στο όλο θέμα, είναι η ενεργοποίηση του μηχανισμού επικύρωσης (που ζητούσε διακαώς η Μέρκελ) των προϋπολογισμών όλων των κρατών –μελών από τις Βρυξέλλες με τη συνοδό αυστηρή επιβολή κυρώσεων. Κρίνεται κατ ουσίαν ως «καλός ευρωπαίος» εκείνος που εφαρμόζει εθνική πολιτική στη χώρα του τέτοια ώστε να μη ξεφεύγει «ούτε χιλιοστό» από το Σύμφωνο Σταθερότητας. Παράλληλα, το γεγονός ότι το ΔΝΤ έκανε επίσημα την παρουσία του έστω και «συμπληρωματικά» (αφού το μεγαλύτερο ποσό βοήθειας θα δοθεί –αν αυτό κριθεί απαραίτητο-από την ΕΕ) ενισχύει την άποψη των ατλαντιστών πως ευρωπαϊκή λύση στα τωρινά και μελλοντικά προβλήματα της ευρωπαϊκής οικονομικής ένωσης δεν υπάρχει παρά μόνο αν θεωρείται λύση ευρωπαϊκή η συνέχιση της γαλλικής ανοχής στις γερμανικές απαιτήσεις.

Σε αυτό το σημείο οι θέσεις διίστανται: Αλλοι αναλυτές προβλέπουν ότι η γαλλική κάμψη στην εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου συνιστά την οριστική απομόνωση της Γαλλίας από το ευρωπαϊκό πρωταγωνιστικό άρμα, αντιθέτως άλλοι, θεωρούν ότι είναι θέμα χρόνου μια πρωτοφανής αντιγερμανική συσπείρωση που θα διχάσει και τυπικά την ΕΕ μεταλλάσσοντας την κρίση από οικονομική  σε καθαρά πολιτική. Η κοινωνική αναταραχή και η πολιτική αστάθεια στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου λόγω των σκληρών μέτρων λιτότητας και η άρνηση των Γερμανών στη γαλλική πρόταση να εισάγουν και  να καταναλώνουν περισσότερο για να τονωθεί η ευρωπαϊκή οικονομία,θα επιταχύνει αυτή τη συσπείρωση, εκτιμούν αγγλοσάξονες αναλυτές.

Επί του παρόντος, η συνεχής συμπλήρωση από γερμανικών χειλέων –και η έγγραφη αποτύπωση –της στο κείμενο της Συμφωνίας των Βρυξελλών- πως η βοήθεια θα ενεργοποιηθεί «μόνο εφόσον χρειαστεί, ως έσχατη λύση», ενισχύει την αμερικανική οπτική περί «του ευρωπαϊκού παραδόξου». Σύμφωνα με αυτήν την οπτική, «οι Ευρωπαίοι αδυνατούν να δουν την οικονομική ένωση τους ως πολιτική, αλλά παρουσιάζουν αντιφάσεις και ως προς την προθυμία τους να θέσουν σε λειτουργία ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Έτσι, αντιστέκονται στο ΔΝΤ, αλλά ούτε και θέλουν να αναλάβουν το κόστος μιας ουσιαστικής ευρωπαϊκής στήριξης στα πιο αδύναμα μέλη τους».( Jon Levy, Eurasian Group analysis).

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: