jump to navigation

ΒΟΡΕΙΟΙ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΙ Απρίλιος 14, 2010

Posted by mariandr in Ελληνισμός στον Κόσμο, Ελληνική Διπλωματία, Εντυπώσεις, Κείμενα του 2010, Ματωμένα Χώματα, Μνήμες του λαού μου.
trackback

Το ‘Βόρεια Μακεδονία’ ταιριάζει στο πλαίσιο της λύσης που θέλουμε», δήλωσε πρόσφατα ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών κ Δρούτσας.


Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, ούτε του έχω πάρει ποτέ συνέντευξη. Οι όποιες απόψεις και θέσεις μου σχετικά με την πολιτική της σημερινής κυβέρνησης στο συγκεκριμένο θέμα, προκύπτουν από τα όσα το ΥΠΕΞ και τα στελέχη του δηλώνουν κατά καιρούς στην τηλεόραση, και από τις μετρημένες σε αριθμό και «ειδήσεις» συνεντεύξεις τους. Το διευκρινίζω αυτό γιατί σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να προς-βάλω έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω προσωπικά και πολύ περισσότερο έναν πολιτικό δημοκρατικά εκλεγμένο και δη νέο, ενισχυτικό αυτό το τελευταίο της γενιάς των ανθρώπων που λέμε ότι σίγουρα διδάχθηκαν «τον πολιτικό πολιτισμό».

Του προλόγου τέλος, και αρχή του κυρίου θέματος ωστόσο: Μου ξένισε βαθύτατα αυτή του η φράση. Ποιοι είμαστε εμείς που «θέλουμε» το «Βόρεια Μακεδονία» υπουργέ μου; Η εκλεγμένη κυβέρνηση; Μπορεί. Εγώ δεν είμαι μέλος της. «Στην προηγούμενη κυβέρνηση», η δημοσιογραφική μου ιδιότητα με είχε φέρει συμμετέχουσα ή παρατηρήτρια σε αρκετές εκδηλώσεις εντός κι εκτός του ΥΠΕΞ που διοργάνωναν think tanks υπό την εποπτεία ή με την αγαστή συνεργασία του ΥΠΕΞ. Ποτέ δεν συνέβη ή δεν έτυχε να ακούσω ως πρόταση από στόμα πανεπιστημιακού, συμβούλου, ξένου επισκέπτη , διπλωμάτη Έλληνα ή ξένου, τη φράση «Βόρεια Μακεδονία ταιριάζει στο πλαίσιο της λύσης που θέλουμε». Ποτέ. Ουδέποτε. Τουλάχιστον μπροστά μου , ποτέ. Και για αυτόν το λόγο ακριβώς μου ξενίζει διπλά αυτό το «θέλουμε» γιατί , στη συντριπτική τους πλειοψηφία, τα μέλη των δεξαμενών σκέψης «στην προηγούμενη κυβέρνηση» είναι τα ίδια πρόσωπα που συνεργάζονται και τώρα ως μέλη δεξαμενών σκέψης με το νέο ΥΠΕΞ της νέας κυβέρνησης. Τι άλλαξε; Τι τους άλλαξε; Δεν άλλαξαν αλλά δεν εισακούονται; Ήταν «πάντα ίδιοι» αλλά δεν το λεγαν; Διότι, βεβαίως και «η προηγούμενη κυβέρνηση» μιλούσε για «γεωγραφικό προσδιορισμό», αλλά είναι γνωστό σε όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι το «βόρεια Μακεδονία» ήταν από τις λιγότερο δημοφιλείς ονομασίες που προτείνονταν και βεβαίως η υποχώρηση στην αποδοχή του  «γεωγραφικού προσδιορισμού» θα συνοδευόταν και από  συνταγματικές και άλλες εγγυήσεις των Σκοπιανών . Ο πρωτοετής φοιτητής των Διεθνών Σχέσεων, γνωρίζει καλά ότι , όπου υπάρχει ένα «βόρεια» , υπάρχει και ένα «νότια» και αργά ή γρήγορα , το πρώτο θέλει να ενωθεί  με το δεύτερο.Η Ιστορία έχει δείξει ότι αυτή η «ένωση» γίνεται με τον πόλεμο και όχι με τη μεταμοντέρνα εκδοχή του, αυτήν του «οικονομικού πολέμου», αλλά με την παλιά, παραδοσιακή μορφή: Αυτήν της κατάκτησης εδάφους.

Του Αγίου Νικολάου (ή: την ημέρα που, στη μνήμη του Αλέξη, καιγόταν εκ νέου το κέντρο της Αθήνας), φέτος, όταν ήταν ο Μπρεζίνσκι στην Αθήνα, είχα την τιμή και την ευκαιρία να του διατυπώσω την ερώτηση: «Πριν δυο χρόνια είχατε δώσει συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά και , ερωτηθείς για το «βόρεια Μακεδονία», είχατε δηλώσει πως δεν θα το προτιμούσατε, γιατί το «βόρεια» κληροδοτεί στις επόμενες γενιές των «βορείων» και των «νοτίων» προβλήματα, αφού προκαλούνται οι μεν να επιτεθούν στους δε για να κάνουν ενιαία Μακεδονία. Εξακολουθείτε να έχετε την ίδια άποψη;» τον ρώτησα, και έπεσε …να με φάει. Με τον γνωστό,  αμερικάνικο τρόπο «φαγώματος»: «μ ενδιαφέρουν μόνο τα ονόματα που δίνουν οι νύφες μου στα παιδιά τους», απάντησε, και, πέραν του γραφικού της διήγησης μου για το οποίο όμως δεν ευθύνομαι εγώ, η «είδηση» είναι ότι ήταν έκδηλη η «στροφή»: Η Δημοκρατική διακυβέρνηση του Ομπάμα και τα think tanks της με πρωτοπόρο τον εμπνευστή της «Μεγάλης Σκακιέρας» (μου)χαν δώσει το μήνυμα.

Προς Θεού , τα παραπάνω δεν οδηγούν σε κανένα    ασφαλές συμπέρασμα του τύπου «η αμερικανόφιλη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τελειώνει με το μακεδονικό καταλήγοντας στο «βόρεια Μακεδονία». Η όποια «κουτοπόνηρη» συσχέτιση των ατάκτως ερριμένων –πλην αληθέστατων- περιγραφών και καταγραφών μου, σκοπεύει απλώς στην έμφαση ενός ρήματος που ήδη ανέφερα: ΜΟΥ ΞΕΝΙΖΕΙ.

Μου ξενίζουν όλα αυτά, όχι γιατί θυμάμαι τον Ίωνα Δραγούμη. Μου ξενίζουν για οικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους που με τη σειρά τους σχετίζονται με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μου. Γνώμη μου, στο κάτω –κάτω. Μου ξενίζουν σε βαθμό, που να θεωρώ ΠΡΟΔΟΤΙΚΑ κάτι τέτοια σκηνικά, όσο και προσβλητικά της νοημοσύνης όλων ημών που ζήσαμε και ζούμε «τις διαδικασίες», τις «επεξεργασίες» και τις «διαβουλεύσεις» για  να καταλήξουμε… σε αυτό που άλλοι προσυμφώνησαν αλλά άφησαν τον χρόνο και τις «διαβουλεύσεις» να  κάνουν το δημοκρατικό «γύρο» τους.

Βέβαια…μπορεί στο τέλος να μην υπάρξει «βόρεια Μακεδονία». Κι αν υπάρξει, μπορεί να μη χαρακτηριστεί καθόλου μα καθόλου προδοτική και αν μη τι άλλο παράλογη αυτή η «συμφωνία» «Βορείων και Νοτίων». Και μπορεί, ποιος το ξέρει, να μείνει ο Γιώργος Παπανδρέου  στην Ιστορία όχι μόνο ως ο «μη προδότης», μα ως «ο δεύτερος Ελευθέριος Βενιζέλος». Αλήθεια,

Ψάρεψα από το διαδίκτυο  την ακόλουθη επιστολή:

Επιστολή Ελ. Βενιζέλου στο Ινστιτούτο Νόμπελ (Οσλο Νορβηγία)

Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934

Κύριε Πρόεδρε,

Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και
μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο
αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική
Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων.

Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του
Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν
και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν
στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων
που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική
Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ‘ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.

Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το
εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των
αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ’ αυτή την κατάσταση
αστάθειας και μισαλλοδοξίας.

Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε
τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική.

Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς
στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν
μετατράπηκε σ` ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο
ενέργεια και ζωή.

Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ
το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και
το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε
προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην
πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών.

Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε
από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που
προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη
σημερινή του μορφή. Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να
αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών όπου κατοικούσαν
άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά
και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες,
έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.

Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας
είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία
οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες
αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή, διάδοχο της παλιάς
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής,
διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη
Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος,
της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια.

Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως
παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών
που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν
με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν μόνο καλά,
τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση
της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.

Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην
ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας
Μουσταφά Κεμάλ Πασά.

Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930,
όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια
νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη,
να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για
την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.

Με βαθύτατη εκτίμηση

Ε.Κ.Βενιζέλος

http://www.drexelmed.edu/DepartmentsCentersandInstitutes/ClinicalDepts

Να χαρακτηρίσω τον Βενιζέλο «προδότη» που γράφει το 1934 ό,τι γράφει για τον Κεμάλ; Είναι μόλις δώδεκα χρόνια μετά τη σφαγή των Ελλήνων της Μ Ασίας, πώς τολμάει και με τι καρδιά;  Αυτό το «Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής, διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη
Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος,
της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια», πού στο καλό το βρήκε και το γραψε, θα θελα πολύ να τον ρωτήσω στην άλλη ζωή σαν τον συναντήσω. Ποια και σε τι συνεννόηση «έπεσε» ο μέσος Ελλην του 1934 με τον Τούρκο; Σε όλη τη δεκαετία του 1940 τι συννενόηση είχε ακριβώς ο «Ρωμηός» της Τουρκίας με τις Αρχές της Τουρκίας; Τη σιωπή του όταν τον στραγγάλιζαν οικονομικά; Ή συνεννόηση  σαν  αυτήν του Σολωμού και του Ισαάκ στην Κύπρο ένα πράγμα;

Από την άλλη, είναι το 1934, όταν ο Βενιζέλος αγωνιά να παγιώσει οριστικά τα «σύνορα της σύγχρονης Ελλάδος» και αγωνιά να ζήσει ο λαός του με ευημερία (πέντε χρόνια μετά το κραχ του 1929) υπό συνθήκες καλής γειτονίας με τη «νέα Τουρκία» που βγήκε από τα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτοί που τον έκριναν τον Βενιζέλο προδότη (πχ και για την παραπάνω επιστολή), έκλεισαν τα μάτια και τα αυτιά σ αυτούς που ως σήμερα , ακριβώς και για την ίδια αυτήν επιστολή τον θεώρησαν «μεγάλο» και «Εθνάρχη». {Παρένθεση: Σκεφτείτε ότι ζητούμε αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας ή επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης, αφού πρώτα φροντίσαμε να προτείνουμε τον Κεμάλ για το Νόμπελ Ειρήνης! Παραμένει ευφυής και μέγας ο Βενιζέλος ή  ο έλληνας είναι τρελός και αντιφατικός ως το μεδούλι;

Ειλικρινά, δεν έχω πρόθεση να βγάλω συμπέρασμα. Επαναλαμβάνω ότι για εκατομμύρια Ελλήνων , ο Βενιζέλος είναι ο «αρχοντας» της Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών .

Καταλήγω να πιστεύω ότι είναι –καλώς ή κακώς- προσωπική υπόθεση ακόμα και η έννοια της προδοσίας λοιπόν.

Κι έρχομαι στον Παπανδρέου: Μπορεί για τους ίδιους, ή για παρόμοιους λόγους, ή για τον ίδιο τρόπο «προδοτικής» σκέψης  με αυτόν του Βενιζέλου, να αποκληθεί «νέος εθνάρχης και ο Παπανδρέου» στα κατοπινά χρόνια. Ναι, χωρίς πλάκα. Ποιος να το ξέρει;

ΟΜΩΣ…

Αυτό που ξέρει η αφεντιά η δική μου ΤΩΡΑ και για το ΤΩΡΑ και με βάση τη δική της συλλογιστική, είναι , πως, αυτό το «Βόρεια Μακεδονία», (υπουργέ μου), μου ΞΕΝΙΖΕΙ. Και όσο πιο πολύ ξΥνίζω -αλλά δεν ξΕνίζω – τόσο περισσότερο ΔΕΝ Μ ΑΡΕΣΕΙ σαν θυμάμαι το «στημένο» του 1991 σύνθημα:« Οι απόγονοι του Μ Αλεξάνδρου , Μακεδόνες ή μη, είναι νεκροί».

ΔΕΝ Μ ΑΡΕΣΕΙ,  όχι γιατί ξεφυτρώνουν «νεκροί» οι απόγονοι, ούτε γιατί δεν χωρούν πια «Όσοι ζωντανοί». ΔΕΝ Μ ΑΡΕΣΕΙ  γιατί  επιταχύνονται οι ρυθμοί απώλειας του ΦΙΛΟΤΙΜΟΥ. Κι από την άλλη, δεν μπορείς να επιβάλεις το φιλότιμο –όπως δεν μπορείτε να επιβάλετε ονόματα των εγγονών στις νύφες σας κύριε Μπρεζίνσκι (μα πώς κάνετε και σεις ετσι για ένα όνομα! Θα κανετε πολλά εγγονακια)- ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ζει , σκέπτεται και δρα ο ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ. Μπορείς φυσικά , να προσπαθείς να εμβάλλεις . Ονόματα εις το διηνεκές. Να εμβάλεις, άπαξ. Και μόνο ένα και το αυτό: «Εμβολή» Φιλοτίμου.

Φτου κι απ την αρχή: Μικρός ή Μέγας; Προδότης ή Εθνάρχης; Του καθενός η κρίση. Εν ελευθερία.

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: