jump to navigation

Το κυνήγι του Ελληνικού «ρομαντισμού» ή: το σεναριο της πρόκλησης θρησκευτικών και κοινωνικών συγκρούσεων στην Ελλάδα. Απρίλιος 6, 2010

Posted by mariandr in Ανθρώπινα δικαιώματα, Ελλάδα, Ελληνισμός στον Κόσμο, Εντυπώσεις, Θρησκεία, Κείμενα του 2010, Ματωμένα Χώματα, Μνήμες του λαού μου.
trackback

Λαμπροτρίτη ,2010.

Από πολλά πράγματα σε μένα, δύο είναι αυτά που μ ενοχλούν  περισσότερο: Το ένα είναι πως, σε πάρα πολλά απ αυτά που «λέω» , βγαίνω μετά «αληθινή». Όμορφο συναίσθημα η (αυτο)επιβεβαίωση στ αλήθεια. Είναι αυτοεπιβεβαίωση γνώσης, κριτικής ικανότητας, διαίσθησης, εμπειρίας. Αλλά και ατραπός ορατή προς τη θριαμβευτική είσοδο της αλαζονείας.

Το δεύτερο που μ ενοχλεί , είναι ο «ρομαντισμός» μου. Θα σας πω Λημεριωτόπουλα για ποιο λόγο τον βάζω σε εισαγωγικά και μαζί για ποιο λόγο τσαντίζομαι με μένα που τον έχω. Είναι ρομαντισμός που κατ εμέ είναι κίβδηλος.  Καταρχάς, οι άλλοι με χαρακτηρίζουν έτσι. Αλλά εγώ δεν πιστεύω ότι είμαι ρομαντική, αλλά «ρομαντική». Παράδειγμα για να εννοήσετε: Για μένα είναι ακατάληπτο πώς γίνεται να μη νοιάζονται για τα θρησκευτικά και κάθε είδους μνημεία τους οι Έλληνες, ανεξάρτητα από το αν είναι αρχαιολόγοι, ξεναγοί, χριστιανοί ή εβραίοι στο θρήσκευμα. Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει νομοθεσία που να θεωρεί έγκλημα κατά της πατρίδας τη βεβήλωση των μνημείων ή ακόμα και τη μη επαρκή προστασία τους. Ο λόγος είναι απλός: Τα μνημεία σου είσαι συ ο ίδιος, ο πατέρας σου, ημανα σου, τα παιδιά σου, η πολιτισμική ταυτότητα σου. Αυτός που αδιαφορεί για την «καταργηση » τους, καταργεί τον εαυτό του τον ίδιο ως Πρόσωπο και το Πνεύμα των (συν)ανθρώπων που γεννήθηκαν στο ίδιο έδαφος, στην ίδια γη.  Όταν το λέω αυτό, χαμογελούν και με λένε «ρομαντική». Και γω τσαντίζομαι και θυμώνω, γιατί ξέρω λόγω επαγγελαμτικής ιδιότητας , πολύ καλά, αν θεωρείται «ρομαντισμός» και ρομαντισμός σε άλλα κράτη, η θεσμικά προστατευόμενη αναγκαία μέριμνα των μνημείων και πώς τιμωρείται η συνειδητή έλλειψη-απουσία αυτού του «ρομαντισμού». Το Ισραήλ είναι ένα απ αυτά τα κράτη.

Μετά το κείμενο που ανήρτησα στο Λημέρι, το  «ασμηνιώτικο Μεγαλοβδόμαδο ή : γιατί ενοχλεί τόσο η Ορθοδοξία;»  γέμισα μέσα μου  ξανα από τα δύο παραπάνω προσωπικά μου δεδομένα που σας ξεδιπλώνω τώρα, από την αυτοεπιβεβαίωση (καθ οδόν προς την αλαζονεία) και το «ρομαντισμό».  Και αυτό το «γεμισμα» ολοκληρώθηκε ΔΥΣΤΥΧΩΣ με μία άλλη εξέλιξη.

Στις 2 Απριλίου, στο Ηράκλειο της Κρήτης, «Αγνωστοι τοποθέτησαν (τα ξημερώματα) εκρηκτικό μηχανισμό στην είσοδο κτιρίου στα Καμίνια, όπου στεγάζονται τα γραφεία του Πνευματικού και Πολιτιστικού Συνδέσμου «Αλληλεγγύης και Ειρήνης των Αράβων» και χρησιμοποιείται ως λατρευτικός χώρος.
Οι δράστες ενεργοποίησαν το μηχανισμό, με αποτέλεσμα να προκληθούν μικρές υλικές ζημιές στο κτίριο.
Οι αστυνομικοί εντόπισαν ένα γκαζάκι, καθώς και ένα πλαστικό δοχείο βενζίνης».

Θα μου πείτε, όσοι από σας διάβασαν το προηγούμενο κείμενό μου, «πού βλέπεις κορίτσι μου τη δικαίωση σου; Εσύ υποστήριζες ότι βάλλεται μόνο η Ορθοδοξία και ειρωνικά «εδειχνες» προς τη μεριά ..ακόμα και της Ακρόπολης, λέγοντας «μα γιατί δεν χτυπούν και την Ακρόπολη, κι αυτή κάποτε λατρευτικός χώρος των οπαδών της εγχώριας ελληνικής θρησκείας ήταν»…

Δεν χτύπησαν λοιπόν μόνο σε ορθόδοξους ναούς, αλλά και στο τζαμί του Ηρακλείου, δηλαδή έβαλαν κατά ισλαμικού χώρου. Σε τί δικαιώθηκες Μαριάννα;».

Δυστυχώς, δικαιώθηκα. Σαφώς και πλήττουν  ΕΚ ΝΕΟΥ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ όταν χτυπούν τζαμιά και συναγωγές, αφού, η απλή λογική λέει ότι αυτές οι ενέργειες προκαλούν και οργίζουν με αποτέλεσμα τις ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΑΛΥΟΥΝ ΤΟΝ ΗΔΗ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Υπό αυτήν την έννοια, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ αν «η νέα επίθεση» είανι προβοκάτσια ξένων δυνάμεων ή Ελλήνων. Είναι ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ με ένα επιπλέον στοιχείο: ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ αφού στοχεύει στην πρόκληση ΤΑΡΑΧΩΝ και άρα ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ τη ψυχορραγούσα πολιτικοκοινωνική σταθερότητα στη χώρα.

Αυτά ως προς τη δικαίωση μου. Ως προς το «ρομαντισμό» μου; Αυτός κι αν τονώθηκε. Δεν αφορά όμως μόνο τη γνώμη μου ότι επιβάλλεται να αφήνουμε κάθε κάτοικο αυτής της χώρας να λατρεύει ανεμπόδιστα το Θεό ή όποιο «Θεό» θέλει και να τον προστατευουμε σε κρατικό επίπεδο όταν το θρησκευτικό του δικαίωμα προσβάλλεται. Αλλωστε, ζούμε σε παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και στην ΕΕ. Το έθνος-κράτος , αρέσει ή μη, εχει καλώς-κακώς υποχωρήσει και οι μεταναστες είναι στην Ελλάδα ικανό (παραγωγικά και κοινωνικά) ποσοστό του πληθυσμού και συνεπώς, η πραγματικότητα επιβάλλει να αναγνωρίσουμε πως εχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι καιροί της Ελλάδας της μίας θρησκείας και των γηγενών Ελλήνων. Εκφράζω μια πραγματικότητα με αυτή μου τη διαπίστωση και όχι απαραίτητα προσωπική αποδοχή ή απόρριψη αυτής της πραγματικότητας-φαινομένου.

Ο ρομαντισμός μου, με εισαγωγικά , συνδέεται με το ότι, στην περίπτωση που το τζαμί εγινε στόχος «ελλήνων», οι έλληνες αυτοί είναι έλληνες σε εισαγωγικά, αρχιφασισταριά ίσης αξίας και ίδιας σημασίας με αυτά που πυρπόλησαν τον Αη Νικόλα στην Εύβοια. Και αυτός ο σε εισαγωγικά ρομαντισμός μου αξιώνει , αν δεν πρόκειται για προβοκατσια ξένων δυνάμεων, να βρεθούν και να τιμωρηθούν υποδειγματικά αυτοί οι «Έλληνες».

Ακουσα ήδη τη «λογικοφανή» άποψη: «αν το καναν Έλληνες είναι πολιτική πράξη που δείχνει ότι η Ελλάδα δεν σηκώνει άλλο κι άλλους μετανάστες».

Οι πολιτικές πράξεις των όντως Ελλήνων δεν είχαν ποτέ τρομοκρατία στην πεμπτουσία τους, εκτός αν ταυτίσουμε την Επανασταση του 182 1 με την τρομοκρατία και τότε ως τρομοκράτες θα πρέπει να εκλάβουμε και τους Αμερικανούς στο Κογκρέσο που μας στήριξαν (το 1823) και τους Γάλλους και Αγγλους Φιλέλληνες που πολέμησαν με όπλα και πέννα για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Τί ν α πω… Αν φτάσαμε σ αυτό το επίπεδο μιας τέτοιας ταύτισης, τότε , είτε «η επανάσταση αρχίσει από τα τζαμιά» είτε από τη πυρπόληση του κάθε Αη Νικόλα, είτε γίνει από «ελληνες» είτε δρομολογηθεί από «ξένες δυνάμεις» ποιος ο στόχος , πού η ομορφιά, πού το όραμα της; Αδυνατώ να το εντοπίσω. «Λογικά» επανέρχομαι στο ότι η στόχευση του τζαμιού του Ηρακλείου είναι μια ακόμα επίθεση κατά της Ορθοδοξίας και μαζί ΦΑΝΕΡΗ κι όχι κρυφή , πλέον, προσπάθεια ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ στην Ελλάδα.

Ο ρομαντισμός μου, χωρίς εισαγωγικά, είναι λιγοστός τούτον τον καιρό, μα υπαρχει ακόμα. Συνίσταται στη βεβαιότητα ότι γρήγορα, η ήρα θα ξεχωρίσει απ το στάρι. Είναι ίσως ματωμένος ρομαντισμός, (παρακμιακός μπορεί να λεγε ο φίλος μου ο Φώτης γιατί παραδέχομαι ότι αν περιέχει κι αίμα, ίσως να μην έχει τόση εσωτερική ανακάινιση μέσα του αυτό το είδος ρομανς) αν δεχτούμε ότι το στάρι θα καθαρίσει με το αναπόφευκτο (;)μιας σύγκρουσης. Μια φορά , είναι ρομαντισμός. Και ματωμένος, αξίζει τον κόπο.

Στο ερώτημα, γιατί να έχει επιλεγεί η Ελλάδα ως πεδίο προβολής τέτοιων συγκρούσεων, μια Ελλάδα έτσι κι αλλιώς αιμάττουσα καθημερινα από την οικονομική κρίση; ,αδυνατώ να μπω στο μυαλό των πειραματιζομένων με τη χώρα μου, συν-γενών και αλλο-γενών και ΑΥΤΟ άλλωστε δεν με νοιάζει, ούτε με αφορά. Επειδή, σε αυτό ακριβώς το σημείο, είναι που προτιμώ, αντί απάντησης στο ερώτημα του γιατί επιλέχθηκε -αν εχει γίνει έτσι-η χώρα μου, να ασχολούμαι με την «πνευματική, εσωτερική μου ανακάινιση», στην οποία αναφέρεται το σχόλιο του Φώτη εξ αφορμής του κειμένου «γιατί ενοχλεί τόσο η Ορθοδοξία;»

Χριστός Ανέστη!

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: