jump to navigation

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ Απρίλιος 26, 2010

Posted by mariandr in Ελλάδα, Περιβάλλον.
trackback

Της: ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ

Αυτός που θα πει ότι το αλάτι δεν είναι ο ρυθμιστής της γεύσης του φαγητού μας, θα πει ψέματα.  «Χωρίς λίγο αλατάκι», καλλίγευστο φαγητό δεν υπάρχει. Αλλά, όπως όλες οι ηδονές μπορούν πολύ εύκολα να μεταλλαγούν σε οδύνες, έτσι και οι γευστικές ηδονές, μπορούν να μας οδηγήσουν στην πόρτα του ιατρείου,  αλλάζοντας μας την καθημερινότητα. Σκεφτείτε: Οι ανάγκες μας

σε αλάτι ημερησίως, δεν ξεπερνούν το ένα κουταλάκι του γλυκού. Εμείς καταναλώνουμε όμως πολύ περισσότερο, και κατόπιν «καλωσορίζουμε» την υψηλή πίεση, αφήνοντας έτσι τον εαυτό μας έρμαιο της νεφρικής ανεπάρκειας ή των εγκεφαλικών και καρδιαγγειακών επεισοδίων.

Σύμφωνα με αμερικανική είδηση της περασμένης Τρίτης στην Ουάσιγκτον Ποστ, οι αμερικανικές Αρχές απαιτούν τώρα επισήμως από τις βιομηχανίες επεξεργασμένων τροφίμων να αναγράφουν στις ετικέτες των προϊόντων την ακριβή ποσότητα άλατος που περιέχουν: «Αν η βιομηχανία τροφίμων «κόψει» κατά 10% μόνο το αλάτι που χρησιμοποιεί, τότε η κυβέρνηση θα περισώσει 73 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από «περιττές» ασθένειες με το συνοδό κόστος αντιμετώπισης τους», υποστηρίζει μελέτη της Εθνικής Αμερικανικής Ακαδημίας Επιστημών. Ήδη, η Pepsico, ανήγγειλε πως , ως  το 2015, θα έχει περικόψει κατά 25% το αλάτι στα προϊόντα της και πως αυτό θα ισχύει για τις αγορές των προϊόντων της σε όλον τον πλανήτη.

Η αλήθεια είναι ότι η χώρα που πρώτη μείωσε επίσημα και μεθοδικά την κατανάλωση αλατιού, είναι η Φινλανδία.  Το 2005, παρατηρήθηκε σε σχετική  μελέτη βρετανών και Φινλανδών επιστημόνων, ότι η μειωμένη κατανάλωση αλατιού οδήγησε σε εντυπωσιακή μείωση των καρδιαγγειακών παθήσεων και της υπέρτασης.

Επισημαίνεται ότι  οι διατροφικές συνήθειες ενός ανθρώπου, παραμένουν οι ίδιες για περίπου 100.000 χρόνια. Ο άνθρωπος μεταβολίζει και τη σάρκα (κρέας) και τα χόρτα. Και τα δύο, έχουν από μόνα τους αλάτι , αυτόν τον απαραίτητο λευκό θησαυρό για τον οργανισμό μας. Σήμερα όμως, το 75% της πρόσληψης σε αλάτι γίνεται από τις έτοιμες, βιομηχανικές τροφές.  Διαβάζουμε: « Σε ένα καθημερινό διαιτολόγιο των 2100 θερμίδων, ο άνθρωπος θα έπρεπε να λαμβάνει από μια «φυσική διατροφή» περίπου 500mg Νάτριο (1,25g σε αλάτι), 7400mg Κάλιο, 1100mg Ασβέστιο και 800mg Μαγνήσιο, έτσι ώστε να είναι προστατευμένος από μια σειρά παθολογικών καταστάσεων.

Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, η ημερήσια κατανάλωση Νατρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 1500mg (3,75g σε αλάτι), ενώ αν ξεπερνά τα 2500mg (6,25g σε αλάτι) θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι αποτελεί κίνδυνο για την καρδιά, όπως έδειξαν μελέτες σε κάποιες κοινωνικές ομάδες όπου η μέση αρτηριακή πίεση αυξανόταν αναλογικά με την αύξηση της κατανάλωσης αλατιού. Στις μέρες μας όμως η συνηθισμένη κατανάλωση Νατρίου σε μια δίαιτα 2100 θερμίδων κυμαίνεται στα 3000-4500mg (7,5-11,25g σε αλάτι), ενώ την ίδια στιγμή η κατανάλωση του Καλίου είναι περίπου 1750mg, του Ασβεστίου 440mg και του Μαγνησίου 180mg, όλες πολύ μικρότερες από τις συνιστώμενες.

Κι όμως πολυάριθμες επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι καθένα από όλα αυτά τα μέταλλα βοηθά στην πρόληψη ή την αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών όπως η ισχαιμική καρδιοπάθεια, η οστεοπόρωση, η παχυσαρκία. Επίσης βελτιώνουν την ανοχή στη γλυκόζη και βοηθούν τις φυτικές στερόλες να μειώνουν αποτελεσματικότερα τη χοληστερίνη.

Αναζητώντας λοιπόν νέα όπλα προστασίας ενάντια σε μια σειρά παθήσεων, και όχι μόνο κατά της αυξημένης αρτηριακής πίεσης, οι επιστήμονες θεωρούν πως η μείωση της κατανάλωσης αλατιού σε συνδυασμό με την αύξηση της κατανάλωσης άλλων μετάλλων μπορεί να δώσει εντυπωσιακά αποτελέσματα».

Όσο για τη συσχέτιση αλατιού και περιβαλλοντικής «καθαρότητας»,  και σ αυτόν τον τομέα, τα πράγματα έχουν εξελιχθεί: Το Ecocity μας πληροφορεί δίνοντας «το παράδειγμα της Γουϊνέας»: «Η μεταφορά πράσινης τεχνογνωσίας από τον τεχνολογικά εξελιγμένο Βορρά στην αφρικανική Γουινέα έχει κάνει περισσότερο φιλική προς το περιβάλλον την παραγωγή αλατιού και ρυζιού και έχει οδηγήσει τη χώρα σε πρωτοφανή ανάπτυξη.

Η γαλλική οργάνωση Univers-Sel, που λειτουργεί με 60 εθελοντές εργάτες αλυκών, πήρε την πρωτοβουλία να φέρει ένα εξελιγμένο σύστημα αφαλάτωσης στην περιοχή Κονάκρι της Γουινέας. Μέχρι σήμερα η παραγωγή του αλατιού γινόταν με το βράσιμο του νερού, κάτι που απαιτούσε το κάψιμο τριών τόνων ξύλων μόλις για έναν τόνο αλατιού! Η γαλλική οργάνωση μετέφερε την τεχνογνωσία της και στην καλλιέργεια ρυζιού, χρησιμοποιώντας λιγότερο δαπανηρές μεθόδους και αυξάνοντας κατά 30% την παραγωγή για κάθε εκτάριο, δίνοντας έτσι ανάσα και ελπίδες καλύτερης επιβίωσης στους κατοίκους».

Επανερχόμενοι στο ζήτημα «αλάτι και υγεία»,  όπως και το αλάτι σε υπερβολική δόση, έτσι και οι υπεραπλουστεύσεις, είναι επικίνδυνη υπόθεση: Μπορεί ένα κουταλάκι γλυκού αλάτι να είναι αρκετό για έναν άνθρωπο σε μία ημέρα, αλλά δεν μπορεί να καταναλώνει την ίδια ποσότητα αλατιού ένας άνθρωπος που ζει στην Αλάσκα και ένας που ζει στην Υποσαχάρεια Αφρική. Το κλίμα, παίζει βασικό ρόλο.  Το καλοκαίρι, είναι γνωστό ότι τρώμε τα φαγητά μας πιο αλατισμένα, αφού, λόγω της αποπομπής του άλατος με τον ιδρώτα, χρειαζόμαστε να αναπληρώνουμε το αλάτι που χάνει ο οργανισμός μας.

Τελικά, το αλάτι –αναφερόμενο στη Βίβλο 30 φορές- είναι όντως.. ιερή υπόθεση!

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: