jump to navigation

Οι φράουλες της οργής Απρίλιος 28, 2010

Posted by mariandr in Διεθνής Οικονομία, Ελλάδα, Κείμενα του 2010, Κοινωνία.
trackback

Tης  ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ  ΚΟΝΤΑΡΑΚΗ

Την Παρασκευή (23 Απριλίου) ανακοινώθηκε η προσφυγή στο ΔΝΤ, το Σάββατο ξημέρωσε κανονικά. Ο κόσμος έκανε ό,τι συνηθίζει να κάνει τα Σαββατοκύριακα. Ψώνισε το πρωί στο σούπερ μάρκετ, ξάπλωσε το μεσημέρι, βγήκε βόλτα το βραδάκι. Το τηλεοπτικό πρόγραμμα κύλησε κανονικά, οι κινηματογράφοι λειτούργησαν ως συνήθως και τα ανθοπωλεία έμειναν ανοικτά μέχρι αργά, αφού με τόσους Γιώργηδες να γιορτάζουν, οι επισκέψεις μοιράστηκαν. Στον κουμπάρο την Παρασκευή, στη βαφτιστήρα το Σάββατο.


Κάτι, όμως, είχε αλλάξει. Όλοι μιλούσαν για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και αυτόν τον –πώς τον λένε, ρε παιδί μου;- διευθυντή του. «Ντομινίκ Στρος Ούτε Καν», πετάγεται ένας φίλος με χιούμορ. Τα αστεία, η ανησυχία και η οργή εναλλάσσονται στις κουβέντες. «Εγώ παιδιά τα σήκωσα τα χρήματα από την τράπεζα. Άσε μην πάθουμε καμιά ζημιά. Οι τράπεζες δεν έχουν ανάγκη», έρχεται η πρώτη ατάκα. «Αν το κάνουμε όλοι αυτό, σπρώχνουμε την Ελλάδα στο γκρεμό πιο γρήγορα», ακούγεται η ψύχραιμη φωνή της παρέας.

«Αφήστε τις φιλοσοφίες. Να μπουν φυλακή αυτοί που έκλεψαν! Είναι όλοι τους βουτηγμένοι στα σκάνδαλα. Τα έφαγαν, να πληρώσουν εδώ και τώρα οι αλήτες!». Με τον οργισμένο της σύναξης σπεύδουν να συμφωνήσουν οι περισσότεροι. Ενδιάμεσα, η οικοδέσποινα προσφέρει φράουλες, τις οποίες καταναλώνουμε σχεδόν μηχανικά. Η ένταση χτυπάει κόκκινο.

«Θα χρεοκοπήσουμε ρε, και δεν θα έχει πληρώσει κανένας απατεώνας. Μας πήραν στο λαιμό τους!». Κάπου εκεί, πέφτει η μεγαλύτερη βόμβα, που όμως θα εκραγεί σε μερικά χρόνια από τώρα. «Εγώ συμβουλεύω τα παιδιά μου να πάνε στο εξωτερικό. Σπουδές καλές έχουν, εκεί είναι το μέλλον τους». Δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω. Μαζί με τα κεφάλαια που διοχετεύονται εκτός Ελλάδος, μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο κύμα μετανάστευσης; Αν κάποτε έφευγαν εργατικά χέρια για τη Γερμανία, τώρα προχωρούν προς την έξοδο τα καλύτερα μυαλά.

Η γενιά που θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο, αντί να πει «άντε να χαθείτε» στην παλιοσειρά που πλήγωσε την Ελλάδα, ετοιμάζεται να πει «άντε γεια». Φυσικά και δεν πρόκειται για οργανωμένη απόδραση, αλλά για μια άτακτη, πλην όμως πολύ σοβαρή, αναχώρηση. Κοιταζόμαστε και ξεροκαταπίνουμε. Οι φράουλες μάς φαίνονται πιο δύσπεπτες από ποτέ.

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: